Categoría: opinion

Cando o dereito á vivenda vólvese inconstitucional

Trátase dun dereito recolleito na Constitución pero, na práctica, o Tribunal Constitucional ha invalidado, previo recurso do Goberno, calquera lei autonómica encamiñada a garantilo.A Admininstración pública debe adoptar medidas orientadas a loitar contra a desocupación e infrautilización inxustificada dos inmobles, moitos dos cales se atopan en mans dos bancos, para favorecer a súa posta a disposición das persoas e colectivos con menos recursos, e esixe tamén medidas para facilitar o reacollo efectivo e inmediato das persoas desafiuzadas dos seus fogares.Opoñémonos á LAU (Lei de Arrendamentos Aluguer) tras pretender defender ao pequeno propietario ,era en realidade unha cortina de fume para favorecer ás grandes Inmobiliarias e Fondos Bruitre que poderían desfacerse con facilidade dos inquilinos para alugar os inmobles a prezos máis elevados. que poderían desfacerse con facilidade dos inquilinos para alugar os inmobles a prezos máis elevados. O alto número dos desafiuzamentos por Alquler que se mantén desde o primeiro trimestre do ano, e que no segundo reprodúcense as mesmas cifras , atópase o afán especulativo dos arrendadores, amparados nunha lei inxusta cos máis débiles.O Goberno de Rajoy utilizou o mesmo argumento para recorrer ante o Constitucional numerosos decretos e leis autonómicas encamiñadas a acabar cos desafiuzamentos

  • -Primeiro A Lei Andaluza

Despois en Euskadi, Navarra, Canarias ou Aragón. En resumo, o dereito constitucional á vivenda digna queda relegado ao ámbito de actuación dun Goberno que, non só non lexislou para garantilo, senón que facilitou a especulación e obstruido calquera iniciativa encamiñada a satisfacelo.

  • -Mais tarde a Lei Catalá
  • -E agora Valencia e onte tomba a ILP de Madrid

A decisión do Partido Popular de presentar recurso de inconstitucionalidade á Lei 2/2017 por a función social da vivenda e á Lei 3/2017 para paliar e reducir a pobreza enerxética (electricidade, auga e gas) boicotea o dereito da cidadanía da Comunidade Valenciana e de Aragón ou O Convenio do Goberno de Castela-A Mancha contra a Pobreza EnergeticaMentres seguen os recursos do Goberno e as suspensións do TC, cada día execútanse en España 185 desafiuzamentos, a maioría por falta de pagamento do aluguer e prodúcense detencións arbitrarias e inxustas contra activistas da PAH ,como a detención de oito persoas -cinco homes e tres mulleres– por acudirse de maneira «pacífica» ante unha sucursal bancaria en Cabanillas del Campo (Guadalaxara)

Contra a LAU : Contra a dictadura do Casero

Video Sindicato de Inquilinos Madrid

Máis de 6 millóns de cidadáns viven baixo a ditadura do Lobby dos caseiro.

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Non se axuda ás familias ,axúdase aos propietarios A medida que se quere introducir no “Plan Vivenda do PP” de subvencionar os alugueres ata 600 euros –ou ata 900, se son novos- son en realidade axudas ao propietario para asegurarlle o cobro do recibo ,as familias non ven ese diñeiro ,para evitar que o poidan “malgastar” en comida

Por outra banda hai case outro millón de fogares en situacións irregulares como subarrendamientos legais ou ilegais, infravivendas e ocupacións

ALUGER DIGNO

ASEQUIBLE e ESTABLE

Luces de Nadal .Sombras de Miseria

Artigo de ODS

Na escuridade non somos quen de ver, ou cando menos de facelo con claridade. Ocorre o mesmo cando hai exceso de luz. Dous fenómenos opostos que producen o mesmo: incapacidade ou dificultade para ver.

Damos a voz de alarma, xa que o 25 de novembro seremos cegadas polo goberno de Caballero. Ese sábado o alcalde prenderá o alumeado de nadal. Hai dous anos denunciabamos, da man de Galiza Contrainfo, os 400.000 € de gasto en alumeado coa campaña #LuzEeCalorParaTodas. Moitos cartos, igual que os que se dilapidaron en chantar un barco na rotonda de Coia, en instalar unha pantalla en Rosalía de Castro, na reforma de Balaídos ou no Auditorio Mar de Vigo. O goberno lonxe de recuar nas súas políticas “antipersoas” teima en facer de Vigo un parque temático ao gusto da industria turística. Nestas festas a factura que pagaremos vai ascender, polo momento, a case 800.000 € (636.000 en alumeado e 135.000 en decoración de nadal).

O goberno afonda na “cidade de postal” que abre os brazos ao turismo e ao capital. Na súa cidade sobramos aquelas que habitamos a cidade. As que ficamos fóra da tolemia consumista somos expulsadas, esquecidas ou reprimidas.

Dinnos que Vigo está en competencia coas grandes cidades do capital: Nova Iorque, Londres, Tokio, Barcelona… “Cidades globais” nas que moitos movementos veñen denunciando os problemas de acceso á vivenda que sofre a veciñanza. En Vigo estase a falar dunha nova burbulla no sector, cun incremento no prezo das vivendas. Só na nosa contorna dúas compañeiras están pendentes de despexo. A elas agardamos non ter que engadir a unha familia, perceptora de RISGA, que finaliza o contrato de alugueiro sen máis horizonte que as rúas da cidade, posto que o mercado só oferta vivendas impagables cos seus ingresos.

Mentres cunha man prenden as luces, coa outra pechan servizos como a Oficina de Inmigración ou a Casa da Xuventude. Por non falar da insuficiencia de persoal nos servizos sociais que conleva atrasos en axudas tan perentorias para moitas persoas como a RISGA.

Cansa padecer un goberno que destina tantos recursos en agochar a miserenta realidade na que malviven moitas veciñas. Alporiza celebración da irresponsabilidade que supón o consumo enerxético irresponsable de millieros de LEDs.

Malia esta fartura seguiremos a argallar resistencias, a crear lazos coas que poder pular por unhas vidas que merezan a ledicia de seren vividas para todas.

Novembro 2017

ODS-Coia e GAS

POBREZA ,DESAHUCIOS Y SINDICATO DE INQUILINOS

Los desahucios crecen en Galicia un 12% más que en el resto de España . Se registraron, durante el primer trimestre del año, 684 lanzamientos hipotecarios, 86 más respecto a 2016

En España hubo casi 17.000 desahucios en el segundo trimestre, la mayoría por impago de alquiler El grueso de ellos, por el impago de los recibos del alquiler de la vivienda.

Concretamente, el 58,6% de esos lanzamientos, 9.886, fue consecuencia de procedimientos derivados de la Ley de Arrendamientos Urbanos (LAU); mientras que el 36,8%, otros 6.197, se derivó de ejecuciones hipotecarias,

DETRÁS DE ESTAS CIFRAS ESTA LA POBREZA Y LA PRECARIEDAD

La Recuperación Económica no ha llegado a los Hogares

La crisis sigue golpeando a los trabajadores y trabajadoras, la precariedad sigue maltratando al mercado de trabajo. En Galicia (2016), el 25.7% de la poblacion vive en riesgo de pobreza o de exclusión (España 3 puntos máis).

Las personas en paro y los trabajadores y trabajadoras en precario no entienden de datos macroeconómicos, sino de su realidad cotidiana que sigue en crisis.

La economía y los beneficios empresariales ya se han recuperado de la recesión, pero no saldremos de la crisis hasta que no se recuperen los niveles de empleo y salarios perdidos. CRECE LA PRECARIEDAD EN LA CONTRATACIÓN: En junio el 92% de los contratos firmados eran temporales y un tercio a tiempo parcial, reflejo de la enorme precariedad de nuestro mercado laboral, agudizada tras la reforma de 2012. Apenas 8 de cada 100 contratos firmados son indefinidos, y de ellos casi la mitad son a jornada parcial. Los contratos precarios se ceban en los trabajadores con menos estudios. LA PROTECCIÓN POR DESEMPLEO SIGUE EN MÍNIMOS: Los niveles de protección contra el desempleo han dejado de caer pero siguen en mínimos y 1,7 millones de parados registrados carece de prestación. Apenas la mitad de los parados registrados cuenta con algún tipo de protección (la tasa de cobertura bruta es del 53,96%) que en la mayoría de los casos se limita a una prestación asistencial. El gasto medio por beneficiario, incluidas cotizaciones sociales, baja hasta 792,8 euros mensuales.

La tasa de pobreza de ciudadanos españoles con empleo no deja de crecer. Este indicador refleja el porcentaje de personas respecto de la población total que declaran tener trabajo pero que están en riesgo de pobreza (es decir, que poseen una renta inferior al 60% de la renta mediana nacional).

El porcentaje de personas con empleo y pobreza segun los datos del ultimo informe del Observatorio de Sostenibilidad sobre los 17 Objetivos de Desarrollo Sostenible de la ONU sigue aumentando

Aumenta tambien la tasa de empleo a tiempo parcial

Los datos revelan que el empleo que se crea es de pésima calidad, más allá de la cantidad de empleo, ponemos el foco en su calidad, se aprecia una persistente y creciente degradación de las condiciones laborales. El triunfo del neoliberalismo, a partir de la década de los 80 del pasado siglo .El crecimiento de los salarios ha quedado descolgado del seguido por la productividad, y en muchos casos han permanecido estancados o en franco retroceso; no así, claro está, los de los directivos y las élites empresariales, que no han dejado de acumular ingresos, poder y privilegios. Igualmente, el número y el porcentaje de trabajadores pobres han aumentado con carácter general, lo mismo que el empleo precario (basura, por decirlo sin eufemismos), como pone de manifiesto la imparable progresión de los contratos temporales y a tiempo parcial.

El acceso a la vivienda

El acceso a la vivienda en España presenta un deterioro notable en las grandes ciudades, según el Observatorio, con un aumento del precio de las viviendas del 15% desde 2011, produciéndose también un aumento del 15% en el precio de los alquileres. Y es que, desde 2008, la promoción de la vivienda pública ha estado prácticamente paralizada, con la precariedad laboral situando los desahucios en torno a 80.000 familias al año. En España es imposible tener un proyecto de vida estable como inquilino o propietario por la desprotección jurídica y sobre todo por la creciente precariedad y aumento del precio de la Vivienda Es decir podemos afirmar que el eslogan televisivo de AQUI NO HAY QUIEN VIVA es fatalmente cierto.

A pesar del ya mas que evidente Cambio Climático y la escasez de Lluvias el 20% del consumo de energía proceda de fuentes renovables. España había experimentado una evolución modélica para cumplir con los objetivos hasta 2014, cambiando de tendencia al año siguiente. La escasez de lluvias, el aumento global del consumo de energía, y una nula política de fomento de renovables en los últimos años, serían las razones del cambio de tendencia,

La sociedad ha superado la emergencia social y se ha instalado en un escenario marcado por la precariedad y la falta de oportunidades. La Precariedad se ha cronificado es algo estructural y forma parte del diseño de la forma que han diseñado de “salida de la crisis “ España saldrá de la crisis pero lo haremos dejando a millones de personas excluidas definitivamente o con trabajo precario y lo que es peor “tener trabajo y ser pobres” El ajuste laboral (en plantillas y salarios), lejos de representar un episodio asociado a la coyuntura de la crisis, ha llegado para quedarse.

Esto es el sustrato que hay tras las dificultades de acceso a la vivienda y las dificultades para pagar un alquiler digno .

Estamos en un escenario que todos estamos afectados

Estamos comprometidos con la Creacion de un SINDICATO DE INQUILINOS de GALICIA

  • Ya no es solo la lucha digna e útil contra los abusos bancarios y lograr pagar la Hipoteca y para los desahucios
  • No es solo para los Desahucios por impago del Alquiler
  • No es solo el no poder garantizarse los suministros Básicos es que además exigimos que la fuente de esos servicios provengan de Energías Renovables Pq son mas limpias,nos garantizan el futuro y son muchísimo mas baratas

Estamos ante el Problema de recuperar el Derecho a la Vivienda .Han derogado el Artc 47 de la Constitución

Tenemos que recuperar la ciudad,recuperar el derecho a la Vivienda

Debemos unirmos ,Sindicarnos . SINDICATO DE INQUILINOS . En eso estamos .

A.T

Rachar o Muro da Inxustiza ,Voltar a rua

Un elemento fundamental na configuración da cidade e compoñente básico da calidade de vida é a vivenda. Poderíase dicir que o poder gozar dunha vivenda, en sentido amplo de lugar de abrigo e residencia, é unha cuestión básica para poder empezar a falar de calidade de vida.

A compra dunha vivenda no noso pais, pero tambien o aluguer, requiren esforzos económicos importantes que, sen dúbida, van condicionar o transcurso e a traxectoria vital dos individuos e dos fogares , debido ao elevado prezo que adquire a vivenda como ben. Unha verdadeira política sobre a vivenda non é posible sen un desenvolvemento sustentable para as cidades, arbitrando programas integrais de actuación: ambiental, urbanística, económica, cohesión social e unha política de chan que recupere a iniciativa pública na xestión do chan.

@PAHVigoTui levamos anos loitando com maior ou menor acerto .Son tempos de retroceso Os MMSS sofren agora o uso e abuso da politicas que puseron no cesto das urnas todas e case en exclusiva esperanzas do cambio

E a hora de voltar a rua De pintar e rachar o muro da inxustiza