por A Telmo

Antes de que a PAH se fixese coñecida, houbo un precedente pouco lembrado: a loita de centos de familias ecuatorianas contra a banca en España. Chegaron nos anos 2000, fuxindo da crise e da dolarización no seu país, e moitas accederon a hipotecas durante a burbulla inmobiliaria. As condicións eran abusivas: intereses variables, cláusulas opacas e ausencia de dación en pago.

Cando chegou a crise de 2008, o desemprego deixou a moitas sen poder pagar. A resposta foi exemplar: protestas diante das sucursais, negociacións colectivas e viaxes a Quito para denunciar a complicidade das entidades españolas. Aquela experiencia, xunto coa doutras comunidades migrantes, sementou o terreo para o nacemento da PAH. Moitos dos primeiros desafiuzamentos parados contaron coa súa participación e coa súa capacidade organizativa.En resumo: a loita dos ecuatorianos en España contra a banca foi o xerme invisibilizado do que logo sería a PAH. Foi unha loita marcada pola solidariedade comunitaria, a presión directa ás entidades e a denuncia pública das leis hipotecarias españolas.

Hoxe, cando falamos de sindicalismo de vivenda de SindicatDasInqulinas debemos lembrar esa raíz: foi unha loita popular, sen filtros ideolóxicos previos, que uniu a quen sufría a mesma inxustiza. Ese é o camiño que debemos preservar: movementos amplos, enraizados na xente común, que non esquezan a banca e o capital como corazón do problema e que poñan a solidariedade e o apoio mutuo no centro da nosa forza colectiva.

A.Telmo

• Novas