Autor: Sindicato Inquilinas e Vivenda

MARCHAS DA DIGNIDADE

href=»https://sindicatoinqulinasvigo.blog/wp-content/uploads/2014/03/20140302-014521.jpg»>20140302-014521.jpg

En 2014 atopámosnos/atopámonos ante unha situación extremadamente difícil, unha situación límite, de urxencia social, que nos convoca a dar unha resposta colectiva e masiva da clase traballadora, a cidadanía e os pobos.
Millóns de traballadores e traballadoras atópanse sen emprego. Ter unhas mans para traballar; ter unha carreira terminada; dispoñer da túa capacidade tanto manual como intelectual e non atopar un traballo digno é humillante. Estase desperdiciando o talento colectivo dunha sociedade, hipotecando indefinidamente o seu futuro. Os traballadores e traballadoras non se merecen leste atropelo á nosa dignidade colectiva.
Centos de miles de familias perderon a súa casa. Non hai nada máis inhumano que desalojar a unha familia do seu fogar, só para alimentar a voracidad insaciable duns banqueiros sen escrúpulos. Banqueiros aos que os estados servos da Troika alimentan a costa de empobrecer aínda máis á clase traballadora e ás persoas máis indefensas.

Mentres, a patronal, aproveitando o drama do paro masivo, aperta as tuercas á baixa dos salarios e das condicións de traballo ás persoas que aínda teñen un emprego. Traballadores e traballadoras que, ante a difícil situación, non poden nin sequera cuestionar o seu papel de meros explotados/as polo capital. O sistema intenta obrigarnos a mostrar agradecimiento aos empresarios, convertidos polo sistema en benefactores da sociedade. É hora de repartir o traballo e a riqueza, e que as persoas traballadoras poidan sentirse donas do seu futuro.

A nosa mocidade non ten posibilidade de forxar un proxecto de vida digno coas actuais políticas e vese abocada a buscarse a vida no estranxeiro como antes fixeron os nosos pais e avós.
Dicimos non a un sistema patriarcal que nos arrastra a épocas do pasado, quitándonos o dereito a decidir sobre os nosos corpos, negándonos a capacidade para decidir sobre si. B queremos ou non ser nais, provocando a volta aos fogares para dedicarnos á crianza.

Estamos sufrindo as políticas executadas polo goberno do PP ao dictado da Troika (Fondo Monetario Internacional, Banco Central Europeo e Comisión Europea), consistentes no roubo de dereitos e o empobrecimiento xeneralizado da maioría social. Estas políticas que se fundamentan no pago dunha Débeda ilexítima que non contraeron os cidadáns e cidadás, son produto da especulación bancaria e os excesos dos distintos gobernos.
Privatizan o rendible mentres nos recortan o orzamento en saúde, educación, dependencia, transportes públicos, auga, enerxía, comunicacións, servizos sociais, etc.., o que redunda negativamente nos nosos dereitos cidadáns. Rinse dos nosos maiores que sofren unha enorme perda da súa poder adquisitivo, mentres ven como os seus aforros de toda a vida están secuestrados por estáfaa bancaria das preferentes e outros produtos financeiros delituosos.

O goberno do PSOE, co apoio do PP, modificou o artigo 135 da Constitución para que se priorice o pago da débeda fronte aos dereitos e necesidades das persoas. Xustificárono dicindo que viviramos por encima das nosas posibilidades e que había que ser austeros e, xa que logo, era imperativo recortar o déficit. Con todo, non houbo ningún recorte á hora de inxectar decenas de miles de millóns de euros para salvar aos bancos e especuladores.

Están aproveitando a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes están causando sufrimento, pobreza, fame e ata mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios a costa das nosas vidas.

Porque nos roubaron a liberdade. Ao capitalismo sóbranlle as liberdades e os dereitos da maioría social. É un sistema que busca exclusivamente o beneficio privado duns poucos e que nos leva inexorablemente a unha catástrofe medioambiental e social de alcance incalculable.
Para a maioría social esta crise?estafa está significando un xigantesco drama humano. Con todo, para unha insignificante minoría supón un gran negocio. E cando se protesta, sempre obtemos a mesma resposta: a represión e criminalización do sindicalismo de clase e dos movementos sociais. É un sistema que necesita a represión para manterse e que debe ser superado coa loita na rúa.

A descomposición do réxime xurdido da Constitución do 78 faise evidente debido aos mesmos elementos presentes no seu nacemento, o cal tivo lugar en contra do pobo, está corroído pola corrupción e non ten ningunha legitimidad. Os dereitos e liberdades fóronnos roubados para favorecer os intereses dunha minoría e asegurar os seus beneficios, os mesmos que nos levaron a este estado de excepción social, a base de desmantelar a educación e a sanidade públicas, de reducir drásticamente as pensións dos nosos maiores, de apoderarse das nosas vivendas e de pechar empresas, e despedir a miles de traballadoras e traballadores.

Os distintos Gobernos sitúanse fóra da legalidad, converten en negocio os dereitos que tanto custaron conquistar e sustentan a corrupción, un feito xeneralizado pero non independente do sistema económico, que forma parte da estrutura mesma desta sociedade e é indispensable para o seu desenvolvemento. Tanto os corruptores como os que se deixan corromper forman parte deste sistema inxusto de produción e distribución da riqueza.
Chamamos aos pobos a que exerzan a súa soberanía, alzando a súa voz de abaixo arriba, democráticamente, para construír un proceso constituyente que garanta realmente as liberdades democráticas, o dereito a decidir e os dereitos fundamentais das persoas.
Desde a MARCHA DA DIGNIDADE 22M, consideramos que é importante articular unha movilización unitaria, masiva e contundente contra as políticas que atentan contra os dereitos humanos e a xustiza social.
Unha movilización contra o pago da débeda, polo emprego digno, pola renda básica, polos dereitos sociais, polas liberdades democráticas, contra os recortes, a represión e a corrupción, por unha sociedade de homes e mulleres libres, unha movilización contra un sistema, un réxime e uns gobernos que nos agreden e non nos representan.
Esiximos, xa que logo, que se vaian. Que se vaia o Goberno do PP e, tamén, todos os gobernos que recortan dereitos sociais básicos, todos os gobernos que colaboran coas políticas da Troika.

Por iso facemos un chamamento a encher de dignidade e rebeldía a capital do Estado español, Madrid, o 22 de Marzo. Ese día chegaremos columnas de todas as latitudes da Península a Madrid e convocamos aos madrileños e madrileñas a saír á rúa e incorporarse a esa gran movilización da maioría social.
PAN, TRABALLO E TEITO
Á RÚA, QUE XA É HORA

20140302-014448.jpg

20140302-014521.jpg

Axudas de emerxencia municipais: por un procedemento que garanta os nosos dereitos

Axudas de emerxencia municipais: por un procedemento que garanta os nosos dereitos.

A revista A Boia vén de publicar un texto sobre a cuestión das axudas de emerxencia social no Concello de Vigo. Os meses pasan… e o concello -a través dos seus responsables na área de benestar: concelleira, xefe de servizo e coordinadora das traballadoras sociais- lonxe de buscar saídas cada día inventa un novo atranco nesta cuestión.

Nesta loita seguiremos… con máis razóns, con máis necesidades e tamén con máis apoios.

Axudas de emerxencia municipais: por un procedemento que garanta os nosos dereitos

A Oficina de Dereitos Sociais de Coia e a Parroquia Cristo da Victoria vimos denunciando dende hai tempo, máis aló da absoluta insuficiencia dos recursos económicos destinados por Concello e Xunta a paliar a grave situación de empobrecemento da cidadanía, o funcionamento arbitrario e inxusto dos Servizos Sociais do Concello de Vigo no tocante ás Axudas de Emerxencia Municipais (AEM), destinadas a persoas ou familias en situación de necesidade social para sufragar gastos persoais, de vivenda, aloxamento, alimentación e atención sanitaria.

As bases reguladoras establecen que as solicitudes se presentarán nas Unidades de Traballo Social (UTS); sen embargo, cando unha persoa se achega á UTS para solicitar unha AEM se atopa cara a cara cun procedemento que non garante os seus dereitos: non se lle permite facer a solicitude por escrito nin obter unha copia selada nin ningún outro tipo de acreditación documental, e, no caso de que insista en exercer dito dereito, é remitida ao Rexistro do Concello, o que supón unha demora substancial na tramitación da axuda. Ademais, até o de agora as resolucións sobre a concesión ou denegación comunicábanse verbalmente aos solicitantes, e só a presión que exercemos nos últimos meses fixo que a día de hoxe sexa posible acadar por escrito unha resolución denegatoria que antes se presentaba como totalmente inaccesible.

Sen dúbida, esta opacidade na tramitación das AEM favorece a invisibilización das persoas empobrecidas. Por iso nos parece un tema de extrema gravidade e por iso continuamos a esixir aos responsables políticos unha solución que acabe con esta situación de indefensión da cidadanía. Non pode ser doutro xeito: é a súa obriga establecer xa un protocolo que respecte o procedemento administrativo legal e regulamentariamente establecido, e que, en consecuencia, garanta a posibilidade de presentar por escrito nas UTS as solicitudes das AEM mediante formulario normalizado e conservando unha copia selada, sen que isto supoña demora algunha na tramitación dunha axuda que, por responder a unha situación de emerxencia social, ha de ser inmediata.

La PAH ya ha ganado

Reproducuimos el artículo publicado hoy en el blog Contrapoder de eldiario.es por Ada Colau y Adrià Alemany con movivo de #5añosDePAH

Ada Colau y Adrià Alemany

Este sábado 22 de febrero se celebrará en Barcelona la asamblea estatal de las Plataformas de Afectados por la Hipoteca (PAH), en la que se esperan unas 400 personas. Tras la asamblea, celebraremos el 5º aniversario de la PAH. A la cita están convocadas las más de 200 PAH’s hoy existentes y aunque por motivos económicos no todas podrán acudir, de un modo u otro todas estarán presentes.

Más de 1000 desahucios parados. Se dice rápido. Más de 1000 personas realojadas por la Obra Social de La PAH. Miles de daciones en pago, condonaciones y alquileres sociales conseguidos en estos años, conquistados con gran esfuerzo, batallando caso a caso, semana tras semana, gracias a miles de heroínas y héroes anónimos que se dejan la piel en este movimiento. Da vértigo mirar hacia atrás y ver todo lo que hemos logrado: cosas que hace cinco años nos decían que eran imposibles. El respaldo de la opinión pública. Una Iniciativa Legislativa Popular (ILP) por la dación en pago y el alquiler social que recogió un millón y medio de firmas. El apoyo de los jueces, del Parlamento Europeo y hasta de Naciones Unidas. Nuestra denuncia ha llegado a la prensa internacional, desde el New York Times o la BBC hasta Al Jazeera, pasando por Japón, Rusia o Finlandia.

Sin embargo no podemos ser autocomplacientes. A pesar de todas las “pequeñas grandes victorias” de las PAH, aún no hemos logrado cambiar la ley en el sentido de los mínimos recogidos en la ILP. A pesar de llevar ya acumuladas quinientas mil ejecuciones hipotecarias, siguen aumentando los desahucios, con una banca rescatada y sobreprotegida por los poderes públicos. El sistema es estructuralmente corrupto y la puerta giratoria entre los ministerios y los consejos de administración no ha dejado de funcionar, a costa de aumentar la desigualdad y los recortes en servicios básicos. El robo y el expolio se han instalado oficialmente en nuestras administraciones, bajo la forma contemporánea de la esclavitud llamada “deuda”.

Aunque pueda sonar a provocación, o a ingenuidad, nos atrevemos a afirmar que la PAH ya ha ganado. Ha ganado porque ha logrado lo más difícil: romper la versión oficial que nos condenaba a la soledad, al miedo y a la fatalidad. Una sociedad deprimida y culpabilizada no se moviliza, y eso el poder lo sabe. Por eso nos repetían todo el día grandes mentiras como que “los españoles hemos vivido por encima de nuestras posibilidades”, “tenemos lo que nos merecemos”, “hay políticos corruptos porque en este país ya se sabe que todo el que puede roba” o el clásico “no hay alternativa”. Pero de repente, como en el cuento de Andersen, los niños empezamos a gritar “el rey está desnudo” y todo cambió. En alianza con otros colectivos y con el maravilloso efecto multiplicador del 15M, hemos gritado “no es una crisis, es una estafa”, y hemos demostrado que sí se puede: Que somos mayoría, y si nos organizamos, tenemos mucho más poder del que nos habían hecho creer.

En los últimos tiempos, distintas personas y colectivos nos han preguntado, ¿cuál es la receta de la PAH? Aquí no podemos extendernos, pero ahí van algunas ideas:

1) crear espacios de experiencia compartida donde las personas realicen por sí mismas que sus problemas no son cuestiones individuales sino colectivas;
2) el enfoque de derechos: se están vulnerando los derechos de todas y todos nosotros, y el estado está incumpliendo sus compromisos y obligaciones al permitir, o incluso ser cómplice, de la vulneración sistemática de derechos humanos;
3) generar empoderamiento a través de herramientas que capaciten a la gente, de manera que podamos defendernos por nosotros mismos, sin tener que delegar en nadie;
4) Solidaridad y apoyo mutuo, de manera que nunca nadie más se sienta sola/o;
5) La PAH es un dispositivo sencillo y fácil de replicar, con muy pocos requisitos: asambleario, apartidista e independiente, gratuito y pacífico. Quien quiera formar una PAH tiene todos los materiales necesarios en la web;
6) una apuesta por la comunicación, en el sentido más amplio. La PAH quiere ser un instrumento real para la mayoría social afectada por la estafa hipotecaria, por lo que habla el lenguaje de la gente, y usa todos los medios posibles para comunicar, ya sean tradicionales o alternativos, así como las nuevas redes sociales;
7) Una estrategia compleja, que articule objetivos a corto, medio y largo plazo, así como múltiples niveles: interpelación a las administraciones, acciones judiciales, incidencia internacional, acción directa y desobediencia civil como mecanismo de auto tutela de los derechos vulnerados.
Pero la PAH no es un episodio acabado, todo lo contrario: es un proceso abierto con múltiples retos. Por un lado retos internos: se trata de un movimiento popular que ha crecido mucho en muy poco tiempo, sin recursos, con múltiples urgencias y presiones. Ahora es tiempo de consolidar las PAH, y practicar la democracia siendo capaces de articular formas de organización grandes y complejas, a la vez que abiertas, horizontales y ágiles. Por otro lado, retos externos: frente al bloqueo institucional del PP, que ha abusado de su mayoría absoluta para despreciar el clamor ciudadano contra los desahucios, que no ha dudado en tratar de “filoterroristas” y “nazis” a quienes de forma pacífica reclamábamos algo tan básico como derechos humanos y democracia… ¿qué hacer?

De entrada, a) “romper por abajo”, una campaña que persigue convertir el rodillo de la mayoría absoluta del Partido Popular en un gigante con pies de barro. El gobierno difícilmente se moverá más de lo que se ha movido hasta que finalice la legislatura. Sin embargo las CCAA y los ayuntamientos, que hasta la fecha se han ido de rositas con la excusa de la pelota competencial, pueden hacer mucho más de lo que están haciendo. Pueden, entre otras cosas, expropiar pisos vacíos en manos de entidades financieras y penalizar fiscalmente su uso antisocial. Prueba de ello es el decreto andaluz o la ley foral de navarra 24/2013, suspendidas cautelarmente por un Tribunal Constitucional más politizado que nunca, tras un recurso interpuesto por el Gobierno. La reciente campaña de mociones promovida por las PAH en los ayuntamientos para multar pisos vacíos en manos de la banca, aprobada ya por 79 municipios catalanes en tan sólo un mes, apunta en esa dirección y también la
la ILPGALLEGA promovida por las PAHs/STOP de Galicia

b) Extensión y práctica masiva de la desobediencia civil, que se inició en noviembre de 2010 con la campaña Stop Desahucios, y que ahora se expande a través de la Obra Social de la PAH, con 20 edificios recuperados y más de mil personas realojadas, así como otras campañas que están por venir;

c) acabar con la impunidad, ya sea por la vía judicial como persigue la campaña “Juicio y Castigo” para que los responsables de la estafa hipotecaria sean juzgados, o, cuando las leyes no permiten hacer justicia, por la vía del escrache y otras formas de protesta pacífica que permitan a la ciudadanía señalar a los responsables de la estafa y el expolio;

d) la construcción y el fomento de alternativas ya existentes, como el alquiler social y las cooperativas, la banca ética, las empresas de la economía social, y tantas otras que están demostrando que hay un mundo nuevo que empuja por nacer.

Cinco años después, quienes en febrero de 2009 empezamos la PAH en Barcelona, seguimos sin acostumbrarnos a la barbarie, y seguimos emocionándonos con cada victoria arrancada a la avaricia y la prepotencia de los bancos. En las PAH lloramos cada semana. Lloramos de rabia y dolor, cuando escuchamos los relatos de quienes acuden por primera vez a una asamblea y explican su vía crucis de meses sin dormir, de amenazas y presiones del banco, de tensión familiar, y de cosas aún peores. Pero lloramos cada vez más de alegría, escuchando a quienes no hace mucho llegaron derrotados y enmudecidos, y hoy explican a los nuevos que gracias a la PAH han logrado la dación o el alquiler social. Las PAH son un espacio rebosante de vida, donde cada día aprendemos, luchamos y nos sentimos como si fuéramos una familia. De hecho, en nuestras acciones y asambleas siempre haya niñas y niños correteando. Y que así sea siempre. Ellas y ellos más que nadie nos recuerdan que el horizonte está abierto y la historia por escribir.

La PAH CUMPLE AÑOS
@PAHVigoTui

20140222-225517.jpg

Nueva herramienta para frenar los desahucios

La Plataforma de Afectados por la Hipoteca ha presentado un escrito hoy en la Ciutat de la Justicia para solicitar la paralización del desalojo de tres familias de Ciutat Meridiana, que espera que sirva de modelo para parar cualquier desalojo en el que no se garantice una alternativa habitacional.

La Plataforma de Afectados por la Hipoteca presenta el documento útil elaborado a raiz de la resolución del Tribunal de Derechos Humanos de Estrasburgo del 16 de octubre.

El documento se puede descargar aquí

El documento, basado en el derecho internacional en materia de derechos humanos y la resolución del Tribunal de Estrasburgo emitida a raiz del proceso de desalojo de uno de los bloques de la campaña de la Obra social la PAH propiedad de la SAREB, solicita la suspensión del desahucio hasta que la administración pública no garantice una alternativa habitacional para las familias afectadas. El documento se presentará en juzgados para los casos de Eva, Kathia y Sandra, afectadas por un desahucio tras una ocupación, un impago de alquiler en un piso de Catalunya Caixa, y una ejecución hipotecaria respectivamente.
Hasta la fecha, la gran mayoría de desahucios se han paralizado por el ejercicio de la desobediciencia civil o la presión a los bancos por parte de la PAH y de las entidades sociales, con este documento la lucha contra los desahucios gana una herramienta que permite a los jueces sensibles con los derechos humanos actuar para evitar más desahucios, mientras la banca acumula cientos de miles de viviendas vacías.

De nuevo, la PAH, la ciudadanía organizada actua frente a la vulneración de derechos humanos.
¡Sí, Se Puede!

Documento para descargar

20140219-210441.jpg

Casas sin xente …e.

A actual crise impactou de xeito dramático na vida de miles de persoas, que por mor de dificultades económicas sobrevenidas non poden cubrir as sevas necesidades máis básicas. Esta situación levou a milleiros de familias á imposibilidad de facer fronte ás cotas hipotecarias ou de aluguer do seu fogar.

A súa tradución social foi miles de desahucios en todo o Estado Español e centenares de miles de persoas que viron vulnerado o seu dereito a unha vivenda digna, enfrontándose a situacións de grave vulnerabilidade, precariedad extrema, pobreza e exclusión social, económica e residencial.

Segundo os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial, desde 2007 ata setembro do 2013, no Estado Español, chegáronse a 500.000 ejecuciones hipotecarias, das cales 96.927 en Cataluña. Segundo o informe presentado polo Colexio de Registradores da Propiedade, só durante o ano 2012, a banca vai quedarse máis de 30.034 primeiras vivendas por impago de creditos hipotecarios. Iso supón 115 desahucios de vivenda habitual por día hábil.. Segundo os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial do 2013 execútanse 45 lanzamentos de media ao día.

A falta de recursos das administracións locais para facer fronte á problemática contrasta cos milleiros de pisos en desuso que acumulan as entidades financeiras e as súas inmobiliarias, actores principais e parte responsable da burbulla inmobiliaria.
Estes inmueble, a miúdo obtidos como consecuencia de execuciones hipotecarias, mantéñense baleiros

Por iso a PAH quere promover unha nova ILP para pedir unhas modificacións legais que axuden a parar esta situacion Urxencia Habitacional 

As nosas propostas:NOSA ILP

A/ Pedir a xestión dás vivendas baleiras en Galicia e posta en marcha de en a Axencia Pública Galega de Aluguer? , reconversión do actual Instituto Galego dá Vivenda e Chan .

B/ Posta en marcha de medidas urxentes para parar os desafiuzamentos :

Dación en pago para calquera execución hipotecaria que se efectúe en Galicia e Aluguer social en Galicia

3. A expropiación da vivendas a Bancos,filiales ..das persoas que estean en proceso de execución ou embargadas da súa vivenda habitual por causa dunha situación sobrevida.

A crise xa leva mais dun lustro entre nós e non parece que se lle vexa o final .Isto dá como resultado que familias que por causa da perdida do emprego ( non esquezamos que a perdida do emprego é a primeira causa de impago da hipotecas ) véxanse na imposibilidad de pagar a hipoteca ou o aluguer ,levarían polo menos,segundo as estadisticas recientemente publicadas pola PAH polo menos 10-15 anos de pago das cuotas da vivenda …15 anos de vida ,de melloras,de convivencia…….etc A elas non podemos pedirlles a dacion en pagamento….a xenerosidade da sociedade civil ,da PAH cando se suscitou a anterior ILP foi notable Pero iso xa non o podemos manter
Haberá quen queira a «Dación en pagamento» …Pero moitos NON
Por iso a PAH pide o «Aluger Social na vivenda habitual» por un prazo non inferior a CINCO anos prorrogable
Por iso nosa ILP suscita no seu segundo punto unha modificación legal que permita á XUNTA comprar ou expropiar (si non accede ) ao BANCO a vivenda ( o uso da vivenda ) e as familias quedarían na súa casa en réxime de ALUGUER SOCIAL
Isto xa se contempla en varias leis Autonomicas da Vivenda por exemplo en NAVARRA ,ANDALUCIA e tamén se aprobase ,no P VASCO …Polo que é perfectamente constitucional

Sen teito

Máis de 28.500 persoas viven sen teito en España, un país que conta con máis de 3,5 millóns de vivendas baleiras, «máis de cen casas baleiras por cada persoa que se atopa sen teito», e cada semana falece nas rúas un home ou unha muller sen fogar. A iso hai que sumar os miles de desafiuzamentos nos ultimos anos e dentro deles desataca unha cifra crecente a debida a impagos do aluguer para darnos conta da magnitude do que chamamos «urxencia habitacional»..
Nas ultimas semanas na PAHVigoTui chegáronnos moitos casos de persoas vítimas de desaloxos por impago do aluguer.
Ante isto vemos unhas administracións locais e a propia Xunta de Galicia, infradotadas de recursos, que din que NON teñen medios :pisos ,vivendas …E todo isto no medio dunha situación paradoxal ,e inmoral : o estado español é o país de Europa con máis vivendas baleiras, o 13% do parque total de 3 millóns e medio de pisos segundo o último censo da vivenda de 2011 e cun parque social de vivendas claramente insuficiente menos dun 2% da vivenda existentes

É dicir temos unha falta de recursos das administracións para facer fronte á problemática contrasta cos milleiros de vivendas en desuso que acumulan as entidades financeiras .Entidades rescatadas con diñeiro publico

Por iso esiximos a xestión dás vivendas baleiras en Galicia e posta en marcha de en a «Axencia Pública Galega de Aluguer» e a esixencia a Banca e a SAREB de poñer a disposición da administración os pisos baleiros que posean.

20140216-212300.jpg