Cada semana, en moitas cidades e pobos deste paí s, hai algunha persoa que vén á asemblea da PAH por primeira vez. Alguén, como o teú, a quen lle suba o aluguer por encima do que pode permitirse. Alguén, como o teú, que pasa fríou no inverno por medo a non poder pagar as facturas. Alguén, como o teú, que xa non sabe có mo facelo para non deberlle nada ao banco. Alguén, como o teú, a quen lle chegue a or- dean de desafiuzamento.

Fai nove anos , a PAH se reunió por primeira vez para organizarse e dar resposta á crise ha- bitacional que se estaba fraguando como conse- cuencia da burbulla inmobiliaria. A resposta que atopamos era tan clara que parece obvia: as casas non son soamente bens que se mer- cadean, a vivenda é un dereito bá sico.

A Lei de Vivenda PAH quere acabar coas débedas hipotecarias impagables, cos desafiuzamentos , cos cortes de auga, luz e gas, quere per- mitir á Administració n reacoller a familias en pisos vacívos de a banca e aos Concellos regular os alugueres tal como demándanlle os seus cidadáns. É un texto que vén da experiencia acumulada polas familias afectadas

Con todo, agora que a lei está rexistrada, o goberno pode vetar a posibilidade de que se debata no Pleno do Congreso alegando falsamente que o seu contido afecta aos presupostos xenerais vixentes. Cidadáns e PP boicotean esta lei

Porque que esta lei debátase non é unha demanda da PAH, é unha obligación política. Porque que esta lei apróbese é de sentido comú n e representa a esperanza de millóns de fogares que calquera deía poden atoparse coas cadeiras na rúa.

Porque un escañou é unha cadeira desde a cal asentir en lugar de vetar.

Porque esta lei é de todas.

• Novas
• opinion