Vivimos nunha longa crise marcada pola sobreexplotación dos recursos naturais e do traballo humano, que pon en perigo tanto a supervivencia do planeta como a dignidade de nosa propia existencia. A quen sufro as consecuencias máis extremas da degradación das condicións de vida, a quen carezo de poder, patrimonio, propiedade ou privilexios para vivir con vantaxes no capitalismo, convídasenos (unha vez máis) a delegar as nosas esperanzas no mercado —que distribúe e concentra a riqueza social en mans duns poucos—, ou no Estado —incapaz de ser outra cousa que unha ferramenta ao servizo dos máis poderosos.
A experiencia permítenos saber que sen organizacións sociais autónomas capaces de xerar espazos, reivindicacións e loitas propias, a situación non pode cambiar a mellor, senón reproducirse ou empeorar.
Neste escenario de desigualdade crónica que nos desposúe da posibilidade dunha vida digna para todas, avanzan as ideas reaccionarias, o individualismo feroz, as políticas de degradación da vida urbana e os ecosistemas, e o autoritarismo dos Estados para regular as consecuencias dunha crise que é global e permanente.
A situación da vivenda é unha das consecuencias desa longa crise, que vai máis aló das crises inmobiliarias recentes. Fai moito que a vivenda deixou de ser o lugar onde vivir e converteuse nunha mercadoría coa que obter beneficio, mediante o alugueiro ou a débeda hipotecaria, á conta do traballo ou do salario doutros. O acceso á vivenda converteuse na clave do empobrecemento de moitas e do enriquecemento de outros1. As loitas pola vivenda son loitas contra ese sistema de desigualdade e son, inevitablemente, loitas de intereses confrontados, unha expresión da loita de clases.
O sindicalismo laboral xurdiu no seo do conflito histórico entre capital e traballo, entre posuidores e desposuídos, e foi capaz de torcer o brazo ao poder unha e outra vez, ata o punto de representar unha alternativa ao sistema capitalista, achegando formas de organización fortes, estables e autónomas ás loitas por mellorar as nosas condicións de vida. Seguindo ese exemplo, no ámbito da vivenda, o sindicalismo de base tamén busca dotarnos dunha forza para determinar cambios substanciais, partindo do feito de que o modelo económico baséase no noso espolio e que iso nos pode dar forza e capacidade de transformación se nos organizamos como suxeito colectivo.
Por iso defendemos a importancia dun Sindicato de Inquilinas que dea resposta organizativa e sirva de encontro no medio da dispersión actual. Un sindicato forte e estable que asegure que a axenda de cambios respecto a a vivenda non veña marcada por intereses externos ou ciclos electorais, senón por un obxectivo común que combata os modelos actuais e propoña alternativas, e que será máis determinante cando teña capacidade de establecer propostas para a constitución de novas maiorías sociais a través dun proceso de organización e politización levado a cabo polas propias inquilinas en conflito.
Sindicato de Inquilinas de VigoTui-Bm 