Autor: Sindicato Inquilinas e Vivenda

PP ePSOE negáronse reiteradamente a aprobar cambios na lei hipotecaria

Os dous grupos maioritarios do Congreso, PP e PSOE, tiveron durante estes últimos anos máis dunha oportunidade para impulsar a reforma do sistema hipotecario e abrir unha porta á esperanza sobre a dación en pago. Pero non o fixeron. É máis, mentres miles de desafiuzamentos eran executados ou estaban en marcha, varias plataformas cidadás presentaban no Congreso Iniciativas Lexislativas Populares (ILP) para que os políticos tomasen conciencia do drama. Ningunha destas ILP chegou a ser debatida nun pleno.

Un dos primeiros rexeitamentos a calquera modificación na lei produciuse en febreiro de 2011, durante o último ano de mandato de Zapatero. Protagonizárona o PP e o PSOE, que non apoiaron unha proposta de ERC, EU e ICV a pesar de que o drama xa era palpable.

A seguinte negativa chegou en xuño dese mesmo ano cando o pleno do Congreso debatía unha proposición de lei presentada polo BNG na que volvía pedirse que a lei contemplase a dación en pago en caso de insolvencia ante unha hipoteca. A proposta só foi apoiada pola Esquerda Plural. O PSOE, que seguía gobernando con grandes dificultades, voto en contra mentres o PP e os demais grupos abstíñanse. Os socialistas xustificaron o seu rexeitamento en que o Congreso acababa de aprobar a finais de abril a creación dunha subcomisión para analizar precisamente a posibilidade de reformar o sistema hipotecario español. A subcomisión segue aberta pero sen actividade desde setembro.

En marzo de 2012, gobernando xa o PP, o partido de Rajoy rexeitou tamén unha moción presentada por Esquerda Plural na que se pedía a dación en pago con carácter retroactivo e medidas urxentes para os desafiuzamentos en marcha. «Non podemos continuar así, non pode ser que as familias se vexan perseguidas», clamou entón o deputado de ICV-EUiA Joan Coscubiela. O PP votou en contra e o PSOE, a pesar de estar de acordo coa gravidade do momento, abstívose alegando que había que impulsar primeiro un proxecto de lei de insolvencia persoal, establecer unha moratoria e promover o aluguer de vivendas baratas.

Pouco despois de rexeitar esta iniciativa, o Goberno de Rajoy deu un tímido paso ao aprobar por decreto un «código de boas prácticas para os bancos» aos que «convidaba» a aceptar a dación en pago no caso de que se tratase de familias con todos os seus membros en paro ou en situación comprobada de pobreza. Ao ter carácter voluntario, poucas entidades sumáronse a este código mentres a sangría de desafiuzamentos continuaba.

Nestes dous últimos anos ?o último de Goberno de Zapatero e o primeiro de Rajoy?, polo menos tres plataformas cidadás tamén presentaron no Congreso Iniciativas Lexislativas Populares (ILP) sobre a dación en pago. Con todo, ningunha delas conseguiu chegar ao pleno. Algunhas ?poucas? destas iniciativas adoitan ser admitidas pola Mesa pero para que poidan ser debatidas polos grupos parlamentarios deben estar apoiadas polo menos por 500.000 firmas que á súa vez deben de ser verificadas pola Xunta Electoral Central.

Con todo, en toda a historia da democracia, que as súas señorías lembren, só logrou este obxectivo unha ILP, a lei de Televisión sen Fronteiras «debatida o pasado mes de setembro·» para que as cadeas de televisión autonómicas póidanse ver noutras comunidades limítrofes coa mesma lingua. Deu igual porque foi tombada por PP e UPyD.

As caixas coas firmas destas iniciativas populares, conseguidas con tanto esforzo, son enviadas a un almacén do Congreso situado nos arredores de Madrid onde dormen o soño dos xustos. O volume de espazo que ocupan é tal que a Mesa da Cámara estuda a esixencia de que se presenten nun futuro en soporte electrónico.

Unha dos colectivos máis activos contra os desafiuzamentos, a Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH), loita desde a anterior lexislatura para que o Congreso asuma a súa iniciativa popular. Tentouno durante o verán de 2011. Pero o feito de que con anterioridade presentáronse outras iniciativas populares moi parecidas, unha por parte dun colectivo verde-ecopacifista e outra da Asociación de Usuarios de Bancos, Caixas e Seguros (Adicae), fixo paralizar a súa proposta xa que o Regulamento impide tramitar na mesma lexislatura dúas IPL similares e sempre ten prioridade a que se presentou primeiro.

Despois de moitos tiras e afrouxas, os ecopacifistas retiraron finalmente a súa o que propiciou o desbloqueo da do PAH. Pero Adicae ?que no seu día estaba dentro da PAH? negouse a iso o que provocou que lles acusasen de boicot. A plataforma, con todo, volveu á carga e leva meses recollendo firmas para evitar máis desafiuzamentos. Mesmo conseguiu que a Mesa do Congreso amplíe o prazo da súa presentación ao 25 de xaneiro de 2013.

Pero os acontecementos, desgraciadamente, precipitáronse e o suicidio en Barakaldo dunha muller que ía ser desposuída da súa vivenda levou ao Goberno para anunciar medidas de urxencia, xunto co PSOE, partido ao que lle lastran os anos nos que gobernou podendo impulsar os cambios na lei hipotecaria e non o fixo. Agora todo son présas.

Te han robado y te van a devolver algo… pero solo un poco

img_6256Articulo de Carlos Macias

 

Una de las pegatinas más utilizadas en las acciones de la PAH dice: “Este banco engaña, estafa y echa a la gente de sus casas”. Pero las entidades financieras no podrían hacer todo eso sin la complicidad de los diferentes gobiernos e instituciones. Hay días en que esto se ve más claro que nunca: en julio el abogado general de la Unión Europea emitió su dictamen respecto a la retroactividad de la cláusula suelo, considerando que la devolución de las cantidades cobradas de más por aplicación de esta cláusula sólo deben hacerse desde el año 2013, asumiendo así la antijurídica doctrina del Tribunal Supremo. El informe, que tendrá que valorar el TJUE a la hora de emitir la sentencia definitiva sobre si las entidades financieras deben devolver lo cobrado de más desde la aplicación de esta clausula abusiva o sólo desde el mes de mayo de 2013, ha supuesto un varapalo para todos los afectados por las hipotecas, pues supone primar el interés económico de la banca frente a los intereses de la ciudadanía. Si bien es cierto que hace pocos meses, la Comisión Europea se pronunció a favor de que se devolvería todo lo robado desde el inicio del contrato, hoy el abogado del TJUE marca un camino injusto para la sentencia que está pendiente de ser emitida por el Tribunal europeo y que se espera para el próximo otoño.

20140315-232835.jpg

Imaginemos un atracador que, en plena faena, y cuando está recogiendo las bolsas del dinero que va a robar, le sorprende la policía, y le dice «llévate lo que has cargado, pero no cojas más y vete». Esto es lo que hizo el Tribunal Supremo de España al limitar las devoluciones, y lo que ratifica ahora este presunto letrado de la ciudadanía europea. Tampoco debemos olvidar que el gobierno de Rajoy, nombró a dedo como magistrado del Supremo a Sastre Papiol, que procedía directamente de la Asesoría Jurídica de La Caixa.

Lo curioso de este pronunciamiento no es que se posicione del lado de la banca, algo que poco nos puede sorprender a estas alturas de las instituciones europeas o españolas, si no, que una vez más se esgrimen argumentos macroeconómicos y antijurídicos que desatienden a la reparación del daño a las víctimas de esta estafa. Es decir, se esgrimen los argumentos que hagan falta (y si no existen se los inventan) para seguir manteniendo los privilegios de la banca. A lo mejor somos nosotros los que estamos equivocados, tienen razón los que suscriben las versiones oficiales y «esto lo hacen para salvarnos a todos». A nosotros nos cuesta creerlo, cuando hemos podido comprobar cómo la existencia de una cláusula suelo es, en muchos casos, lo que hace posible pagar o no la hipoteca. Nos cuesta creer que la banca que ha sido rescatada con más de 200.000 millones de euros no pueda ahora devolver a las familias a las que ha robado unos 3.000 millones de euros. Nos indigna que en ningún momento se haya calculado el número de familias que han perdido sus hogares, han sido desahuciadas y condenadas a deudas perpetuas por culpa de estas cláusulas. Nos avergüenza, el mensaje del abogado de la UE a las estafadas «reconocemos que os han robado, y os van a devolver algo… pero solo un poquito, que la perjudicada ahora es la banca y ustedes ya saben quién manda, aquí y en Madrid».

Nos surgen muchas preguntas a raíz del posicionamiento del abogado del TJUE. Si hemos rescatado a la banca con más de 200.000 millones de euros públicos, sin ninguna contrapartida social a cambio, sin que se paralizasen los desahucios, se hiciesen alquileres sociales, se liberase a las familias de deudas de por vida o sin ampliar el escaso parque público de viviendas con las miles vacías que acumula la banca y los fondos buitres, ¿cómo es posible que ahora premien sus abusos y les impongan una condena reducida? Las instituciones europeas y españolas nos dicen que la banca no puede asumir sus errores y que ellas están ahí para protegerla. Luego se rasgarán las vestiduras sorprendidas de su propio descrédito. Quizás, es hora de exigir a las instituciones europeas, que han marcado el rescate bancario español, y al gobierno, si es que en algún momento lo hay, un plan de retorno del rescate bancario y sobre todo, la reparación del daño a las víctimas de la estafa hipotecaria. Cuando se produce una vulneración de Derechos Humanos, es necesario reparar el daño lo que en este caso se traduce en devolver lo que han robado, sin reducciones ni paliativos. De momento, el economista jefe del Deustche Bank acaba de pedir 150.000 millones más de rescate para todos los bancos europeos y el Gobierno italiano está a punto de rescatar a todo su sector bancario, así que ya sabemos lo que nos espera si no elevamos la presión social.

Cuando salen estos dictámenes, nos preguntamos si las instituciones europeas, o las españolas, nos servirán, en algún momento, para velar por los derechos de las personas o seguirán como hasta ahora garantizando (aunque eso suponga actuar con argumentos antijurídicos) los privilegios de la banca. La respuesta, para nosotras, es segura: nos toca seguir organizadas en la calle exigiendo nuestros derechos y auto tutelándonoslos. La práctica diaria nos demuestra, que aunque no quieran, ¡se puede! y hoy queremos recordar que se pueden parar los desahucios, liberar a las familias de las deudas, realojarlas en viviendas vacías de la banca… y por ende, se puede poner fin a la connivencia política e institucional con la banca.

Esperemos que el TJUE sepa hacer justicia. La sentencia saldrá previsiblemente, en otoño («autumn is coming»). Y qué hacemos ahora? Pues que todas las afectadas vayan a su PAH más cercana para recuperar el derecho a la vivienda, porque, a diferencia de las instituciones fallidas, la lucha de la gente sí se ha demostrado útil.

Asamblea dia 3 Sep 

as 6,30 LOCAL CIG 
/ Situación de los casos Novedades : 

Las Negociaciones van por buen camino Tenemos que saber quienes siguen con nostros en las listas de negociación De no acudir Se aparcará su caso ya que no podemos tomar una decisión por los afectados Hay buenas noticias de solución  
Nueva Carta al Xuez Decano 

Reunion Alcaldia 

Situación dos «Sin Teito» en Vigo 

Camapañas : As5daPAH #AugaLuzParaTodas …

A PAH e compromiso individual ..

Ayúdanos a llevar a juicio a Blesa y otros directivos de Caja Madrid


Ayúdanos a llevar a juicio a Blesa y otros directivos de Caja Madrid
Desde el Tribunal Ciudadano de Justicia hemos comenzado un crowdfunding en goteo.org para recaudar las posibles costas de presentar un recurso ante el Tribunal Supremo para juzgar a Miguel Blesa y a otros tres directivos de Caja Madrid (Ildefonso Sánchez Barcoj, responsable de la Dirección General Financiera, Ignacio de Navasqüés Cobián, director general de Tasaciones Madrid y Ramón Martínez Vílchez, gerente de riesgos).

La cifra de estas costas podría ascender a 18.000 euros y solo tenemos 18 días para conseguirlos, así que ¡necesitamos toda la ayuda posible!

La admisión de la querella

El pasado 30 de marzo de 2016 el Juzgado de Instrucción nº 5 de la Audiencia Nacional admitía a trámite nuestra querella contra los directivos de Caja Madrid por la sobretasación sistemática en los préstamos hipotecarios.

En dicha querella aportamos cien expedientes (escrituras de la compraventa, de los préstamos hipotecarios e informes/certificados de tasación) que prueban que, de manera sistemática, se incurre en la práctica fraudulenta de la sobretasación por dos aspectos: el importe de los préstamos hipotecarios concedidos por Caja Madrid es superior al precio de compraventa en una media del 156% y el importe concedido en la inmensa mayoría de los préstamos es superior, de media, al 96% de la tasación realizada, llegando al 99% en los años 2006-2007.

Asimismo, la empresa tasadora, TasaMadrid, pertenece al grupo Caja Madrid, incumpliendo la normativa que exigía la independencia entre prestamista y tasadora. La trama financiera organizada tenía control absoluto de todo el proceso en la concesión de los préstamos.

Nos enfrentamos a los poderes políticos y financieros

Tras todo un camino de dificultades, con la clara y constante oposición de la Fiscalía, nuestra querella fue archivada el pasado día 19 de julio. El Auto de archivo de la Sala llega a realizar afirmaciones paradójicas dignas de Alicia en el País de las Maravillas, como “lo que es difícil de probar se convierte en un delito imposible”, pero indignas de un Tribunal que pagamos todos para que defienda la Ley.

Los poderes financieros y políticos dependientes de ellos saben que la sobretasación ha sido una práctica generalizada de todos los bancos y cajas, y que está en el origen del sufrimiento al que se está sometiendo a la población a través de los rescates con dinero público (18.000 millones en el caso de Caja Madrid-Bankia) que han supuesto recortes en servicios públicos como sanidad y educación.

Nos afecta a todos

Esta querella, que ha iniciado una investigación judicial ahora interrumpida, sacaría a la luz pública la verdad sobre estas cuestiones, y establecería con precisión el orden de los acontecimientos y las causas de la catástrofe económica que está llevándose por delante a varias generaciones, especialmente a los más jóvenes.

El daño producido afecta al conjunto de la población, no únicamente a los afectados por las hipotecas fraudulentas. La quiebra técnica de las entidades financieras ha sido aparentemente subsanada con créditos por más de 100.000 millones de euros de la Unión Europea, el llamado “rescate bancario”, cuya obligación de pago ha sido trasladada al conjunto de la ciudadanía. Se ha producido una socialización de las consecuencias de prácticas inadmisibles en lo que se denomina a sí mismo Estado democrático y social de Derecho.

Es evidente que hay engaño a la entidad y que Caja Madrid fue sucedida por Bankia, y que son los integrantes de la trama delictiva financiera los que habrán de responder por las consecuencias, objetivo prioritario de la querella del Tribunal Ciudadano de Justicia.

Podéis consultar toda la información disponible sobre la querella en nuestro dossier de prensa.

·PUBLICADO EN #ACAMPASOL

As 5DaPAH e as Eleciones Autonómicas 

<p><a href=»https://vimeo.com/179683480″>Untitled</a> from <a href=»https://vimeo.com/user44136020″>PAHVigoTui-BM</a> on <a href=»https://vimeo.com»>Vimeo</a>.</p> 

Os principais responsables da crise atópanse nos consellos de administración das entidades financeiras.
Desde o estalido da crise centenares miles de millóns de euros públicos foron destinados ao rescate das entidades financeiras, mentres os seus propietarios tomaron constantes decisións co obxectivo de incrementar o seu capital e enriquecerse aínda máis á conta dos dereitos fundamentais das grandes maiorías sociais. Os poderes públicos han cargado a factura das entidades financeiras ao conxunto da poboación en forma de salvaxes recortes sociais e en privatización de bens colectivos. Están a recortarse servizos públicos tan básicos que limitan o noso dereito á saúde, á educación e á vivenda, e hanse ensañado cos sectores máis vulnerables: persoas pensionistas, paradas, precarias, dependentes, novas, mulleres, migrantes.
Ademais, centenares de miles de vivendas están a ser acumuladas polas entidades financeiras en clamorosa comisión do delito consistente en acaparar un ben de primeira necesidade coa finalidade de alterar artificialmente o prezo das cousas.
Catrocentas mil execucións hipotecarias foron realizadas desde que estalou a crise. Hipotécalas lixo foron creadas polas entidades financeiras durante a burbulla inmobiliaria. A comercialización de hipotecas mostrouse altamente prexudicial e seguiu unha práctica xeneralizada que non podemos denominar máis nada que como unha estafa sistemática. As entidades financeiras enganaron acerca dos verdadeiros riscos que corrían as persoas ao asinar unha hipoteca. Comercializaron produtos financeiros altamente tóxicos co dramático resultado de centenares de miles de execucións hipotecarias, desafiuzamentos e débedas perpetuas, baseados nunha norma declarada ilegal pola Sentenza do Tribunal de Xustiza da Unión Europea do 14 de marzo de 2013. A estafa hipotecaria e as execucións hipotecarias masivas teñen gravísimas consecuencias para as persoas que se concretaron nunha violación sistemática dos dereitos humanos.

A sentenza de Tribunal de Xustiza da Unión Europea ha evidenciado que existen responsables políticos e administrativos da non trasposición á normativa española da Directiva Europea 93-13 en grave prexuízo para os debedores habitacionales co resultado de centenares de miles de execucións e desafiuzamentos ilegais realizadas polos Tribunais a instancia das entidades financeiras. Centos de miles de vítimas de violacións de dereitos humanos esixen depúrense responsabilidades. 
Despois da recollida de máis dun 1.400.000 firmas, as Cortes consumaron o rexeitamento á Iniciativa Lexislativa Popular que expuña a moratoria de desafiuzamentos, a dación en pago retroactiva e o aluguer social. A pesar de todo, a maioría da sociedade segue apoiando as propostas contidas na ILP. Fixemos unha proposta de mínimos, unha proposta de emerxencia social, e rexeitárona.Agora demandamos que se lexisle unha Lei da Vivenda como se fixo en Cataluña ou a Lei Andluza ,pq demostran que se poida que só é necesario Vontade Politica 
Agora esiximos #As5DeLaPAH

Ante este recorte de dereitos e de liberdades facemos unha chamada ao conxunto da sociedade civil a poñerse en marcha contra a estafa hipotecaria e a impunidade financeira. A loita continua. Non imos permanecer parade@s.


Seguimos adiante, Subimos as apostas, polo dereito á vivenda para tod@s, contra a impunidade financeira e contra a estafa hipotecaria.
Si se pode!!