Reclaman á Xunta e ao Concello dez medidas para garantir o acceso á vivenda

Nove organizacións esixen ao Alcalde e á Xunta un plan para que a vivenda social en Vigo acade o 15% do total do parque

• Presentan un decálogo de propostas que inclúe o rexistro de vivendas dispoñibles, promoción do alugueiro social e público, control de prezos dos alugueiros, un plan con perspectiva de xénero e cartos para acadar o 15% de vivenda social, ningún desafiuzamento sen alternativa habitacional e garantir a non discriminación.

(Vigo).- Amnistía Internacional, Cáritas Diocesana de Tui-Vigo, Fundación Érguete – Integración, Os Ninguéns, a Parroquia do Cristo da Vitoria, Proclade Fundación, Provivienda, a Rede Social Galicia Sur e o Sindicato das Inquilinas – Sindicato de Vivenda remitiron senllas cartas ao Alcalde de Vigo e á Delegada da Xunta nas que reclamaron que os orzamentos para 2024 de ambas administracións inclúan medidas que permitan poñer en práctica un decálogo de medidas para garantir o dereito á vivenda en Vigo.

“Reclamamos un plan plurianual que garanta o incremento progresivo do parque mínimo de vivenda destinado a políticas sociais, incluído o alugueiro social, e un calendario para acadar a media europea do 15% de vivenda social do parque municipal de vivendas en Vigo”, . “Pedimos ao Concello que solicite á Xunta a aplicación do control de prezos de alugueiros en zonas tensionadas de Vigo para garantir o acceso ao dereito humano da vivenda, que debe ser alcanzable, non un ben de investimento ou un produto de luxo”.

Decálogo para garantir o acceso o dereito á vivenda para todas as persoas, a non discriminación e enfoque de xénero

Para garantir o dereito á vivenda, as nove organizacións propoñen ao Concello e á Xunta un decálogo de medidas, seis delas urxentes e catro a medio prazo:

1 Establecer un rexistro adecuado das vivendas dispoñibles en Vigo, incluídas as vivendas da Sareb dispoñibles para alugueiro social.

2 Promover o alugueiro social, en particular o alugueiro público, artellando e dinamizando unha bolsa de vivenda de alugueiro con garantías para as persoas propietarias e apoio para as inquilinas que incentive que as vivendas dispoñibles se dediquen ao alugueiro que garanta que se conta con recursos e vivendas propios que permita dispoñer de alternativas para situacións de emerxencia.

3 Adoptar medidas para evitar o crecemento do número de vivendas baleiras e sistemas que permitan que as persoas que as necesitan poidan acceder a elas.

4 Aplicar decontado as medidas de control de prezos en zonas tensionadas segundo o disposto no artigo 18 da Lei 12/2023 de Vivenda.

5 Incluír nos orzamentos de 2024 unha partida. orzamentaria cun obxectivo cuantificable que garanta un parque mínimo de vivendas destinadas a políticas sociais, incluído o alugueiro social.

Este obxectivo debería ser, como mínimo, o equiparable ao estándar dos países da nosa contorna da Unión Europea do 15% das vivendas principais existentes.

6 Garantir o incremento necesario dos recursos humanos e financeiros nas partidas dos orzamentos de 2024 dedicadas aos Servizos Sociais para que poidan desenvolver o seu labor de forma eficaz.

As catro medidas a medio prazo propostas son:

A Elaborar, coa participación das organizacións especializadas e das persoas afectadas, un plan plurianual que determine unha porcentaxe anual de incremento progresivo do parque de vivenda social e estableza un calendario para acadar, o máis axiña posible, o obxectivo do 15% do estándar europeo do parque municipal de vivenda social.

B Garantir que ningún desafiuzamento deixa ás persoas na rúa, potenciando o Programa contra Desafiuzamentos do Concello de Vigo cun protocolo específico de actuación en casos de desafiuzamento por impagamento hipotecario ou por alugueiros, que permita asegurar que toda persoa desafiuzada dispón dunha alternativa habitacional adecuada, que deberá ser pública, no caso de que outra solución non estea dispoñible, garantindo así unha vivenda alternativa a persoas sen recursos.

C Incorporar a perspectiva de xénero nas políticas municipais de vivenda, dado que as mulleres teñen unha maior taxa de risco de pobreza, maior precariedade laboral e peores indicadores socioeconómicos.

D Garantir a non discriminación, incluíndo medidas para evitar calquera tipo de discriminación no acceso á vivenda garantindo o seu acceso a todas as persoas residentes en España.

///FIN

Tel. de contactos para medios:

Amnistía Internacional: Isabel Flores – Alberto Estévez: 698 119 395

Cáritas Diocesana Tui-Vigo: José Ángel Iglesias 986443310

Fundación Érguete – Integración: Ana María Álvarez Franco 696 276 200

Os Ninguéns: Carla Leiras: 600 923 140

Parroquia Cristo da Vitoria: Juan Antonio Terrón 633364424

Provivienda: Ana Pardo: 637 022 271

Proclade Fundación: Carmen López: 617 53 31 76

Rede Social Galicia Sur: Fran del Riego: 654 164 775

Sindicato de Inquilinas Vigo Tui Baixo Miño:

Lucia :637 533 098

O chamado problema da vivenda afecta a miles de persoas que buscan un lugar ond vivir, mais tamén é o problema de miles de persoas que viven na incerteza de se poderán seguir pagando os alugueiros ou a cota hipotecaria. O prezo dos alugueiro non deixou de subir nos últimos anos, os prezos de alugueiro aumentaro considerablemente nos últimos anos, especialmente nas cidades máis grandes com A Coruña, Santiago de Compostela ou Vigo. Isto levou a unha carga económica cad vez maior para os inquilinos, que destinan gran parte dos seus ingresos ao pago do alugueiro.

Algúns argumentos enganosos ou falsos sobre a cuestión da vivenda:

• Non é un problema da mozos e mozas ou de persoas vulnerables, estamos fartas de escoitar esa mentira, o acceso á vivenda ou a loita cotiá para non ser expulsadas das nosas casas afecta a amplas maiorías sociais.

Destinamos máis do 40% dos nosos ingresos ao pagamento da vivenda

• Somos o país da OCDE onde máis porcentaxe do salario dedícase ao a sufragar o alugueiro e dispáranse os desafiuzamentos

• Non é tampouco un problema de baixos salarios, que son baixos sen dúbida, porén non é certa a afirmación: «é que os salarios son baixos» que o son. É curioso que se preocupen do pouco que gañamos, para darllo a eles. Asistimos a untransferencia de diñeiro ao rentísmo.

* Denunciamos o alugueiro Turístico: É especulación pura porén é que ademais está converter aos barrios nun trasfego insoportable de turistas. En Galicia xa hai máis oferta de pisos turísticos que habitacional.

Galicia posúe 340.500 vivendas completamente baleiras.

O Programa de vivenda baleira da Xunta, do PP, posto en andamento en 2016, só conseguiu adxudicar 7 vivendas, un escándalo. O Partido Popular non construíu vivendas sociais e agora fálanos de promesas.. As vivendas baleiras de grandes propietarios (persoas físicas ou xurídicas que dispoñan dun significativo número de vivendas) sen a debida xustificación deben mobilizarse cara ao alugueiro social a través da expropiación temporal do seu uso.

Esiximos:

1) Estabilidade do alugueiro. Débese estender a duración dos contratos de alugueiro: 12 e 6 anos para as vivendas de grandes e pequenos propietarios, respectivamente. Os contratos deben renovarse automaticamente se non existe necesidade de uso da vivenda pola propiedade familiar de primeiro grao (xustificando previamente e tendo que avisar con 6 meses de antelación).

2) Regulación dos prezos do Alugueiro. É fundamental garantir que o importe da hipoteca ou o alugueiro, sumado aos gastos e subministracións básicos, non supere o 30 por cento do ingreso medio. Esta métrica permite asegurar que a vivenda sexa asequible e accesible para unha amplio espectro de persoas, promovendo así a estabilidade financeira e o benestar.

3) Mobilización das vivendas baleiras. No sindicato consideramos que unha vivenda baleira é aquela a que non se lle deu uso habitacional durante seis meses sen causa xustificada. Por iso esiximos a mobilización forzosa das vivendas e terreos baleiros de grandes propietarios, a través da expropiación para poñela en uso, baixo réxime público. No caso dos pequenos propietarios, contemplamos a aplicación de bonificacións se se poñen en uso as vivendas durante o primeiro ano.

4) Aumento do parque de vivenda pública en réxime de alugueiro. É urxente aumentar o parque público de vivenda en alugueiro a través da mobilización da vivenda xa construída antes de promover novas construcións. Débese promocionar o réxime público de alugueiro.

Non somos partidarios de usar diñeiro publico para compra de Vivendas de Protección Oficial (VPO).

Por suposto, ten que quedar prohibida a venda de vivenda pública será recuperada a que se vendeu.

5) Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI (Sociedades Anónimas Cotizadas de Investimento Inmobiliario). Eliminación do Réxime especial tributario das Sociedades

Anónimas cotizadas de investimento inmobiliario que tributan ao 0% no imposto de sociedades.

6) Que os Gastos derivados do alugueiro e fin dos abusos dos intermediarios. Trátase de poñer fin aos abusos dos intermediarios. O arrendador debe asumir a totalidade de honorarios polos servizos prestados por parte dos Axentes da Propiedade Inmobiliaria (APIs) ou administradores das propiedades.

7) Contra estafa HIPOTECARIA que a BANCA pague o incremento do EURIBOR.

A banca debería comprometerse a protexer os seus clientes fronte ás fluctuacións da Euribor, asumindo o incremento desta tarifa en lugar de trasladalo aos usuarios.

Tanto en Vigo como na súa área metropolitana os prezos do alugueiro alcanzaron máximos históricos. En 2023 o prezo dos alugueiros situouse en 9,4 euros por metro cadrado en Vigo, apreciándose un incremento anual do 4,8%, mentres que na Comunidade Autónoma de Galicia a subida foi de 2,8 % no primeiro trimestre do 2023.  Isto, sumado aos baixos salarios medios da poboación (case o 50% da poboación viguesa cobra menos de 1.000€), provoca unha auténtica situación de emerxencia para quen non temos unha vivenda en propiedade. A elevada demanda, a escaseza e a carestía da oferta, así como as garantías que se esixen fan que atopar un alugueiro sexa cada vez máis difícil. E tamén resulta moi difícil seguir pagando un alugueiro: cada vez dedicámoslle unha maior porcentaxe do noso salario, mentres os prezos non deixan de subir. Ademais hai outros efectos indirectos: a expulsión das veciñanzas tradicionais cara á periferia, o elevado número de desafiuzamentos por falta de pagamento da renda e a exclusión do mercado do alugueiro dos sectores máis desfavorecidos, que vense empuxados cara a solucións habitacionaisnon formais.

As causas deste fenómeno son estruturais. O Estado profundou a súa intención liberalizadora e flexibilizadora nas últimas modificacións normativas (desafiuzamento express en 2008, reforma da Lei de Arrendamentos Urbanos en 2013…) e priorizouse a vivenda libre e a compravenda fronte ao alugueiro, faltan políticas destinadas a facilitar o alugueiro (axudas sociais, vivenda social) e, en definitiva, a propiedade privada e o libre mercado prevalecen sobre os dereitos das inquilinas.

Pero ademais destas causas estruturais, existen outras, conxunturais, que levaron á conformación dunha segunda burbulla inmobiliaria. Pola súa crecente rendibilidade, o mercado do alugueiro converteuse na nova aposta do maltreito sector inmobiliario e pretende erixirse nun novo motor de crecemento da economía española. Ademais, a proliferación de alugueiros turísticos a través de plataformas mal chamadas “colaborativas” como Airbnb ocasiona incrementos no prezo das vivendas, cuxos propietarios prefiren alugar durante períodos máis curtos a un prezo máis caro. Deste xeito, o dereito á vivenda queda subordinado fronte ao beneficio dos fondos voitre, fondos de investimento, bancos, empresas, promotores e especuladores.

Ante esta situación, dixemos basta e decidimos autoorganizarnos para dar unha resposta colectiva. Reivindicando a fecunda tradición das loitas polo alugueiro a principios do século XX e as actuais loitas de afectadas pola hipoteca e polo dereito á cidade, decidimos crear un Sindicato de Inquilinas e Inquilinos. Hoxe, aquí, comezamos o proceso de construción dunha ferramenta coa que loitar polos nosos dereitos: os dereitos do inquilinato. O pasado ensínanos que só a través da loita, a organización e o apoio mutuo é posible reverter o enorme desequilibrio de poder que hai entre inquilinato e propietarios. Estamos convencidas de que este Sindicato é o contrapeso a ese desequilibrio de poder.

Por todo isto, facemos un chamamento e un convite a todas as persoas de Vigo, Tui, Baixo Miño e toda a área metropolitana de Vigo e arredores para que se incorporen a este camiño cara á creación dun poderoso Sindicato de Inquilinas: para poder vivir nos nosos barrios con garantías e dereitos, para demostrar unha vez máis que a unión fai a forza.

Sindicato de Inquilinas Vigo – Tui – Baixo Miño, setembro de 2023

As nosas demandas

* Estabilidade do alugueiro.

* Regulación dos prezos.

* Fin dos desafiuzamentos.

* Mobilización das vivendas baleiras.

* Aumento do parque de vivenda pública en réxime de alugueiro.

* Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI.

* Gastos derivados do alugueiro asumidos polo arrendador e terminar cos abusos dos intermediarios.

* Erradicación da pobreza enerxética.

* Limitación das vivendas de uso turístico.

* Loita polo dereito á vivenda.

Grazas á investigación realizada por CIVIO, podemos comprobar unha vez máis o poder que teñen os grandes propietarios na Comunidade de Madrid. As 380 empresas que contan con máis de 50 inmobles controlan un total de 90.310 inmobles, o 17,6% do total dos contratos de alugueiro rexistrados na AVS. Destas 380 empresas, sete fondos voitre e bancos comparten 32.273 vivendas ou o 6,3% do total, con Blackstone á cabeza (13.125 vivendas) seguida de CBRE (4.848), Caixabank (4.755), Renta Corporacion (2.916), Banco Santander (2.916). 2.048), Cerberus (1.893), Corporación Xestora de Ares (1.330).


Infografía extraída do estudo Civio

Moitas destas empresas, a través das súas SOCIMIS e grazas a reformas lexislativas como a reforma da LAU de 2013, foron acumulando inmobles nos últimos 10 anos aproveitando os baixos tipos de xuro, mentres que a clase traballadora tivo cada vez máis dificultades para acceder a unha vivenda digna e viuse obrigada a entrar nun mercado de alugueiro regulado a favor dos rentistas. Unha vez máis denunciamos que este proceso non se produciu por razóns naturais ou inevitables, senón que foi o propio Estado, co apoio das institucións europeas, quen puxo unha alfombra vermella para que España siga sendo un paraíso da especulación. Así se fraguou un novo ciclo inmobiliario no que a explotación a través do alugueiro é unha das fontes da “recuperación da economía”, é dicir, dos beneficios das grandes fortunas. Só 10 empresas controlan o 12% dos inmobles alugados na Comunidade de Madrid.

Tamén vemos outros grandes titulares cos que tivemos conflitos como as irmás Castro Lomas, propietarias de Casvoz S.A., Caspima S.L. e Hice S.L. (160 inmobles en total) e os que conseguimos conquistar recentemente, a Venerable Terceira Orde (294 inmobles), unha orde relixiosa que se comporta como calquera outra arrendataria ao aproveitarse de bonificacións fiscais, ou España S.A., que tentou subir o aluguerío máis do 2% que marca a lei.

Este estudo civio confirma unha vez máis que o mercado do alugueiro está dominado por propietarios con múltiples inmobles de alugueiro, como anuncia noutro estudo da Cooperativa Hydra que puxo fin ao mito do “propietario vulnerable”.

Deixámosvos aquí o estudo completo publicado por Civio:

https://civio.es/2023/06/21/diez-empresas-concentran-el-12-percent-de-los-inmuebles-alquilados-en-la-comunidad-de-madrid/

https://lahidra.net/controlprecioalquiler/