O Sindicato de Inquilinas e Inquilinos de Vigo – Tui – BM.
As nosas demandas:
Estabilidade do alugueiro
Débese estender a duración dos contratos de alugueiro: 12 e 6 anos para as vivendas de grandes e pequenos propietarios, respectivamente.
Os contratos deben renovarse automaticamente se non existe necesidade de uso da vivenda pola propiedade ou familiar de primeiro grao (xustificando previamente e tendo que avisar con 6 meses de antelación).
A inquilina ou o inquilino e as administracións públicas terán dereito preferente de compra en caso de necesidade de venda a un prezo que será a propia administración quen o fixe.
Regulación dos prezos
Ten que crearse un índice de prezos do alugueiro no que se fixe o prezo máximo por metro cadrado para o alugueiro en cada municipio, tendo en conta os niveis de renda. Este índice será de aplicación obrigatoria e con penalización á propiedade que non o cumpra.
Aceptaranse subidas inter-anuais en base ao IPC, porén terase en conta o salario das inquilinas: aplicándose soamente se hai tamén subidas salariais que permitan asumilo.
Fin dos desafiuzamentos
Ten que ser obrigatorio para as administracións públicas reacoller ás persoas desafiuzadas pola imposibilidade de pagamento do alugueiro, como se contempla na Lei 24/2015 (art. 5.6), que é necesario estender ao conxunto do Estado. Os grandes propietarios e posuidores, ademais, terán que ofrecer un alugueiro social ás inquilinas e inquilinos antes de iniciar calquera procedemento de lanzamento.
Nesta liña, é necesario derrogar de contado o procedemento de «desafiuzamento exprés» establecido pola última reforma da LAC (Lei de Axuizamento Civil).
Mobilización das vivendas baleiras
No sindicato de inquilinas consideramos que unha vivenda baleira é aquela á que non se lle deu uso en seis meses sen causa xustificada. Por iso, esiximos a mobilización forzosa das vivendas e solares baleiros de grandes propietarios (que son aqueles que teñen cinco ou máis vivendas) a través da «confiscación xustificada» ou expropiación sen compensación para poñela en uso baixo réxime público.
No caso dos pequenos propietarios, vemos necesario establecer penalizacións a través do aumento do Imposto de Bens Inmobles (IBI) ou outras cargas impositivas creadas ad hoc, e que estas subidas estean suxeitas á localización da vivenda e o nivel de demanda que nela déase. Ademais, e só no caso dos pequenos propietarios, contemplamos a aplicación de bonificacións se se pon en uso a vivenda durante o primeiro ano.
Aumento do parque de vivenda pública en réxime de alugueiro
É urxente aumentar o parque público de vivenda en alugueiro a través da mobilización da vivenda xa construída antes de promover novas construcións. Por exemplo, mediante a expropiación da vivenda baleira dos bancos que foron rescatados co diñeiro público (SAREB).
Débese promover o réxime público de alugueiro sobre a compra de vivenda e a iniciativa privada para que este pase a ser o modo de habitabilidade máis estendido entre a poboación e non só o de fogares en risco de exclusión social.
O prezo do alugueiro do parque de vivenda público sempre será inferior ao establecido no libre mercado e atenderá a situación particular da arrendataria ou o arrendatario: ingresos salariais do fogar, casos de violencia machista, familias monoparentais ou monomarentais, número de habitantes do fogar, dependencia, etcétera.
Ten que establecerse un control rigoroso sobre a construción de novas promocións de vivenda e vixiarase cal é a necesidade social que abranguen ou cobren devanditas promocións. En todo caso, o 50% das novas promocións teñen que estar suxeitas ao réxime público e estar tamén suxeitos a usos de utilidade social (vivendas públicas, zonas verdes, instalacións e servizos públicos…). Ademais, a vivenda pública en réxime de alugueiro debe estar distribuída por todas as zonas da provincia de Pontevedra próximas a Vigo, Redondela, O Porriño, Tui, Baixo Miño… e por todos as parroquias e vilas da provincia de Pontevedra para evitar a aparición de áreas particularmente desfavorecidas.
Por suposto, ten que quedar prohibida a venda de vivenda pública e será recuperada a que se vendeu.
Ademais, deberá garantirse que haxa vivendas públicas accesibles ou alcanzables para persoas con diversidade funcional e daranse axudas á adecuación daquelas vivendas privadas cando sexa necesario.
Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI
Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI (Sociedades anónimas Cotizadas de Investimento no Mercado Inmobiliario), que actualmente tributan ao 0% no imposto de sociedades.
Para camiñar cara á desaparición destas entidades, débese prohibir a compra de vivenda por parte de fondos voitre e entidades bancarias e financeiras.
Gastos derivados do alugueiro e fin dos abusos dos intermediarios
Ten que poñerse fin aos abusos dos intermediarios. O arrendador debe asumir a totalidade de honorarios polos servizos prestados por parte dos Axentes da Propiedade Inmobiliaria (APIs) ou administradores de solares e leiras.
Só poderase esixir o pagamento dunha fianza de valor non superior a unha mensualidade de renda, quedando excluído o uso de calquera outra garantía adicional á fianza (avais, depósitos…). A fianza deberá ser obrigatoriamente depositada na administración rexional ou ente público designado ata a extinción do contrato.
Ten que ser obrigatoria a contratación por parte do arrendador dun seguro de continente e responsabilidade civil para cubrir calquera indemnización ou reparación derivada daqueles sinistros producidos de accidentes por parte do arrendador, arrendatario ou familiares e amigos que poidan estar na vivenda obxecto do arrendatario.
Erradicación da pobreza enerxética
Débese garantir as subministracións básicas (luz, gas e auga) e poñer fin aos cortes por falta de pagamento.
Limitación das vivendas de uso turístico
Para poñer coto á extracción de vivendas ás que as inquilinas poden acceder para dedicalas ao turismo, soamente poderá darse un uso vacacional á vivenda habitual (enteira ou por habitacións) e durante un máximo de 60 días ao ano.
Loita polo dereito á vivenda
Ante as actuais situacións de vulneración do dereito á vivenda, e á espera dos cambios lexislativos e as políticas públicas que endereiten a situación, apoiamos e consideramos como lexítimas aquelas resistencias inmediatas practicadas polos e as arrendatarias, incluíndo a permanencia na vivenda «en precario» cando o propietario rexeitase a renovación do contrato, así como a ocupación de vivenda baleira de grandes propietarios.
A.T .sobre un hilo de Twitter Manuel Marín Gutiérrez
La lucha por la vivienda digna implica a todas las personas que luchan por acceder a ella ,tanto como aquellas que se debaten para mantenerse o no ser expulsadas de sus hogares ;el alquiler se lleva gran parte de los salarios .El Inquilinato quizás sea el grupo más dinámico y combativo de estos grupos ,como lo fueron no hace mucho las familias y personas hipotecadas. Hoy ,las hipotecas siguen siendo un enorme peso para la economía de las clases medias y además la subida del Euríbor es una indecencia por parte de una Banca que está obteniendo beneficios extraordinarios e imcapaz de asumir una parte de la subida del precio del Dinero ( a día de hoy El Euríbor se sitúa en un 4,25%. )
Por tanto es posible establecer una primera alianza, en algunas partes del Estado ,con las PAHs,StopDesahucios y lo que quede de bueno en ese movimiento .
La segunda alianza es con los sectores que “buscan” casa y los Movimientos contra la pobreza ,la exclusión .
La tercera es con los que sufren de precariedad laboral incapaces de acceder a un alquiler asequible y aquellas que lo hacen en pisos compartidos,habitaciones o en caravanas…La infravivienda.
Cuarto: Uno de los cementos que nos une es el modelo de crecimiento económico que el Estado español ha adoptado ,haciendo del Turismo depredador el motor para crear “riqueza” y empleo ultra precario .
Con :
• Los sectores que luchan por el decrecimiento y la lucha ecológica .
• La lucha de las personas migrantes
• los afectados por el capitalismo de plataforma
Por tanto :
En el contexto actual de cambio climático, es urgente establecer alianzas entre el inquilinato y la lucha por la vivienda y las políticas de decrecimiento y el ecologismo , lucha por la igualdad contra la exclusión social y la precariedad
El sector turístico empresarial tiene poder para condicionar e incluso proponer las políticas públicas en torno al turismo
Un ejemplo de las fuerzas a las que enfrentamos se pone de manifiesto en esta declaración; Un alto funcionario reclamó al gobierno español la necesidad de articular medidas que posibiliten el cobro de la prestación por desempleo con el trabajo, por ejemplo, en el turismo, en un intento de forzar la vuelta de los trabajadores a un sector caracterizado por la precariedad y los bajos salarios.”*
El carácter del turismo como hecho social totallo lleva a establecer y tejer vínculos con un gran número de aspectos que afectan a las necesidades cotidianas y más básicas de la población ,donde se establece de manera masiva y descontrolada. Es el caso del acceso a la vivienda.*
• Esto son ejemplos del poder con el que cuenta el sector turístico empresarial organizado en sus diferentes patronales y organizaciones para condicionar, modificar o, incluso, proponer las políticas públicas llevadas a cabo por las administraciones en torno al turismo.
A más devastación del territorio le siguen más desigualdades sociales y su corolario «El crecimiento del turismo implica privatizar el territorio, más consumo fósil y explotar mano de obra barata»
RESUMEN✌🏼(1). El turismo produce un mercado laboral depredador que ofrece temporalidad, inestabilidad y parcialidad. Se aprovecha de las circunstancias de las personas con peores oportunidades. En función a esto, los salarios son bajos y las condiciones laborales, peores.
Asimismo, el mercado laboral turístico produce pocas oportunidades. Existe una fuerte categorización por sexo y edad. Si eres mujer, kelly. Si eres joven, camarero. Esto reduce las posibilidades de progreso y mejora para quienes caen en esa espiral.
Frente a quienes dicen que hay que combatir la estacionalidad con más turismo, habría que decirles que España sigue estando asociada al “buen tiempo”, por lo que romper esa dinámica es muy complicado. El problema nunca puede ser la solución.
Por último, lo más doloroso: el único horizonte para los jóvenes es ser camarero como en el boom inmobiliario lo era ser albañil. Estamos destruyendo el tejido productivo , el de valor añadido, y estamos mandando JASP(2) a servir mesas. O a emigrar.
El turismo no crea “riqueza y empleo” porque la mayoría de los puestos de trabajo son por cuenta ajena, temporales o a tiempo parcial. Esto es empleo de mala calidad y mal pagado. Solo ganan plata quienes manejan la especulación inmobiliaria.
Las consecuencias de este mercado laboral son imposibilidad de ahorro, de emancipación, de acceso a la vivienda y de acceso al crédito al consumo. Se retrasa el proyecto familiar y afecta a la natalidad. ¿Quién querrá tener hijos con este horizonte? ()
** Manuel Marín Gutiérrez (1) Twitter
La campaña que proponemos es ,debe ser sencilla y fácilmente reproducible
• Un Lema
• Un Cartel
• Un día
(en plural ☝🏼☝🏼)
La federación de Sindicatos de Inqulinas hace ese llamamiento . Nos vemos en las calles .