Esperanza.
Esa foi a sensación que experimentei ao colgar o teléfono despois dunha longa conversación que iniciei con angustia; xerábaa a impotencia de albiscar un desafiuzamento tan de preto. Facía tempo que nas redes víanse imaxes duras, líanse noticias de desaloxos forzados coa policía polo medio, familias na rúa en pleno inverno, precariamente arroupadas por grupos cidadáns ou asociacións veciñais. Pero esta vez víao en vivo e en directo: un amigo noso, traballador golpeado pola crise, inmigrante e sen familia nin recursos no país, unha notificacion xudicial, a incerteza de que ía pasar, o sentimento de incapacidade ao non ter a ninguén a quen preguntar #lle como se ían a desenvolver os acontecementos… Desesperado e avergoñado, como último recurso, dinos que non puido seguir pagando a hipoteca desde que foi despedido do seu traballo, e que o xulgado lle manda unha carta ininteligible onde explican algo sobre ‘o procedemento de execución hipotecaria’.
Oiramos falar dunha iniciativa cidadá nas grandes urbes, as chamadas ‘plataformas de afectados pola hipoteca’. Internet fixo o resto, facilitoume un número de teléfono grazas ao que vimos unha luz. A PAH de Tui era un grupo pequeno pero eficaz que xa conseguira solucionar casos na zona intermediando cos bancos. Despois dunha hora de conversación, á parte de conectar plenamente coa súa visión acerca da situación de negación de dereitos humanos fundamentais, sentín que non estabamos sós nisto, senón que unindo as nosas forzas podíase polo menos facer fronte á apisoadora bancaria que, auspiciada pola lei coa conivencia do estado, expulsaba ás persoas das súas casas deixándolles paradoxalmente débedas astronómicas que as condenaban á escravitude e á clandestinidade literalmente.
Esperanza é o que miles de familias durante todos estes anos sentiron ao acompañar e unirse ás plataformas de todo o estado, vendo os logros conseguidos grazas á loita conxunta. Sentimos vertixe ao ver aos bancos, non dobregarse, pero si verse en apertos á hora de querer aplicar o seu rodete. Tiveron que “modificar a súa axenda” debido para o efecto a PAH, tivéronse que sentar a negociar coas persoas, víronse obrigados a asinar miles de daciones en pago, condonacións de débeda e alugueres sociais, a chamar ao xulgado para solicitar a paralización de desaloxos. E máis aínda: a PAH conseguiu atraer a atención de instancias supragubernamentales como o Tribunal de Xustiza Europeo que chegou a ditaminar en varias ocasións que a lei hipotecaria española incumpre a legalidade comunitaria. Miles de desafiuzamentos paralizados pola PAH, miles de daciones en pago con cancelación de débeda, miles de alugueres sociais logrados de mala gana de bancos e institucións oficales, miles de familias que conseguiron levantar cabeza tras o revés de perder o pan e o teito pero nunca a dignidade.
O noso amigo foi o primeiro “executado” de Vigo ao que lle concederon a dación en pago na cidade. Pero para entón el xa estaba sentenciado á marxinalidade, despois de formar parte desta sociedade como uno máis achegando os seus impostos mentres puido, así que acabou retornando ao seu país de orixe, co fracaso escrito na pel.
Viñeron moitos outros casos, familias ou persoas soas, novas ou maiores, paradas ou con traballo, autónomas ou asalariadas, españolas ou non españolas, con ganas de loitar ou sen elas… A PAH creceu tanto que houbo que organizarse mellor, facíanse asembleas para repartir o traballo, os teléfonos non paraban, acumulábanse os expedientes, se solapaban as accións, traballábase ata altas horas da noite. Formamos un grupo compacto, con espírito de loita e moral de vitoria. Démonos conta de que os bancos se poñían nerviosos coa nosa presenza, a nosa visibilidade nos medios de comunicación, as nosas accións. Sentimos como verdadeiro o lema de que “o pobo unido xamais será vencido”.
Loitamos, compartimos, choramos e rimos, sentimos a solidariedade a flor de pel… emocionámonos con cada logro e enfadámonos con cada decepción. Uns marcháronse, outros quedaron, outros se foron e volveron e moitos nunca estiveron pero a PAH conseguiu algo que ningún político fixo nunca en España: unir e crear conciencia social.
Por iso a súa cor é o verde, a cor da ESPERANZA.
AnaPAH
Sindicato de Inquilinas de VigoTui-Bm 