Autor: Sindicato Inquilinas e Vivenda

LA LEY DE ALQUILERES DE PODEMOS DEBE RECOGER LAS PROPUESTAS DE LA LEY VIVIENDA PAH

El pasado 5 de abril, el grupo de Podemos registró una Propuesta de Ley encaminada a regular el mercado del alquiler. Esta Propuesta de Ley contiene avances que valoramos en positivo, ya que tienden a ampliar los derechos de las inquilinas. Sin embargo, estos mismos avances requieren ser más amplios para responder adecuadamente a la emergencia habitacional actual.

Sobre la duración contractual, es positivo que se plantee ampliar la duración de los 3 años actuales a 5 años, con prórroga por otros 5. E incluso la creación de un contrato de régimen protegido de 10 años prorrogables por otros 10. Sin embargo, para garantizar que las familias puedan plantearse proyectos largos de vida, es necesario añadir que existan contratos ordinarios de alquiler que sean directamente de 10 años, prorrogables por otros 10 en casos de alquileres formalizados con grandes tenedores como pueden ser bancos y grandes inmobiliarias.

Además, es necesario incluir la legislación de alquileres indefinidos para personas de la tercera edad, personas con discapacidades, víctimas de violencia de género y colectivos vulnerables. Una fórmula que de hecho ya existe en la Ley Valenciana por la Función Social de la Vivienda, que fue resultado de un proceso de negociación entre las PAHs Valencianas y los grupos parlamentarios. Es necesario recordar a este respecto, que en países como Alemania, Austria y Suecia los alquileres indefinidos son una realidad accesible para la ciudadanía, porque ante todo hablamos de un derecho tan básico como es la educación y la sanidad.

Respecto al precio, es positivo que se plantee la creación de un índice de referencia de precios del alquiler, que marque precios adecuados según las características de las viviendas y la renta familiar. Sin embargo, en la propuesta de Podemos este índice sólo podría aplicarse en ciertas áreas urbanas establecidas temporalmente desde las Comunidades Autónomas, exceptuando las grandes ciudades de Madrid y Barcelona. A este respecto, recordamos que la emergencia habitacional del alquiler no sólo se sufre en las grandes ciudades.

Los desahucios por alquiler son un fenómeno que existe en Valencia, en Sevilla, en Cartagena, Murcia… y en el conjunto del país. De hecho, son los desahucios que estadísticamente más están aumentando. Es por tanto necesario dotar a todos los Ayuntamientos de la capacidad de generar estos índices, que como en Alemania puedan ser permanentes, para no sólo evitar la burbuja de los precios del alquiler que atravesamos actualmente sino para sentar las bases de un modelo donde el Derecho a la Vivienda sea real.

Por último, valoramos que Podemos plantee legislar el tanteo y retracto: un mecanismo que permitiría a las Administraciones y las inquilinas tener preferencia de compra de las viviendas en caso de que el propietario pacte una venta. Esta medida sin duda supone un freno a los Fondos Buitre y las Socimis que actualmente acuden a las ciudades para comprar bloques enteros de vivienda, tras lo cual expulsan a las vecinas subiendo los precios y practicando el acoso inmobiliario. Sin embargo, es necesario llegar mucho más lejos, planteando la creación de un parque público de alquiler.

Desde la PAH proponemos que se genere ese parque público forzando a la banca, a los fondos buitre y de titulización a ceder las viviendas que mantengan injustificadamente vacías. Ya que muchos de estos grandes actores mantienen las viviendas vacías únicamente para generar escasez de oferta y poder mantener los precios elevados, especulando así con un derecho tan básico como es la vivienda. Estas cesiones obligatorias se realizarían a la Administración Municipal durante períodos de diez años, donde se podría realojar a las familias vulnerables mediante alquileres sociales.

En esta misma línea, es necesario conseguir la cesión del 100% de las viviendas de la SAREB, un instrumento creado únicamente para especular con viviendas de las que se han desahuciado familias. Además de legislar la imposibilidad de que se realicen ventas de vivienda pública, como ocurrió con la venta de Ana Botella de 1.860 viviendas públicas de Madrid al fondo buitre Blackstone.

A este respecto, instamos al grupo de Podemos de que incluya todas estas demandas en su propuesta de ley en caso de que entre a trámite y se abra un proceso de enmiendas que posibilite su modificación. Y más importante aún,recordamos que todas estas demandas están recogidas en la Ley de Vivienda de la PAH, un texto que no sólo frenaría la burbuja del alquiler, sino que acabaría con los desahucios hipotecarios y la pobreza energética; y es que es la voz de las afectadas la que escribe esta propuesta de Ley, la que conoce y sufre la situación real y, por tanto, cuáles son las soluciones necesarias.

A pesar de que la Ley Vivienda PAH fue vetada por el PP y Ciudadanos de manera injustificada, imposibilitando su debate democrático, existe la posibilidad de presentar un recurso que fuerce a la Mesa del Congreso a considerar por segunda vez la tramitación de esta ley tan necesaria. Hasta que llegue ese momento, nosotras seguiremos reivindicando nuestras demandas, ya que las hacemos reales cada día parando desahucios, realojando familias en pisos vacíos de la banca mediante la campaña de la Obra Social PAH y paralizando cortes de suministros.

Estamos firmemente convencidas que en estos meses hemos sido capaces de trasladar el debate de la vivienda a la calle, volviendo a incidir en la agenda política. Sin embargo, los partidos políticos han vuelto a desoír las demandas ciudadanas interponiendo sus proposiciones de ley que son a todas luces insuficientes para resolver el problema de cientos de familias en este país. Estamos seguras de que finalmente primará el sentido común, sumándose a nuestras demandas que dan respuesta a los problemas cotidianos y pretenden ser una herramienta para lograr que el artículo 47 se cumpla con todas las garantías en el estado español. 

¡Sí Se Puede!

Publicado en #leyViviendaPAH

¿Por qué se invisibiliza la pobreza?

Por qué se invisibiliza la pobreza? ( Blog Palabras de Luz )

Los medios invisibilizan una cifra de muertes muy semejante a la de mujeres muertas por la violencia machista, se centran en casos y no en el problema en general, y no muestran apenas el rostro de estas personas. No existe ninguna investigación oficial sobre los vagabundos .
No nos damos cuenta de lo que significa vivir en la calle. La gente no está en la calle porque quiere sino porque ha visto su vida sometida a fuerzas que la han llevado a donde no quería estar. Personas sin hogar, de rostro anónimo, indigente o sin techo.
La calle es mala, entre otras cosas, porque la calle mata. En la calle no se puede vivir una vida que se pueda calificar de humana.
Lo primero que nos encontramos cuando nos disponemos a estudiar el fenómeno del “sin hogarismo” es que no tenemos datos,solo contamos con indicios apenas burdos. Estas son algunas de las carencias más frecuentes que presentan las noticias sobre personas sin hogar que la prensa publica. Estas son al menos las conclusiones de un estudio sobre “Las personas sin hogar” en la prensa escrita. El informe analiza 438 noticias publicadas en 2006 tanto en medios digitales como en medios impresos.
De todas ellas, el 31% reflejan actos violentos y el 31% de los agresores a los que se refieren estas informaciones son jóvenes.
Las noticias refieren 68 muertes de personas sin hogar a lo largo del año, éstas son sólo las muertes que se contabilizan en prensa, puede haber bastantes más. Parecen ser muertes invisibles para el resto de la sociedad.
Las agresiones raramente se denuncian (17%), o bien permanecen en la clandestinidad (35%) y son conocidas posteriormente, o bien salen a la luz pública gracias a la colaboración ciudadana (45%).
Estas cifras son muy semejantes a la cifra de mujeres muertas por la violencia machista y sin embargo se le da una cobertura informativa infinitamente menor. Además, las pocas que se cuentan, se invisibilizan dando más espacio a la información sobre los agresores que sobre las víctimas o calificándolas de muertes por “causas naturales”. El hecho de morir en un contenedor o en un banco de frío es también otro tipo de violencia: violencia estructural.
El espacio físico que les asignamos a los excluidos dice mucho. No los queremos cerca sino en el patio trasero, alejados del centro urbano. Todo esto va en la línea de invisibilizar la pobreza. Para invisibilizar existen muchos mecanismos: vacío estadístico, no investigar, trasladar los centros lejos del centro de las ciudades, instalar mobiliario urbano albergues para mendigos, etc.
Otro aspecto preocupante es el siguiente: La prensa realiza un tratamiento demasiado individualizado del problema, centrándose en casos puntuales y sin lanzar una reflexión o una denuncia sobre el sistema en general. Aunque el colectivo de personas sin hogar está reflejando perfiles cada vez más diversos, como el de jóvenes, mujeres e inmigrantes, el retrato que reflejan los medios es el estereotipado: varón de mediana edad con problemas asociados a las drogas y la salud mental. No existe un discurso político y cultural alternativo. Las movilizaciones de la sociedad en apoyo a estos grupos marginados son acciones puntuales, pero no se observa un activismo por los derechos de las personas sin hogar. Tradicionalmente ante el pobre más excluido la sociedad ha oscilado entre dos tipos de actuación: la de acogida e inserción y la de reclusión y represión. Apenas se publican reflexiones sobre estos grupos sociales discriminados.Es totalmente necesario la creación de asociaciones o bien ONG sobre la violencia hacia las personas sin hogar que tenga como objetivos lograr una cobertura informativa más respetuosa que refleje la realidad de este colectivo tan marginado y ayudar a su reinserción en la sociedad.

Maika Etxarri

Avatar de María Carmen Echarri YábarEspacio de Palabras de Luz

18671472_1188040407973666_6557192240428665807_o.jpg

¿Por qué se invisibiliza la pobreza?

Los medios invisibilizan una cifra de muertes muy semejante a la de mujeres muertas por la violencia machista, se centran en casos y no en el problema en general, y no muestran apenas el rostro de estas personas. No existe ninguna investigación oficial sobre los vagabundos .
No nos damos cuenta de lo que significa vivir en la calle. La gente no está en la calle porque quiere sino porque ha visto su vida sometida a fuerzas que la han llevado a donde no quería estar. Personas sin hogar, de rostro anónimo, indigente o sin techo.
La calle es mala, entre otras cosas, porque la calle mata. En la calle no se puede vivir una vida que se pueda calificar de humana.
Lo primero que nos encontramos cuando nos disponemos a estudiar el fenómeno del «sin hogarismo» es que no tenemos datos,solo contamos con…

Ver la entrada original 475 palabras más

7 de abril, Día Mundial da Saúde

Concirne este chamamento a gobernos, políticas, administracións, traballadores da saúde, sociedade civil organizada e medios de comunicación. Todos son destinatarios da chamada da OMS, se ben a propia Organización Mundial da Saúde escribe textualmente na súa web: A experiencia demostrounos, unha e outra vez, que a cobertura sanitaria universal acádase cando existe unha firme determinación política. Con isto ademais parece emitir xa un diagnóstico claro do que dende todas as Mareas Brancas se vén denunciando e contra o que se vén traballando como Mareas Brancas. No noso compromiso está a nosa determinación persoal e sobre todo colectiva, a xustiza e a razón do noso obxectivo pola saúde a sanidade públicas, que confirman a nosa entrega á loita e á necesaria suma de loitas.

Como vimos facendo ata hoxe, imos traballar os outros 364 días do ano, ano tras ano, polo logro dunha aspiración irrenunciable á saúde e á dignidade coa imprescindible sanidade pública, partindo tamén da súa tarefa de garantir a prevención.

LOITAR É SAÚDE PORQUE SAÚDE É LOITAR

GOBERNE QUEN GOBERNE, OS DEREITOS SE DEFENDEN

COORD. ESTATAL MAREAS BLANCAS

Avatar de inescendonCoordinadora Antiprivatización da Sanidade Pública - A Coruña

photo_2018-04-07_09-39-07Sumámonos ao Día Mundial da Saúde, que no seu lema deste ano apunta correctamente que “Saúde é todo”, con intención de lembrar non só ao sistema sanitario, senón a unha multitude de factores que os rodean, que se coñecen como determinantes da saúde e que está demostrado que teñen incidencia directa na saúde das persoas, como educación, emprego, soldo, xénero, vivenda, calidade do aire e da auga, etc. En recoñecemento disto e en apoio a todas as mobilizacións que terán lugar en máis de 40 países, a Coordinadora Antiprivatización de Sanidade de A Coruña súmase ao manifesto da Marea Branca estatal, pero antes queremos lembrar tamén as últimas cousas que aconteceron en Galicia dende primeiros de ano:

-Aprobáronse as novas instrucións para a aplicación dos tempos de espera, que din así: “Si el paciente no manifiesta su decision en el plazo de siete días o rechaza el centro alternativo ofertado…

Ver la entrada original 744 palabras más

Ás voltas coa Lei de Vivenda Galega

Gozar dunha vivenda digna e adecuada é un dereito humano e constitucional. Pero na práctica convértese nun desexo inalcanzable para miles de familias . Só cun profundo cambio nas políticas, priorizando as actuacións neste sector e dotándoas presupuestariamente, será posible modificar o actual panorama, acabar co inxusto sufrimento de tanta xente e converter este dereito en realidade. A morosidade nos pagos de hipotecas e alugueres que habitualmente está na orixe dos desafiuzamentos ten que ver coa confluencia de dous procesos: o encarecemento da vivenda e a precarización do emprego, nun contexto de crecente desigualdade social e endebedamento dos sectores empobrecidos.Alugar converteuse nunha odisea na mayoria das cidades Primeiro pola escaseza de vivendas e segundo e mais importante polo prezo desorbitado dos Alugeres

Os lobbies das Inmobiliarias monopolizan o mercado

O prezo medio da vivenda en España acelerou o seu crecemento ata un 4,3% en 2017 e un

O espectacular aumento os prezos, que soben xa a un ritmo medio do 10% a nivel nacional paradoxalmente, isto sucede mentres non baixan os desafiuzamentos ,sobre todo os de Aluguer e asistimos ao fenómeno de que os grandes fondos compran vivenda para facerse co mercado de Aluguer .Os novos caseiros viven entre Wall Street e a City de Londres.

A inmensa mayoria da sociedade xa non pode acceder a eses prezos e é imposible ter un horizonte de futuro.

Necesitamos dotarnos en Galicia e promover una nova Lei de Vivenda Unha lei que detalle e concrete a FUNCIÓN SOCIAL DA VIVENDA

E que defina e condene o uso antisocial da propiedade en materia de vivenda ,mediante unha Definición de vivenda baleira

Que promova un Parque de vivenda en réxime público e estableza un Réxime de acceso de emerxencia habitacional porque as persoas teñen Dereito de goce a unha vivenda digna

1-Unha lei que faga efectivo o dereito que establece a Constitución que todos os españois teñen dereito a gozar dunha vivenda digna e axeitada

2-Unha lei que asegure a función social da vivenda 

3-Unha lei que que regule, por un lado o desorbitado numero de vivendas baleiras ,vivendas sen uso ou infrautilizado e doutro, unha demanda insatisfeita cunha oferta insuficiente e a prezos non adecuados, así como numerosos procesos de privación da mesma. Preténdese poñer fin ás prácticas especulativas como privatizar ou externalizar a súa xestión de Vivenda Públicas ou VPO

4–Una lei que mellore a definición da función social da propiedade da vivenda e das consecuencias do incumprimento de devandita función e os Usos Antisocias da Vivenda

5/ Unha lei que aposte decidamente polo ALUGER como alternativa habitacional estable ,e defenda o Aluger Social na Vivenda habitual en casos de desafiuzamentos .

6 / É imprescindible desenvolver políticas que prioricen a adopción de medidas que tendan á posta no mercado de vivendas baleiras e a rehabilitación sobre a construción, nunha clara aposta pola sostibilidade e a conservación do medio ambiente

7/ que aposte por Parque Publico da Vivenda : 

* Vivenda Social

* Alugueres Sociais non superiores ao 30% dos ingresos da unidade familiar.

*Mobilización de vivenda baleira mediante a cesión obrigatoria e recuperación da vivenda en mans da SAREB, expropiación das vivendas en mans da banca pública rescatada, expropiación de vivenda baleira dos grandes garfos de vivenda

8/ Unha lei como un factor de inclusión social, non de exclusión .Subministracións garantidas e unha Renda Garantida de Ciudadania ( RGC)

As finalidades desta lei son:

Prohibir os desafiuzamentos sen alternativa habitacional.

Protexer adecuadamente ás persoas en exclusió n ou risco de exclusión

das consecuencias do sobre endeudamiento familiar relacionadas coa vivenda habitual.

Alcanzar unha oferta significativa de vivendas alcanzables destinadas a polí ticas sociais, que permita facer fronte en primeiro lugar ás necesidades dous colectivos que sofren exclusió n ou rocha de exclusión.

Establecer medidas para garantir un aluguer alcanzable estable e seguro.

A Comunidade Autónoma de Galicia, segundo dispón o artigo 27.23 do seu Estatuto de autonomía, ten competencia exclusiva en materia de servizos sociais

Debe pois

Garantir as subministracións bá sicos aos grupos sociais vulnerables.

Debe apoiar, asegurar, unha Renda Garantida de Ciudadania ( RGC) para todas as persoas que non dispoña de ingresos económicos ou perciban ingresos por baixo do indicador AROPE, que mide o mínimo de ingresos por persoa.

A prestación económica da RGC é compatible e complementaria doutras fontes de ingresos económicos, xa sexan derivados de traballo a tempo parcial, ou de prestacións, subsidios ou axudas do Estado, da Xunta ou das entidades locais.

@PAHVigoTui_BM

A.T

A Crise da Vivenda

Dereito á Vivenda e Vulneración dos Dereitos humanos :A Crise non terminou

Desde o comezo da crise económica en 2008, decenas de miles de persoas que non podían manterse ao día no pago do aluguer da súa vivenda foron desafiuzadas.

Tras o desafiuzamento, moitas persoas non poden eludir a trampa da vivenda insegura porque as autoridades públicas non proporcionan as alternativas de aloxamento necesarias. As autoridades non están a adoptar as medidas necesarias para evitar que as persoas afectadas polos desafiuzamentos queden sen fogar, nin están a destinar os recursos necesarios á protección e realización do dereito á vivenda das persoas que o necesitan.

Tanto a discriminación directa como a indirecta son contrarias ao dereito internacional dos dereitos humans. A lexislación e as políticas públicas deben ter por obxecto poñer fin ás prácticas discriminatorias e resolver as desigualdades. Cando as persoas afectadas por un desaloxo non dispoñen de recursos, o Estado debe adoptar todas as medidas necesarias, ata o máximo dos recursos dispoñibles, para proporcionarlles unha vivenda alternativa adecuada.

Encarecemento da compra e o aluguer

A morosidade nos pagos de hipotecas e alugueres que habitualmente está na orixe dos desafiuzamentos ten que ver coa confluencia de dous procesos: o encarecemento da vivenda e a precarización do emprego, nun contexto de crecente desigualdade social e endebedamento dos sectores empobrecidos.

Entre 2001 e 2007 o prezo de venda do m2 de vivenda libre en España creceu un 76% en euros constantes, o que supuxo un enriquecemento masivo das empresas da construción –con beneficios colaterais para as institucións financeiras e os concellos- á conta de endebedar aos compradores, a maioría familias traballadoras cuxo salario medio creceu nese tempo dez veces menos (7,4%). Entre 2007 e 2014, a raíz da picada da burbulla inmobiliaria, o prezo da vivenda baixou un 37% mentres os salarios perderon un 10% de poder adquisitivo.

En canto ao mercado do aluguer o custo medio dos Alugueres non parou de crecer Tendo en conta que salario medio subiu só o 3% ata 2016, isto significa que alugar unha casa volveuse moito máis difícil para as persoas con salarios medios e baixos.

A burbulla especulativa do aluguer expulsa a xente que sofre precariedade laboral . O prezo medio a subido ao redor do 30% do valor do piso).por metro cadrado en 8,9 euros O que supón para un piso de 85 m2 756 ,6€ En Vigo estamos sobre os 550-600 € -Se queres outro prezo hai que saír do mercado digamos oficial ou regulado .Moitísimas persoas buscas piso para aluguer en anuncios e notas nos mais variados lugares ,iso lévanos a poder alugar vivendas con humidades, mal condicionadas ou simplemente infravivenda Todo este mercado non está vixiado ,nin se perseguen a multitude de atropelos que se producen cando a necesidade dunha vivenda obrígache a asinar calquera cousa á que chaman vivenda

Mais desposuídos ,máis endebedados

Sen dúbida o factor máis influente na pobreza dos fogares, e por tanto no risco de desafiuzamento, é o paro e o emprego precario dos seus membros en idade activa. Por iso é polo que exista unha estreita correlación entre a evolución da taxa de morosidade dos créditos hipotecarios para a adquisición de vivenda e a taxa de paro

Pero nos últimos anos vimos como esta relación tambien é moi estreita entre traballo precario e desafiuzamentos e morosidade O que parece indicar que unha parte do emprego creado é tan precario que non resolve os problemas de liquidez dos fogares .

No seu informe O dereito á vivenda e o impacto sobre as mulleres en España da ONU di :“As mulleres poden sufrir a perda non só das súas vivendas, senón tamén dos seus medios de vida, das súas relacións e dos sistemas de apoio, así como a ruptura dos contactos coa súa contorna social máis inmediato, traumatismos psicolóxicos e físicos e mesmo unha maior morbilidad e mortalidade”.

Paralelismo entre as taxas de desemprego e de morosidade para pagar o crédito hipotecario en España (2001-2017)

Por tanto o trazo máis destacado da economía española nas últimas décadas antes, e despois do ciclo de crise- sexa unha persistente e crecente desigualdade na repartición da riqueza e de como se repartiu o custo da crise económica : Os ricos fixéronse mais ricos e os fogares mais pobres perderon poder adquisitivo O  principal compoñente da débeda dos fogares pobres é a vivenda

Entregar as chaves ,Entregar a vida.

Tal como lembra a Coordinadora de Vivenda de Madrid:  “A lei española é anómala porque a execución hipotecaria non implica a cancelación da débeda, así que a caída no prezo da vivenda supuxo que moitas familias hipotecadas nin tan sequera puidesen escapar da débeda vendendo a súa casa. Por este motivo, non ofrece ningún beneficio aos debedores aceptar voluntariamente unha execución hipotecaria Entregas as chaves si ,mais entregas a vida de traballo para pagar un ben que é un dereito vendéronche o dereito a un crédito

A pesar do relato do Goberno de que as previsións de crecemento indican que “saímos da crise” isto non deixa de ser un conto, ao contrario a maioría social non sente que as cousas vaian mellor A crise ,a desigualdade e as dificultades no acceso á vivenda dista moito de terminar

Pola nosa banda non descansaremos ata que se garanta que ningunha persoa queda sen fogar por culpa dun desaloxo.

Por Unha LeiGalegaVivendaPAH