Desde o ano 2006, duplicouse a porcentaxe de mozos que viven de alugueiro. Acceder a unha vivenda en propiedade mediante o salario volveuse case imposible. A herdanza familiar converteuse na principal vía de acceso á propiedade, o que perpetúa a desigualdade interxeracional e de clase. Deste xeito, vaise erosionando o pacto social baseado na propiedade e consolídase unha sociedade cada vez máis estratificada.

Fondos como Blackstone ou Goldman Sachs exercen un enorme poder político, influíndo nas regulacións e nos gobernos para garantir a súa rendibilidade. Este tipo de “capitalismo político” non se basea na produtividade, senón no acceso privilexiado ás decisións estatais, ao gasto público e aos incentivos fiscais. As decisións locais en materia de vivenda teñen repercusións globais.

O capitalismo rendista presenta diversas contradicións: unha separación crecente entre os prezos dos activos e a economía real; desigualdades extremas no acceso á vivenda; deslexitimación do modelo de sociedade de propietarios; e o xurdimento de novas formas de conflito social. Neste novo escenario, a folga de alugueiros emerxe como unha forma de loita de clases capaz de cuestionar o núcleo da acumulación rendista.

• Asociacións
• Novas
• Persoas afectadas