Nos tres primeiros meses de 2014 iniciáronse 24.226 ejecuciones hipotecarias, isto supón case 3.000 ejecuciones hipotecarias máis que no mesmo período do 2013. No caso dos desahucios, as cifras son igual de escandalosas: 18.492 desahucios no primeiro trimestre de 2014,

dura realidade de precariedad e paro que viven as familias pola crise en España fixo que no primeiro semestre de 2014 máis de 26.500 fogares vísense obrigados a entregar a súa vivenda á banca ante a incapacidade para atender os pagos das hipotecas. En concreto, entre xaneiro e xuño producíronse 26.549 entregas de casa, un 24,4% menos que un ano antes (35.000 vivendas),Campaña de realoxos a familas e persoas afectadas polos desafiuzamentos

Vos motivos que sustentan a campaña son sinxelos: róubannos as vivendas e condénannos a seguir pagándoas. Déixannos na rúa e sen alternativa habitacional.
Os bancos, ata vos rescatados, seguen coa súa actitude antisocial desahuciando e acumulando un xigantesco parque de vivendas baleiras, vulnerando a función social dá vivenda. Ou Goberno ampárao: nin ou detén nin ofrece solucións como, por exemplo, ou aluguer social, paralización dous desahucios, dación en pago?
A Obra Social dá PAH é unha campaña de ocupacións e de recuperación do dereito á vivenda que responde a un estado xeneralizado de urxencia habitacional xerado de forma artificial e deliberada polos bancos e ou goberno.
Fronte a iso, proponse a recuperación de vivendas baleiras de bancos para vos desafiuzados e a principal reclamación é ou aluguer social para as familias, en función dá súa renda. A Obra Social entronca de forma natural coa traxectoria dá PAH: defensa dá poboación cando se lle amputan vos seus dereitos, desobediencia para recuperalos e así forzar solucións.
Ou desahucio subliña a actitude antisocial dás entidades financeiras, que botan á xente dá súa vivenda para posteriormente mantela desocupada. Ou realojo dás familias na vivenda dá que foi desafiuzada e pola que mantén unha débeda é, polo tanto, unha opción lóxica e natural. Ten sentido impulsala de forma sistemática mentres non adóptense medidas integrales. Permite a reapertura de negociacións co banco unha vez pechado ou proceso xudicial contra a familia.

COMENZA A OBRA SOCIAL DÁ PAHVIgoTui

Sabado 13 as 5:30 ASEMBLEA na Parroquia Cristo Victoria COIA -VIGO

Os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ) sobre ejecuciones hipotecarias e desahucios do primeiro trimestre de 2014 supoñen unha nova evidencia da situación de urxencia habitacional que estamos sufrindo e da inutilidade das medidas aprobadas polo PP para resolver esta situación. As case 550.000 ejecuciones hipotecaria iniciadas desde 2007 ata hoxe son o reflexo dunha lei hipotecaria inxusta e caduca que sobreprotege ás entidades financeiras as cal, coa connivencia dos sucesivos gobernos de PPSOE, permite que estas sigan mantendo os seus privilexios a costa de empobrecer á cidadanía.

Nos tres primeiros meses de 2014 iniciáronse 24.226 ejecuciones hipotecarias, isto supón case 3.000 ejecuciones hipotecarias máis que no mesmo período do 2013. No caso dos desahucios, as cifras son igual de escandalosas: 18.492 desahucios no primeiro trimestre de 2014, un ínfimo 5% menos respecto de os tres primeiros meses de 2013. Con todo, si miramos as cifras en detalle, pódese apreciar como os desahucios hipotecarios increméntanse nun 6% respecto ao mesmo periodo do 2013, mentres que os de aluguer diminúen un 11%. Unha vez máis, Cataluña ocupa o vergonzoso primeiro lugar en número de desahucios , seguida de Andalucía e a Comunidade Valenciana.

O drama dos desahucios é a cara máis inhumana da crise, e con todo, aínda a día de hoxe os datos oficiais sobre desahucios seguen sendo pésimos, insuficientes e inexactos. Tendo en conta a gravidade da problemática e a alarma social xerada, o mínimo que debería garantir un estado de dereito son uns datos fiables. Con todo, a día de hoxe, a estatística do CGPJ só pode informar a nivel cuantitativo. A pésima calidade dos datos se evidencia no feito de que os datos de ejecuciones e desahucios non coinciden en número, porque moitas familias, ao verse nun calello sen saída, ?se autodesahucian?, polo que non é necesario tramitar unha orde xudicial de lanzamento. Deste xeito miles de desahucios prodúcense sen que consten nas cifras oficiais.

Malia a mala calidade dos datos, estes demostran que, tal como vén denunciando a PAH, a Lei 1/2013 aprobada polo Partido Popular, mal chamada de ?medidas para reforzar a protección aos deudores hipotecarios, reestructuración de débeda e aluguer social?, non tiña ningunha intención de solucionar o problema das persoas afectadas por estáfaa hipotecaria. Os criterios claramente restrictivos da lei deixan fóra á inmensa maioría da xente afectada e principalmente tiña como prioridad que se asinasen refinanciaciones custe o que custe. O obxectivo da lei 1/2013 non era outro que, por unha banda, continuar protexendo os intereses da banca, e por outro, realizar un lavado de face ao PP xusto logo de ser o único partido do arco parlamentario que votou en contra da ILP da PAH con 1.5 millóns de firmas e o apoio dunha ampla maioría cidadá. Recordamos que estamos falando de familias ás que se lles priva dun dereito fundamental como é a vivenda. Familias ás que llas condena ao sufrimento e á morte civil por quedar endebedadas para sempre

Desde a PAH seguiremos denunciando a connivencia entre PP e entidades financeiras, dúas caras dun mesmo Goberno que vulnera sistemáticamente o dereito á vivenda. Os escraches da PAH durante a campaña das eleccións europeas foron un exemplo de que non imos deixar que nunca mais gobérnese de costas ás necesidades da xente. Que tomen boa nota. comezou un ciclo electoral que culminará nas eleccións xerais de 2015 e calquera partido que aspire a gobernar vai ter que demostrar si está coa xente e polo dereito á vivenda ou cos bancos e o seu negocio.

Desde a PAH esiximos a aprobación da ILP e os seus tres medidas de mínimos: dación en pago retroactiva, paralización dos desahucios e creación dun parque de aluguer social, cos edificios baleiros que están en mans da banca e da SAREB, a día de hoxe inexistente, porque se prioriza a funcion lucrativa e especulativa do parque de vivendas.

¡Demostrado! Teníamos razón: Bankia era una estafa. Roban y lo saben..

Dende Stop Desafiuzamentos Coruña queremos informar do inminente desaloxo e derrubo da casa de Isabel López Barreiro e Álvaro Corral López afectada polas obras do Parque Ofimático. O citado desaloxo e derrubo está previsto, segundo notificación á familia, para a mañá do Xoves 27 ás 09:00h

Durante a mañá do día de hoxe, Álvaro e máis veciños afectados polas obras do Ofimático, acudiron á Concellería de Urbanismo a falar co responsable de Urbanismo Martin Fernandez Prado , logo de máis de 5 meses agardando por unha reunión que nin o citado responsable nin o Concello concederon en ningún momento.

Na conversa mantida, o concelleiro de Urbanismo Martín Fernández Prado remarcou que o desaloxo efectuaráse “si ou si” ao longo desta semana, e tal é a premura que ten o Concello no desaloxo da familia de Álvaro e Isabel que unha das funcionarias alí presentes pretendía notificarlle ao afectado a orde de desaloxo alí mesmo, saltándose tódolos procedementos formais previstos para este tipo de actuacións. Ante a petición de desafectación da veciñanza do Plan xeral, que a vontade política solucionaría, negouse a valorar sequera a petición.

A mesma vontade que se nega a executar o derrubo do edificio Fenosa é a vontade que garante desaloxar pola forza, ameazar, coaccionar e presionar ás familias de Elviña que dende fai máis de 50 anos habitan este lugar. O responsable de Urbanismo mostrou unha rotunda negativa a desafectar a esta veciñanza, amparándose na necesidade de efectuar as obras dunha ponte tan innecesaria como mal deseñada.

Cómpre salientar como o Concello oferta pisos de protección oficial en reximen de alugueiro ás persoas que só queren continuar vivindo no fogar onde o levan facendo durante décadas. Curioso resulta como o Concello da Coruña negou sempre este recurso a persoas vulnerables en casos precedentes como Aurelia Rey ou Elisabeth Sanlés, esta última desafiuzada sen alternativa residencial, vulnerando a Declaracion de Dereitos Humanos que no seu artigo 25 di “Toda persona tiene derecho a un nivel de vida adecuado que le asegure, así como a su familia, la salud y el bienestar, y en especial la alimentación, el vestido, la vivienda, la asistencia médica y los servicios sociales necesarios”. Observamos como o Concello da Coruña impón a dependencia, a espiral da pobreza e no presente caso o desaloxo como medida, o derrubo como solución e a irresponsabilidade política beneficiaria do lucro privado como forma de goberno.

Isabel e Álvaro van ser desaloxados da súa casa familiar, do lugar de Elviña do que forman parte, vestixio a partires do xoves 27 dun tempo pasado onde os coidados da comunidade e as redes de veciñanza estaban moi por riba dos anhelos de riqueza e as necesidades empresariais que se atopan tras a premura do Concello por desaloxar veciñas e convertir as súas vidas nunha molestia para o avance dun falso progreso económico que de social e comunitario non ten nada e de prevaricación e engano, teno todo.

Este Mércores 26 ás 20:00h , STOP Desafiuzamentos Coruña fai un chamado á cidadanía a sumarse á concentración que se fará na casa de Isabel e Álvaro para amosar o apoio colectivo co que contan, así como a forza dun corpo social que perante as agresións políticas constantes dun Concello que goberna en contra das necesidades e intereses comunitarios e a favor da chantaxe de promotoras da construcción e especuladores profesionais. Como aconteceu o pasado xoves día 20, demostraremos que a forza e vontade da xente pode moito máis que o capricho caciquil dunha clase política encerrada no seu castelo, mais pendente de garantir o beneficio privado que de satisfacer e paliar as necesidades e carencias sociais.

NIN CASAS SEN XENTE, NIN XENTE SEN CASA!!