Medios como La Vanguardia xa alertan de que estamos preto das cifras récord de 2007, xusto antes do estoupido da burbulla. Se ben o sistema bancario hoxe é máis prudente que entón, o problema non está tanto na débeda, senón na desigualdade e na inaccesibilidade.

A situación é crítica:

• Os prezos de compra medran un 8%-10% anual.

• Os alugueiros subiron un 12%-20% en cidades como Vigo, A Coruña, Madrid ou Barcelona.

• Os salarios, en cambio, non medran nin un 4%, e a pobreza habitacional agrávase.

Sen unha aposta clara por vivenda pública e social, o que se está xerando é unha bomba de tempo social.

Desde o Sindicato de Inquilinas de Vigo-Tui-Baixo Miño queremos lanzar un aviso claro: estamos nunha nova fase de especulación salvaxe, e corremos o risco de entrar noutro ciclo de burbulla inmobiliaria como o que estoupou no ano 2008.

Non é exactamente o mesmo escenario, pero as dinámicas repítense: prezos que soben sen control, aumento desmedido das compravendas, concentración de vivenda en mans de inversores e fondos, e un mercado totalmente desconectado das necesidades reais da maioría social.

Que está pasando co mercado da vivenda?

Segundo datos recentes, as compravendas medraron máis dun 40% no último ano, e os prezos están a bater récords en moitas cidades. En urbes como Madrid, Málaga, Palma, Valencia ou mesmo Vigo, xa se superaron os niveis de prezos previos á crise de 2008.

Non estamos ante un ciclo económico máis. Estamos ante un modelo que transforma a vivenda nun produto financeiro e especulativo, lonxe da súa función social.

Quen pode mercar unha vivenda hoxe en día?

No período do boom (anos 2000-2007), moitas familias traballadoras ou mozos con empregos precarios tiñan acceso a hipotecas. Os bancos prestaban ata o 110% do valor do piso.

Hoxe a realidade é ben distinta:

• A maioría das compras fanse sen hipoteca, o que indica que quen merca é xente con patrimonio ou grandes inversores.

• Nas cidades e zonas turísticas, os fondos buitre, socimis e grandes propietarios dominan o mercado.

• Os mozos, as persoas migrantes e a clase traballadora fican expulsadas da propiedade e atrapadas nun mercado de alugueiro cada vez máis caro e inestable.

É dicir: a vivenda en propiedade deixou de ser unha opción para a maioría social.

Hai que dicilo con claridade: o modelo actual non é un fracaso, é un roubo planificado.

• Mentres a xente común non pode pagar un piso nin cun soldo digno, nas urbanizacións da costa mediterránea e nas Illas viven máis dun millón de xubilados europeos, como residentes permanentes.

• Son inmigrantes tamén. Pero ricos. E a eles facilítaselles todo: papeis, acceso á sanidade pública, incluso o dereito a votar en eleccións locais.

• Mentres tanto, a poboación migrante pobre é criminalizada, excluída e marxinada.

Este modelo é clasista, racista e depredador. E responde aos intereses das elites financeiras, non ao ben común.

⸻

✊ Que dicimos desde o Sindicato?

No Sindicato de Inquilinas Vigo-Tui-Baixo Miño temoso claro:

• É urxente intervir os prezos do alugueiro e frear os pisos turísticos e especulativos.

• Hai que poñer en uso os milleiros de vivendas baleiras en mans de bancos e fondos.

• Necesitamos un parque público de alugueiro social real e universal.

• E sobre todo, hai que organizarse e loitar colectivamente. Porque se non nos defendemos xuntas, expúlsannos por separado.

Non se trata só de evitar outra crise como a do 2008. Trátase de crear outro modelo de cidade e de vida, onde a vivenda sexa un dereito, non un luxo nin un negocio.

• Novas