Autor: Sindicato Inquilinas e Vivenda

O Movemento Galego pola Vivenda Pública convoca : ‘Por un parque de vivenda público, non a especulación’

O Movemento Galego pola Vivenda Públicaformada por persoas de distintos colectivos sociais convoca unha CONCENTRACIÓN diante do Instituto Galego de Vivenda e Solo – IGVS (Área Central, Fontiñas – Santiago de Compostela) o próximo xoves 17 DE FEBREIRO as 12.00H, baixo o lema: «POR UN PARQUE DE VIVENDA PÚBLICO, NON A ESPECULACIÓN«.

“Para satisfacer só a demanda rexistrada oficialmente de vivenda de protección en Galiza ao ritmo actual coas políticas do goberno galego precisaríanse 200 anos”

A suba sistemática do prezo dos alugueiros  situándose Galiza por riba da media nacional con un incremento dun 25 por cento nos últimos cinco anos, converteuse nun problema para miles de galegas/os e segundo as asociación de loita contra a pobreza, o principal factor de exclusión social.

A resposta da Xunta de Galicia a esta situación de desamparo é menos investimento, menos execución dos orzamentos e a conxelación da oferta de vivendas de protección oficial e a inexistencia de un parque de vivendas público que dea resposta ao que é un drama para miles de persoas.

As cifras de demanda de vivenda de protección e pública demostran que hai moita xente que non chega a poder pagar unha vivenda no mercado libre e está a pedir que as administracións públicas fagan o seu traballo.

Para cuantificar esta demanda  creouse o Rexistro Oficial de demandantes que indica que hai case 15.000 persoas que reclaman unha vivenda de protección, 11.211 delas queren que sexa pública e preferentemente de alugueiro, pero o goberno de Feijoo desoe completamente estas demandas.

A media de vivendas de protección iniciadas nos últimos 7 anos, cando máis se incrementou a demanda é de só 74 anuais o que quere dicir que para satisfacer só a demanda actualmente rexistrada a este ritmo precisaríanse 200 anos.

E si falamos de vivenda pública o actual parque de 3.700 vivendas é a todas luces insuficiente si temos en conta as 11.211 persoas que demandan oficialmente unha vivenda pública, e moito máis si queremos que esa vivenda pública actúe como refrixerador do mercado posibilitando frear a escalada brutal que se da nos últimos anos.

A vivenda pública é a resposta necesaria para esas persoas que precisan dunhas condicións alcanzables para poder gozar dun fogar e para regular os prezos dun mercado no que non deixan de subir.

A inexistencia de políticas que defendan o dereito a unha vivenda digna tradúcense na Galiza en 299.000 vivendas baleiras, desafiuzamentos, incremento dos beneficios derivados da especulación dos grandes propietarios, banca e fondos voitre, máis parte do salario dedicado a pagar os gastos da vivenda mentres se reducen noutras necesidades básicas ou un problema grave para a emancipación da xente moza.

Tampouco desde os diferentes gobernos do Estado deron solución o problema da vivenda. O proxecto de lei vivenda do goberno español non garante ese dereito porque non se atreve a frear os privilexios dos que especulan coa vivenda.

Non frea os desafiuzamentos sen solución residencial si se incumpren os prazos das distintas prorrogas e non adopta solucións valentes de expropiación para mobilizar as decenas de miles de casas baleiras en mans da banca e de fondos voitre rescatadas con diñeiro público.Tampouco aposta pola utilización das vivendas da SAREB, para vivenda pública de alugueiro, a pesar de que todas e todos acabamos de asumir a débeda xerada polos bancos.

O Movemento Galego pola Vivenda Públicachama a maioría social galega a involucrarse na loita por este dereito fundamental, Unha loita que leve entre outras medidas a posta en marcha de normativas e orzamento necesario para a dotación dun parque de vivenda pública de alugueiro social suficiente para protexer os sectores mais vulnerables ademais de para exercer un papel regulador imprescindible no mercado libre.

Con este obxectivo facemos un chamamento a acudir á concentración diante do Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS), en Santiago de Compostela, para reclamar os nosos dereitos como cidadáns e cidadás a gozar dunha vivenda digna.

10 propostas


Presentamos 10 propostas de mínimos que pensamos que son imprescindibles para regular os alugueres e garantir o dereito á vivenda. As demandas do Sindicato iranse completando e concretando a medida que avancemos na loita.

1/Esiximos unha regulación de alugueres baseada no ingreso dos fogares e que teña como obxectivo baixar o prezo dos alugueres. Por iso é necesario un índice de prezos do aluguer construído e definido de xeito participativa (entre todos os axentes sociais implicados), referido a variables socioeconómicas como a renda familiar dispoñible, e que sexa vinculante, con penalizaciones polos propietarios que o excedan.
punt-ou

2/Fair falta estabilidade e unha maior duración dos contratos para poder desenvolver proxectos vitais. Propoñemos contratos de 12 e 6 anos para as vivendas de grandes e pequenos propietarios, respectivamente. E que se renoven automáticamente (agás se a propiedade ten unha necesidade familiar).
punt-dous

3/Os incrementos nas rendas de aluguer estarán suxeitos a índices obxectivos como o IPC ou índices de tipo municipal que teñan en conta o custo da vida e non os intereses especulativos do mercado.
punt-tres

4/A fianza para arrendar unha vivenda non poderá ser superior a un mes de renda, e un segundo mes en concepto de mobles e enseres no caso de vivendas amuebladas. Non se debe poder retirar a fianza depositada no rexistro público sen documento que acredite a extinción do contrato de arrendamento e o acordo asinado por arrendador e arrendatario.

5/As administracións públicas únicamente promoverán a vivenda de aluguer de titularidad pública. Un mecanismo fundamental para a ampliación do parque de vivenda pública de aluguer será a movilización dos pisos baleiros que se atopan en mans das entidades bancarias.
deu-punts

6/ Esiximos que os grandes propietarios teñan a obrigación de ofrecer un aluguer social ás familias vulnerables para evitar que sexan desafiuzadas por impago de aluguer. Así mesmo, esiximos ás administracións públicas a obrigación de realojar ás persoas desafiuzadas pola imposibilidad de pagar o aluguer, como se contempla na Lei 24/2015 (art. 5.6). Hai que derrogar o procedemento de ?desahucio exprés? establecido pola última reforma da LEC.
deu-punts

8/Traballaremos para a eliminación de vehículos de especulación financeira, como as SOCIMI (Sociedades Anónimas cotizadas de Investimento no Mercado Inmobiliario) e outros tipos de sociedades, que ademais actualmente gozan de importantes exoneraciones tributarias.

9/ Rexistro obligatorio de todos os solares, propiedades verticais e vivendas desocupadas por un periodo superior a un ano. Expropiación daqueles solares e propiedades verticais que estean baleiros durante dous anos (como xa se contempla na Lei de Urbanismo). Promover a movilización de pisos baleiros a través de penalizaciones económicas tanto a grandes como a pequenos propietarios.

10/ O arrendador debe asumir os honorarios dos APIs ou administradores de leiras de forma total. Entendemos que é quen fai o encargo de comercialización dun inmueble quen debe asumir os gastos derivados.

Ante as actuais situacións de vulneración do dereito á vivenda, e á espera dos cambios legislativos e as políticas públicas que enderecen a situación, apoiamos e consideramos como lexítimas aquelas resistencias inmediatas practicadas polos e as arrendatarias, incluíndo a permanencia na vivenda «en precario» cando o propietario rexeite a renovación do contrato e a ocupación de propiedades verticais que se atopen baleiras.

Documentos Utiles Actualizados

Actualizado os documentos útiles para poder paralizar os desafiuzamentos . Aquí podes descargalos para asesorate.Documentos útiles

A raíz do estado de alarma, o Goberno ha decretado unha moratoria dos desahucios, vigente ata o mes de agosto

O Goberno aprobou a finais de marzo de 2020 o Real Decreto-lei 11/2020, de 31 de marzo, polo que se adoptan medidas urxentes complementarias no ámbito social e económico para facer fronte ao COVID-19. Nun primeiro momento, só cubría lanzamentos de aluguer e exclusivamente para familias afectadas directamente desde un punto de vista económica pola crise do coronavirus.

No entanto, a finais de decembro aprobouse unha ampliación (Real Decreto-lei 37/2020, de 22 de decembro, de medidas urxentes para facer fronte ás situacións de vulnerabilidade social e económica no ámbito da vivenda e en materia de transportes) para cubrir algúns casos de ocupación/recuperación de vivenda e estendelo a familias en situación de precariedad antes da pandemia.

O Decreto 37/2020, foi ampliado co Decreto 8/2021, que mantén as medidas vigentes hsta o 9 de agosto.

A continuación, algunhas informacións e documentos úitles, para acollerche a estas medidas e evitar quedarche a rúa nos próximos tres meses.

Temporalidad da suspensión

Real Decreto-lei 8/2021: Ata o de agosto de 2021, incluído.

Persoas e familias que se poden acoller

Situación de desemprego, ERTE, redución ou perda substancial de ingresos por coidados ou situacións similares.

Alternativa: renda de aluguer gastos en suministros > 35% dos ingresos da familia
Límites de renda de toda a familia o mes anterior:

Xeneral: 1.613,52
Por cada fillo: 53,78
Por cada fillo (monoparental): 80,67
Por cada persoa maior ( 65): 53,78
Discapacidad: 2.151,36
Parálisis cerebral, disc intelectual (?33%), disc física/sensorial (?65%), enfermidade incapacitante: 2.689,20

Grazas á presión da cidadanía amplíase 3 meses a moratoria de desahucios que cobre a algunhas familias vulnerables

O Consello de Ministros a ampliación por 3 meses máis da moratoria de desahucios a familias vulnerables. Unha moratoria que xa no seu día celebramos como un avance histórico na protección de familias vulnerables pero que tachamos de pouco ambiciosa, xa que non é unha suspensión total de desahucios senón en certas casuísticas deixando sen protección a algunhas persoas.

Con máis de 29.406 desahucios en 2020 en plena pandemia sanitaria e logo de 12 anos promoviendo leis e políticas de vivenda desde a rúa, temos claro que a nosa voz e experiencia é máis necesaria que nunca para poñer freo aos desahucios e asentar as bases con medidas estructurales e deixar dunha vez a curva dos desahucios atrás tal como recollemos no manifesto con máis de 50 entidades na iniciativa por unha lei que garanta o dereito á vivenda.

No BOE de hoxe, publícase o Real Decreto-lei 8/2021, que fai efectiva a extensión nos artigos 7 e 8 das medidas urxentes vinculadas á vivenda. Concretamente:

Mantense a posibilidade de suspender de forma extraordinaria os desahucios de familias vulnerabilizadas derivados de aluguer (impagos e finalizaciones de contrato) ata o 9 de agosto de 2021 (inclusive). Esta medida aplica a pequenos ou grandes tenedores, sempre que o propietario/arrendador non sexa unha persoa física en situación de vulnerabilidade.
Mantense a posibilidade de suspender de forma extraordinaria os desahucios de familias vulnerabilizadas en situación de ocupación en precario, inclusive pola vía penal, ata a mesma data. Neste caso, os propietarios deberán ser grandes tenedores (persoas físicas ou xurídicas con máis de 10 vivendas) e a familia, entre outros requisitos, incluír un menor de idade, unha persoa dependente ou unha vítima de violencia de xénero.
Mantense a prórroga extraordinaria dos contratos de aluguer que finalicen ata o 9 de agosto. O inquilino poderá solicitar unha ampliación do prazo contractual coas mesmas condicións por un máximo de 6 meses.
Mantense a moratoria de pago de aluguer para grandes tenedores e entidades públicas ata a mesma data. Neste caso, a propiedade poderá escoller entre unha rebaixa do 50% da renda por un máximo de 4 meses ou un adiamento do pago polo mesmo prazo e o fraccionamiento desas cotas nos meses posteriores.

Sabemos que estes 3 meses poden ser un respiro para as familias, pero desde a PAH esiximos medidas de longo alcance antes. En definitiva necesitamos unha lei que garanta o dereito á vivenda, paralice os desahucios de familias vulnerables sen alternativa habitacional, obrigue aos grandes tenedores a ofrecer aluguer social e ás administracións ao realojo en caso de pequenos tenedores, e a crear un parque de vivendas públicas, sociais e asequibles que resolva a urxencia habitacional.

Desde la PAH hemos actualizado los documentos útiles para poder paralizar estos desahucios. Aquí puedes descargarlos y acércate a tu PAH más cercana para asesorate.Documentos útiles

Sabemos que estos 3 meses pueden ser un respiro para las familias, pero desde la PAH exigimos medidas de largo alcance antes. En definitiva necesitamos una ley que garantice el derecho a la vivienda, paralice los desahucios de familias vulnerables sin alternativa habitacional, obligue a los grandes tenedores a ofrecer alquiler social y a las administraciones al realojo en caso de pequeños tenedores, y a crear un parque de viviendas públicas, sociales y asequibles que resuelva la emergencia habitacional.

MANIFESTO Por unha Lei que garanta o Dereito á Vivenda

En España, o 36,1% da poboación destina máis do 40% dos seus ingresos ao pago de vivenda e suministros básicos, e outros miles de fogares novos nin sequera poden formarse, de feito únicamente o 18,5% da poboación entre 18 e 29 anos emancipouse polas enormes dificultades para acceder e manter unha vivenda estable. 

Mentres segundo o INE (2011) hai 3,4 millóns de vivendas baleiras, moitas delas en mans de grandes tenedores, o Parque de Vivenda Pública e Social é entre 7 e 10 veces menor que o doutros países desenvolvidos de Europa.

No estado español as vivendas sociais representan un 2,5% do parque de vivendas principais, nada que ver coas porcentaxes dalgúns países europeos da nosa contorna (Holanda 30%, Austria 24%, Reino Unido 17,6%. Francia 16,8%).

Logo de entregar máis de 60.000 millóns de diñeiro público para o rescate bancario que non foron devoltos, é de xustiza que a nova Lei faga fronte á urxencia habitacional que sufrimos. Garantindo, así, unha vivenda para quen o necesite mediante un orzamento suficiente en políticas de vivenda pública e establecendo mecanismos legais que obriguen, aos responsables financeiros da crise inmobiliaria e aos grandes tenedores de vivenda, a asumir responsabilidade social e evitar novas burbullas especulativas.

Levamos demasiados anos sufrindo a quen pon os seus beneficios privados por encima da vida e saúde de millóns de persoas. É o momento de que as Administracións públicas asuman a súa responsabilidade e cumpran coa súa deber de protexer e garantir un dereito humano que é básico para asegurar a integridad física, a dignidade, o acceso a outros dereitos fundamentais e o desenvolvemento persoal que todos nos merecemos.

As organizacións firmantes deste manifesto unimos forzas para lanzar unha campaña estatal de movilización cidadá e conseguir que a Lei polo Dereito á Vivenda inclúa como mínimo estas 8 medidas de aplicación directa en todo o territorio:

1- A lei debe garantir o dereito a unha vivenda digna, asequible, accesible e adecuada como dereito subjetivo, garantindo que esta protección sexa efectiva e evitando que ningunha persoa sufra situación de sinhogarismo.

2- Stop desahucios de persoas vulnerables sen alternativa de vivenda digna e adecuada, así como a obrigación de aluguer social estable para os grandes tenedores e no resto de casos realojo digno e adecuado a cargo dos poderes públicos.

3-Asegurar e ampliar o parque público de aluguer social, como mínimo ao 20% do conxunto de vivendas en vinte anos, facendo fronte á urxencia habitacional de forma prioritaria. 

4-Regulación estatal de alugueres a prezos adecuados aos salarios da poboación en cada zona do territorio. Modificación da lei de arrendamentos urbanos para dar protección e estabilidade aos inquilinos do conxunto do país.

5-Garantir os suministros básicos de auga, luz, gas e acceso ás telecomunicaciones para evitar a brecha digital como parte dunha vivenda digna.

6-Garantir unha segunda oportunidade efectiva para os fogares con débedas hipotecarias, e desenvolver medidas contra o sobreendeudamiento e os abusos financeiros e inmobiliarios.

7-Ampliación presupuestaria para vivenda social e políticas sociais de vivenda ata chegar ao promedio europeo de parque público, destinando como mínimo o 2% do orzamento estatal. Asignación dunha parte suficiente dos fondos europeos de recuperación a este obxectivo.

8-Participación activa da poboación en toda a política de vivenda e urbanismo.

É imprescindible que a Lei polo Dereito á Vivenda incorpore estas demandas de afectadas e sociedade civil, que afectan á dignidade das persoas e aos Dereitos Humanos, blinde as lexislacións autonómicas máis progresistas e de cumprimento, dunha vez ao PIDESC e aos dictames de Nacións Unidas e dos Tribunais Europeos, sen atrasar a súa aplicación a desenvolvementos normativos posteriores. 

Por imperativo constitucional e estatutario corresponde ás Comunidades Autónomas definir e desenvolver as políticas de vivenda, pero o establecemento das condicións básicas que garantan a igualdade dos cidadáns no exercicio do dereito constitucional á vivenda é competencia irrenunciable do Estado, debendo ser comúns as bases deste dereito esencial, conforme ao disposto no artigo 149.1.1.a de a Constitución.

Existe unha maioría social e tamén parlamentaria que apoia estas medidas, pero temos claro que só coa movilización de toda a poboación conseguiremos que esta Lei sexa a garantía do Dereito á Vivenda. 

¡Sumar! ¡Non che quedes SEN casa!