Hay que decirlo alto y claro: #ElRentismoEsRacismo. Varios estudios sobre discriminación racial lo demuestran: en 2020, el 75% de los hogares de extranjeros no comunitarios vivían de alquiler frente al 11.1% de la población española. Un 31% de las personas migrantes sufrieron discriminación en el acceso a la vivienda ese año: a un 17,7% le negaron enseñársela, a un 20,8% no quisieron alquilársela y a un 20,1% le pidieron más requisitos de los habituales. Más allá de los datos, sabemos que el racismo inmobiliario existe y nos atraviesa porque lo vemos día a día en nuestras asambleas: en las nefastas condiciones de habitabilidad, en el hacinamiento de las viviendas, en los testimonios de amenazas y abusos racistas que escuchamos cada viernes.

La falta de control sobre nuestras viviendas nos afecta a todas, nos empobrece y nos somete a un estado de inestabilidad constante. Pero es innegable que esto no nos ocurre de la misma forma a todas las inquilinas. Las personas racializadas y migrantes extracomunitarias vivimos la violencia del racismo inmobiliario de mil formas diferentes. No somos casos aislados, nuestras experiencias dejan en evidencia que el racismo estructural e institucional tiene un impacto directo en nuestra posibilidad de tener un hogar donde poder vivir la vida digna que queremos y merecemos.

Por todo ello, es esencial que el antirracismo sea un pilar central en nuestra lucha como Sindicato. No queremos que se hable de rentismo sin hablar de racismo. Luchamos por el derecho a la vivienda para todas y ahí estamos también todas aquellas a las que el racismo y la Ley de Extranjería nos relega a los márgenes. Llevamos más de un año trabajando en la estrategia antirracista del Sindicato y ya estamos empezando a ponerla en marcha para organizarnos alrededor de esta realidad entre todas. Si a ti también te apetece unirte a este trabajo, escríbenos, ¡contamos contigo!

Argumentario sobre a Lei

Considerámola positiva, pero insuficiente: • Responde a unha realidade do problema de acceso á vivenda en alugueiro:

En Galicia, existe unha subida de máis do 30% en 5 anos, 9% no último ano. ou Falta de acceso á vivenda en alugueiro: o ano pasado alcanzouse o número máximo de solicitantes de vivenda no rexistro da Xunta. Vigo ten a maioría.

Hai a metade de vivendas dispoñibles para o alugueiro que hai 4 anos.

O número de vivendas postas en alugueiro vacacional multiplicouse por 3 nos últimos 5 anos, dándose a situación de que existe 7 veces máis vivendas dispoñibles para o alugueiro vacacional que para o alugueiro de vivenda habitual.

Maiores dificultades: solicitan ata dous ou tres meses de fianza, avais ou avais bancarios, seguros de falta de pagamento de alugueiro etc. O que imposibilita en moitos casos en acceso á vivenda. ou Isto está a orixinar grandes problemas para a emancipación da mocidade (taxa de emancipación baixou 1.2 puntos porcentuais, só un 15%), pero tamén para o desenvolvemento do proxecto de vida nas capas con maior precariedade: inmigrantes, familias monomarentales, etc.

• Ten puntos positivos:

Con todo, na súa aplicación:

1/ As medidas de límite dos prezos dependen da declaración de zonas
tensionadas, así como o índice de prezos de alugueiro.

2/ A declaración de zonas tensionadas ten que solicitalas os concellos,
pero o procedemento debe desenvolvelo as CCAA, que son quen ten as
competencias.

3/ A Xunta de Galicia, inicialmente, dixo que non ía aplicala; logo abriu a
porta, tras a solicitude de varios concellos; agora acaba de anunciar que vai recorrela
, porque se mete en competencias autonómicas. Di que conter
os prezos non funciona (esta perspectiva favorece á patronal inmobiliaria)

ou Os límites de prezos son unha pinza e seguen sendo demasiado altos, non é
realmente unha solución.

4/ No caso dos pequenos propietarios, é unha recomendación, non unha
obrigación. O 95 % da vivenda en alugueiro é de pequenos propietarios, non
aplicará case nunca.

5/ A figura dos alugueiros de tempada serve para saltarse ese límite, é unha
trampa dentro da lei.

6/ As prórrogas que se aplican aos contratos de alugueiro son só aos novos,
non aos vixentes.

A vivenda é un dereito e non pode ser considerada como un negocio.

C

Vivimos nunha longa crise marcada pola sobreexplotación dos recursos naturais e do traballo humano, que pon en perigo tanto a supervivencia do planeta como a dignidade de nosa propia existencia. A quen sufro as consecuencias máis extremas da degradación das condicións de vida, a quen carezo de poder, patrimonio, propiedade ou privilexios para vivir con vantaxes no capitalismo, convídasenos (unha vez máis) a delegar as nosas esperanzas no mercado —que distribúe e concentra a riqueza social en mans duns poucos—, ou no Estado —incapaz de ser outra cousa que unha ferramenta ao servizo dos máis poderosos.

A experiencia permítenos saber que sen organizacións sociais autónomas capaces de xerar espazos, reivindicacións e loitas propias, a situación non pode cambiar a mellor, senón reproducirse ou empeorar.

Neste escenario de desigualdade crónica que nos desposúe da posibilidade dunha vida digna para todas, avanzan as ideas reaccionarias, o individualismo feroz, as políticas de degradación da vida urbana e os ecosistemas, e o autoritarismo dos Estados para regular as consecuencias dunha crise que é global e permanente.

A situación da vivenda é unha das consecuencias desa longa crise, que vai máis aló das crises inmobiliarias recentes. Fai moito que a vivenda deixou de ser o lugar onde vivir e converteuse nunha mercadoría coa que obter beneficio, mediante o alugueiro ou a débeda hipotecaria, á conta do traballo ou do salario doutros. O acceso á vivenda converteuse na clave do empobrecemento de moitas e do enriquecemento de outros1. As loitas pola vivenda son loitas contra ese sistema de desigualdade e son, inevitablemente, loitas de intereses confrontados, unha expresión da loita de clases.

O sindicalismo laboral xurdiu no seo do conflito histórico entre capital e traballo, entre posuidores e desposuídos, e foi capaz de torcer o brazo ao poder unha e outra vez, ata o punto de representar unha alternativa ao sistema capitalista, achegando formas de organización fortes, estables e autónomas ás loitas por mellorar as nosas condicións de vida. Seguindo ese exemplo, no ámbito da vivenda, o sindicalismo de base tamén busca dotarnos dunha forza para determinar cambios substanciais, partindo do feito de que o modelo económico baséase no noso espolio e que iso nos pode dar forza e capacidade de transformación se nos organizamos como suxeito colectivo.

Por iso defendemos a importancia dun Sindicato de Inquilinas que dea resposta organizativa e sirva de encontro no medio da dispersión actual. Un sindicato forte e estable que asegure que a axenda de cambios respecto a a vivenda non veña marcada por intereses externos ou ciclos electorais, senón por un obxectivo común que combata os modelos actuais e propoña alternativas, e que será máis determinante cando teña capacidade de establecer propostas para a constitución de novas maiorías sociais a través dun proceso de organización e politización levado a cabo polas propias inquilinas en conflito.

Te lo contamos