Categoría: Novas
AS NOSAS DEMANDAS:
O Sindicato de Inquilinas e Inquilinos de Vigo – Tui – BM.
As nosas demandas:
- Estabilidade do alugueiro
Débese estender a duración dos contratos de alugueiro: 12 e 6 anos para as vivendas de grandes e pequenos propietarios, respectivamente.
Os contratos deben renovarse automaticamente se non existe necesidade de uso da vivenda pola propiedade ou familiar de primeiro grao (xustificando previamente e tendo que avisar con 6 meses de antelación).
A inquilina ou o inquilino e as administracións públicas terán dereito preferente de compra en caso de necesidade de venda a un prezo que será a propia administración quen o fixe.
- Regulación dos prezos
Ten que crearse un índice de prezos do alugueiro no que se fixe o prezo máximo por metro cadrado para o alugueiro en cada municipio, tendo en conta os niveis de renda. Este índice será de aplicación obrigatoria e con penalización á propiedade que non o cumpra.
Aceptaranse subidas inter-anuais en base ao IPC, porén terase en conta o salario das inquilinas: aplicándose soamente se hai tamén subidas salariais que permitan asumilo.
- Fin dos desafiuzamentos
Ten que ser obrigatorio para as administracións públicas reacoller ás persoas desafiuzadas pola imposibilidade de pagamento do alugueiro, como se contempla na Lei 24/2015 (art. 5.6), que é necesario estender ao conxunto do Estado. Os grandes propietarios e posuidores, ademais, terán que ofrecer un alugueiro social ás inquilinas e inquilinos antes de iniciar calquera procedemento de lanzamento.
Nesta liña, é necesario derrogar de contado o procedemento de «desafiuzamento exprés» establecido pola última reforma da LAC (Lei de Axuizamento Civil).
- Mobilización das vivendas baleiras
No sindicato de inquilinas consideramos que unha vivenda baleira é aquela á que non se lle deu uso en seis meses sen causa xustificada. Por iso, esiximos a mobilización forzosa das vivendas e solares baleiros de grandes propietarios (que son aqueles que teñen cinco ou máis vivendas) a través da «confiscación xustificada» ou expropiación sen compensación para poñela en uso baixo réxime público.
No caso dos pequenos propietarios, vemos necesario establecer penalizacións a través do aumento do Imposto de Bens Inmobles (IBI) ou outras cargas impositivas creadas ad hoc, e que estas subidas estean suxeitas á localización da vivenda e o nivel de demanda que nela déase. Ademais, e só no caso dos pequenos propietarios, contemplamos a aplicación de bonificacións se se pon en uso a vivenda durante o primeiro ano.
- Aumento do parque de vivenda pública en réxime de alugueiro
É urxente aumentar o parque público de vivenda en alugueiro a través da mobilización da vivenda xa construída antes de promover novas construcións. Por exemplo, mediante a expropiación da vivenda baleira dos bancos que foron rescatados co diñeiro público (SAREB).
Débese promover o réxime público de alugueiro sobre a compra de vivenda e a iniciativa privada para que este pase a ser o modo de habitabilidade máis estendido entre a poboación e non só o de fogares en risco de exclusión social.
O prezo do alugueiro do parque de vivenda público sempre será inferior ao establecido no libre mercado e atenderá a situación particular da arrendataria ou o arrendatario: ingresos salariais do fogar, casos de violencia machista, familias monoparentais ou monomarentais, número de habitantes do fogar, dependencia, etcétera.
Ten que establecerse un control rigoroso sobre a construción de novas promocións de vivenda e vixiarase cal é a necesidade social que abranguen ou cobren devanditas promocións. En todo caso, o 50% das novas promocións teñen que estar suxeitas ao réxime público e estar tamén suxeitos a usos de utilidade social (vivendas públicas, zonas verdes, instalacións e servizos públicos…). Ademais, a vivenda pública en réxime de alugueiro debe estar distribuída por todas as zonas da provincia de Pontevedra próximas a Vigo, Redondela, O Porriño, Tui, Baixo Miño… e por todos as parroquias e vilas da provincia de Pontevedra para evitar a aparición de áreas particularmente desfavorecidas.
Por suposto, ten que quedar prohibida a venda de vivenda pública e será recuperada a que se vendeu.
Ademais, deberá garantirse que haxa vivendas públicas accesibles ou alcanzables para persoas con diversidade funcional e daranse axudas á adecuación daquelas vivendas privadas cando sexa necesario.
- Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI
Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI (Sociedades anónimas Cotizadas de Investimento no Mercado Inmobiliario), que actualmente tributan ao 0% no imposto de sociedades.
Para camiñar cara á desaparición destas entidades, débese prohibir a compra de vivenda por parte de fondos voitre e entidades bancarias e financeiras.
- Gastos derivados do alugueiro e fin dos abusos dos intermediarios
Ten que poñerse fin aos abusos dos intermediarios. O arrendador debe asumir a totalidade de honorarios polos servizos prestados por parte dos Axentes da Propiedade Inmobiliaria (APIs) ou administradores de solares e leiras.
Só poderase esixir o pagamento dunha fianza de valor non superior a unha mensualidade de renda, quedando excluído o uso de calquera outra garantía adicional á fianza (avais, depósitos…). A fianza deberá ser obrigatoriamente depositada na administración rexional ou ente público designado ata a extinción do contrato.
Ten que ser obrigatoria a contratación por parte do arrendador dun seguro de continente e responsabilidade civil para cubrir calquera indemnización ou reparación derivada daqueles sinistros producidos de accidentes por parte do arrendador, arrendatario ou familiares e amigos que poidan estar na vivenda obxecto do arrendatario.
- Erradicación da pobreza enerxética
Débese garantir as subministracións básicas (luz, gas e auga) e poñer fin aos cortes por falta de pagamento.
- Limitación das vivendas de uso turístico
Para poñer coto á extracción de vivendas ás que as inquilinas poden acceder para dedicalas ao turismo, soamente poderá darse un uso vacacional á vivenda habitual (enteira ou por habitacións) e durante un máximo de 60 días ao ano.
- Loita polo dereito á vivenda
Ante as actuais situacións de vulneración do dereito á vivenda, e á espera dos cambios lexislativos e as políticas públicas que endereiten a situación, apoiamos e consideramos como lexítimas aquelas resistencias inmediatas practicadas polos e as arrendatarias, incluíndo a permanencia na vivenda «en precario» cando o propietario rexeitase a renovación do contrato, así como a ocupación de vivenda baleira de grandes propietarios.

Los caseros se sitúan mayoritariamente en la población de mayor renta.
Hilo de @Gil_JavierGil

Publicamos nuevo informe con datos de la Agencia Tributaria, el INE y el Banco de España.
Todas las fuentes muestran que los hogares de caseros son la población de mayores ingresos del país.
Sus ingresos más que duplican los ingresos de los inquilinos.
2. ¿Qué pasaría si los caseros dejaran de percibir ingresos de los alquileres?
Su renta seguiría siendo más del doble que la renta de los inquilinos.
📌Renta caseros sin alquiler: 40.515€
📌Renta inquilinos: 19.758€

3. Lo mismo se observa con los datos del Banco de España.
Los caseros son los hogares de mayor renta del país, con y sin ingresos de sus alquileres.
De esta manera, el alquiler no solo empobrece a la población inquilina, sino que aumenta cada vez más la desigualdad en el país

4. Esta tendencia también se observa con los datos de la Encuesta de Condiciones de Vida del INE.
Las tres fuentes reflejan una fuerte desigualdad socioeconómica resultante de la transferencia regresiva de rentas de inquilinos a caseros.
5. ¿Qué pasa si calculamos la ‘ratio de desigualdad entre caseros e inquilinos’?
La renta de los caseros es 2,58 veces superior a la de los inquilinos.
Si los caseros dejan de percibir ingresos de sus alquileres, su renta seguiría siendo 2,05 veces superior

7. El alquiler funciona como un medio para transferir rentas desde la población con menores ingresos hacia la población con ingresos más altos.
En este gráfico se observa cómo los hogares de caseros se concentran en las rentas más altas, y los inquilinos en las más bajas

Los caseros se sitúan mayoritariamente en el cuartil de la población de mayor renta.
Por el contrario, los inquilinos se sitúan mayoritariamente en el cuartil de la población de menor renta.
@Gil_JavierGil
Contra los pisos Turísticos
Convocamos una concentración porque nace de un profundo malestar ampliamente compartido:
1 /la imposibilidad de acceder a una vivienda, la expulsión de las vecinas y los vecinos de sus barrios, el cierre de los comercios locales,
2 / la explotación de los trabajadores y las trabajadoras de esta ciudad turística,
3 / el abuso sistemático a inquilinas e inquilinos con precios y contratos imposibles,
4 / la rabia de ver cómo nos arrebatan la ciudad y nuestros lazos de vecindad.
No deseamos una situación , de colapso turístico y rentismo carroñero,
No deseamos el expolio de nuestra costa como ocurre en otras zonas del estado No deseamos Turistas de borrachera No queremos Turismo depredador
Pero todo lo que señalamos no es un fenómeno meteorológico, no surge por generación espontánea, es el resultado de un modelo planificado para explotar y, a la vez, expulsar a su vecindad.
El uso residencial de una ciudad está concebido para que la gente viva, pueda pasear, descansar, comprar botones, barras de pan o una llave inglesa, así como para acudir a un centro de salud, una biblioteca de barrio o un centro cultural. Y, también, es donde la vida se desparrama en el espacio, donde nos reunimos, reímos y fantaseamos, donde surge la vecindad.
Esto, hoy, nos lo han arrebatado; resulta imposible porque el uso residencial ha sido sustituido irregularmente por el de hospedaje, porque el modelo de ciudad rentista se mantiene con los alquileres abusivos e impagables de los inquilinas e inquilinos explotados, y porque en esa ciudad no tiene cabida la vecindad.
Pero hemos dicho basta.
Se celebra el primer Encuentro Internacional de Sindicatos de Inquilinas
Los días 4,5 y 6 de abril tuvo lugar en Barcelona el primer Encuentro Internacional de Sindicatos de Inquilinas, un hito histórico en la lucha por el derecho a la vivienda
- Texto de ‘La Declaración de Barcelona’
Durante los últimos días, Sindicatos de Inquilinas y otras iniciativas por el derecho a la vivienda de todo el mundo se han reunido en Barcelona para compartir sus experiencias y conocimientos en la lucha contra el rentismo, así como sus esperanzas y anhelos por un futuro diferente . A pesar de los distintos panoramas sociopolíticos de nuestros países de origen, reconocemos nuestra batalla compartida contra un adversario común: el capitalismo opresor caracterizado por sus dimensiones patriarcales, coloniales, racistas y clasistas. Este sistema margina a nuestras comunidades y supone una amenaza existencial a la vida en su implacable afán de lucro.
Sólo rechazando las estructuras de poder jerárquicas que nos dominan, dividen y desempoderan, y a través de la autoorganización mutua de sindicatos de base para las personas que viven en alquiler, sin techo o en viviendas precarias; liberándonos de las limitaciones de las perspectivas burocráticas, centralistas y paternalistas; podemos generar un movimiento de masas verdaderamente democrático con el potencial de acumular el poder que necesitamos para cambiar nuestro sistema de vivienda y el mundo.
Esta declaración es un llamamiento a las inquilinas de todo el mundo para que se afilien al sindicato más cercano de su barrio o ciudad, o creen nuevos sindicatos donde no existan para poner fin a la explotación de las inquilinas y a la mercantilización de un derecho básico como es la vivienda.
Los sindicatos firmantes acuerdan crear un comité de seguimiento que consistirá en un espacio permanente de cooperación y comunicación entre sindicatos de inquilinas de distintos países. El comité estará formado por un representante de cada sindicato. Una de las primeras tareas de este comité de seguimiento será recoger los resultados de este primer encuentro internacional y hacerlos extensivos a otras organizaciones que no han podido participar en el encuentro pero que reconocemos como nuestras aliadas en la defensa del derecho a la vivienda. El objetivo del comité de seguimiento será trabajar por la consolidación de la cooperación entre los sindicatos de inquilinas de todo el mundo y caminar hacia un segundo encuentro internacional.
Somos conscientes de la participación exclusiva de organizaciones procedentes del Norte Global, por lo que nos comprometemos a trabajar por la inclusión de nuestras organizaciones hermanas de Latinoamérica, África y Asia.Sólo cuando todas las voces estén presentes podremos hablar de verdadero internacionalismo.
Asimismo, desde este espíritu de solidaridad internacional y desde nuestro rechazo compartido hacia cualquier forma de colonialismo, queremos expresar la reivindicación colectiva de un alto al fuego inmediato y permanente en Gaza, y el fin de la violencia contra la población civil.
Las aquí presentes estamos llamadas a pensar estrategias conjuntas para acabar con la explotación capitalista de la clase trabajadora. ¡Por la desmercantilización de la vivienda! ¡Para liberar la vida de la opresión capitalista, racial, patriarcal y rentista! ¡Adelante con la construcción de solidaridad inquilina mundial!