Categoría: opinion

AS NOSAS DEMANDAS:

O Sindicato de Inquilinas e Inquilinos de Vigo – Tui – BM.

As nosas demandas:

  • Estabilidade do alugueiro

Débese estender a duración dos contratos de alugueiro: 12 e 6 anos para as vivendas de grandes e pequenos propietarios, respectivamente.

Os contratos deben renovarse automaticamente se non existe necesidade de uso da vivenda pola propiedade ou familiar de primeiro grao (xustificando previamente e tendo que avisar con 6 meses de antelación).

A inquilina ou o inquilino e as administracións públicas terán dereito preferente de compra en caso de necesidade de venda a un prezo que será a propia administración quen o fixe.

  • Regulación dos prezos

Ten que crearse un índice de prezos do alugueiro no que se fixe o prezo máximo por metro cadrado para o alugueiro en cada municipio, tendo en conta os niveis de renda. Este índice será de aplicación obrigatoria e con penalización á propiedade que non o cumpra.

Aceptaranse subidas inter-anuais en base ao IPC, porén terase en conta o salario das inquilinas: aplicándose soamente se hai tamén subidas salariais que permitan asumilo.

  • Fin dos desafiuzamentos

Ten que ser obrigatorio para as administracións públicas reacoller ás persoas desafiuzadas pola imposibilidade de pagamento do alugueiro, como se contempla na Lei 24/2015 (art. 5.6), que é necesario estender ao conxunto do Estado. Os grandes propietarios e posuidores, ademais, terán que ofrecer un alugueiro social ás inquilinas e inquilinos antes de iniciar calquera procedemento de lanzamento.

Nesta liña, é necesario derrogar de contado o procedemento de «desafiuzamento exprés» establecido pola última reforma da LAC (Lei de Axuizamento Civil).

  • Mobilización das vivendas baleiras

No sindicato de inquilinas consideramos que unha vivenda baleira é aquela á que non se lle deu uso en seis meses sen causa xustificada. Por iso, esiximos a mobilización forzosa das vivendas e solares baleiros de grandes propietarios (que son aqueles que teñen cinco ou máis vivendas) a través da «confiscación xustificada» ou expropiación sen compensación para poñela en uso baixo réxime público.

No caso dos pequenos propietarios, vemos necesario establecer penalizacións a través do aumento do Imposto de Bens Inmobles (IBI) ou outras cargas impositivas creadas ad hoc, e que estas subidas estean suxeitas á localización da vivenda e o nivel de demanda que nela déase. Ademais, e só no caso dos pequenos propietarios, contemplamos a aplicación de bonificacións se se pon en uso a vivenda durante o primeiro ano.

  • Aumento do parque de vivenda pública en réxime de alugueiro

É urxente aumentar o parque público de vivenda en alugueiro a través da mobilización da vivenda xa construída antes de promover novas construcións. Por exemplo, mediante a expropiación da vivenda baleira dos bancos que foron rescatados co diñeiro público (SAREB).

Débese promover o réxime público de alugueiro sobre a compra de vivenda e a iniciativa privada para que este pase a ser o modo de habitabilidade máis estendido entre a poboación e non só o de fogares en risco de exclusión social.

O prezo do alugueiro do parque de vivenda público sempre será inferior ao establecido no libre mercado e atenderá a situación particular da arrendataria ou o arrendatario: ingresos salariais do fogar, casos de violencia machista, familias monoparentais ou monomarentais, número de habitantes do fogar, dependencia, etcétera.

Ten que establecerse un control rigoroso sobre a construción de novas promocións de vivenda e vixiarase cal é a necesidade social que abranguen ou cobren devanditas promocións. En todo caso, o 50% das novas promocións teñen que estar suxeitas ao réxime público e estar tamén suxeitos a usos de utilidade social (vivendas públicas, zonas verdes, instalacións e servizos públicos…). Ademais, a vivenda pública en réxime de alugueiro debe estar distribuída por todas as zonas da provincia de Pontevedra próximas a Vigo, Redondela, O Porriño, Tui, Baixo Miño… e por todos as parroquias e vilas da provincia de Pontevedra para evitar a aparición de áreas particularmente desfavorecidas.

Por suposto, ten que quedar prohibida a venda de vivenda pública e será recuperada a que se vendeu.

Ademais, deberá garantirse que haxa vivendas públicas accesibles ou alcanzables para persoas con diversidade funcional e daranse axudas á adecuación daquelas vivendas privadas cando sexa necesario.

  • Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI

Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI (Sociedades anónimas Cotizadas de Investimento no Mercado Inmobiliario), que actualmente tributan ao 0% no imposto de sociedades.

Para camiñar cara á desaparición destas entidades, débese prohibir a compra de vivenda por parte de fondos voitre e entidades bancarias e financeiras.

  • Gastos derivados do alugueiro e fin dos abusos dos intermediarios

Ten que poñerse fin aos abusos dos intermediarios. O arrendador debe asumir a totalidade de honorarios polos servizos prestados por parte dos Axentes da Propiedade Inmobiliaria (APIs) ou administradores de solares e leiras.

Só poderase esixir o pagamento dunha fianza de valor non superior a unha mensualidade de renda, quedando excluído o uso de calquera outra garantía adicional á fianza (avais, depósitos…). A fianza deberá ser obrigatoriamente depositada na administración rexional ou ente público designado ata a extinción do contrato.

Ten que ser obrigatoria a contratación por parte do arrendador dun seguro de continente e responsabilidade civil para cubrir calquera indemnización ou reparación derivada daqueles sinistros producidos de accidentes por parte do arrendador, arrendatario ou familiares e amigos que poidan estar na vivenda obxecto do arrendatario.

  • Erradicación da pobreza enerxética

Débese garantir as subministracións básicas (luz, gas e auga) e poñer fin aos cortes por falta de pagamento.

  • Limitación das vivendas de uso turístico

Para poñer coto á extracción de vivendas ás que as inquilinas poden acceder para dedicalas ao turismo, soamente poderá darse un uso vacacional á vivenda habitual (enteira ou por habitacións) e durante un máximo de 60 días ao ano.

  • Loita polo dereito á vivenda

Ante as actuais situacións de vulneración do dereito á vivenda, e á espera dos cambios lexislativos e as políticas públicas que endereiten a situación, apoiamos e consideramos como lexítimas aquelas resistencias inmediatas practicadas polos e as arrendatarias, incluíndo a permanencia na vivenda «en precario» cando o propietario rexeitase a renovación do contrato, así como a ocupación de vivenda baleira de grandes propietarios.

Inquilinato , cambio climático y desigualdades :) Alianzas necesarias

A.T .sobre un hilo de Twitter Manuel Marín Gutiérrez

La lucha por la vivienda digna implica a todas las personas que luchan por acceder a ella ,tanto como aquellas que se debaten para mantenerse o no ser expulsadas de sus hogares ;el alquiler se lleva gran parte de los salarios .El Inquilinato quizás sea el grupo más dinámico y combativo de estos grupos ,como lo fueron no hace mucho las familias y personas hipotecadas. Hoy ,las hipotecas siguen siendo un enorme peso para la economía de las clases medias y además la subida del Euríbor es una indecencia por parte de una Banca que está obteniendo beneficios extraordinarios e imcapaz de asumir una parte de la subida del precio del Dinero ( a día de hoy El Euríbor se sitúa en un 4,25%. )

Por tanto es posible establecer una primera alianza, en algunas partes del Estado ,con las PAHs,StopDesahucios y lo que quede de bueno en ese movimiento .

La segunda alianza es con los sectores que “buscan” casa y los Movimientos contra la pobreza ,la exclusión .

La tercera es con los que sufren de precariedad laboral incapaces de acceder a un alquiler asequible y aquellas que lo hacen en pisos compartidos,habitaciones o en caravanas…La infravivienda.

Cuarto: Uno de los cementos que nos une es el modelo de crecimiento económico que el Estado español ha adoptado ,haciendo del Turismo depredador el motor para crear “riqueza” y empleo ultra precario .

Con :

• Los sectores que luchan por el decrecimiento y la lucha ecológica .

• La lucha de las personas migrantes

• los afectados por el capitalismo de plataforma

Por tanto :

En el contexto actual de cambio climático, es urgente establecer alianzas entre el inquilinato y la lucha por la vivienda y las políticas de decrecimiento y el ecologismo , lucha por la igualdad contra la exclusión social y la precariedad

El sector turístico empresarial tiene poder para condicionar e incluso proponer las políticas públicas en torno al turismo

Un ejemplo de las fuerzas a las que enfrentamos se pone de manifiesto en esta declaración; Un alto funcionario reclamó al gobierno español la necesidad de articular medidas que posibiliten el cobro de la prestación por desempleo con el trabajo, por ejemplo, en el turismo, en un intento de forzar la vuelta de los trabajadores a un sector caracterizado por la precariedad y los bajos salarios.”*

El carácter del turismo como hecho social totallo lleva a establecer y tejer vínculos con un gran número de aspectos que afectan a las necesidades cotidianas y más básicas de la población ,donde se establece de manera masiva y descontrolada. Es el caso del acceso a la vivienda.*

• Esto son ejemplos del poder con el que cuenta el sector turístico empresarial organizado en sus diferentes patronales y organizaciones para condicionar, modificar o, incluso, proponer las políticas públicas llevadas a cabo por las administraciones en torno al turismo.

A más devastación del territorio le siguen más desigualdades sociales y su corolario «El crecimiento del turismo implica privatizar el territorio, más consumo fósil y explotar mano de obra barata»

RESUMEN✌🏼(1). El turismo produce un mercado laboral depredador que ofrece temporalidad, inestabilidad y parcialidad. Se aprovecha de las circunstancias de las personas con peores oportunidades. En función a esto, los salarios son bajos y las condiciones laborales, peores.

Asimismo, el mercado laboral turístico produce pocas oportunidades. Existe una fuerte categorización por sexo y edad. Si eres mujer, kelly. Si eres joven, camarero. Esto reduce las posibilidades de progreso y mejora para quienes caen en esa espiral.

Frente a quienes dicen que hay que combatir la estacionalidad con más turismo, habría que decirles que España sigue estando asociada al “buen tiempo”, por lo que romper esa dinámica es muy complicado. El problema nunca puede ser la solución.

Por último, lo más doloroso: el único horizonte para los jóvenes es ser camarero como en el boom inmobiliario lo era ser albañil. Estamos destruyendo el tejido productivo , el de valor añadido, y estamos mandando JASP(2) a servir mesas. O a emigrar.

El turismo no crea “riqueza y empleo” porque la mayoría de los puestos de trabajo son por cuenta ajena, temporales o a tiempo parcial. Esto es empleo de mala calidad y mal pagado. Solo ganan plata quienes manejan la especulación inmobiliaria.

Las consecuencias de este mercado laboral son imposibilidad de ahorro, de emancipación, de acceso a la vivienda y de acceso al crédito al consumo. Se retrasa el proyecto familiar y afecta a la natalidad. ¿Quién querrá tener hijos con este horizonte? ()

** Manuel Marín Gutiérrez (1) Twitter

La campaña que proponemos es ,debe ser sencilla y fácilmente reproducible

• Un Lema

• Un Cartel

• Un día

(en plural ☝🏼☝🏼)

La federación de Sindicatos de Inqulinas hace ese llamamiento . Nos vemos en las calles .

** Manuel Marín Gutiérrez (1) Twitter

(2) Joven Aunque Sobradamente Preparado»

Desmontando Mitos: La Realidad de la Vivienda en España Hoy

As vivendas turísticas dispáranse en Galiza: multiplican por 20 a súa presencia nas cidades só dende 2017

A Coruña e Vigo, ambas gobernadas polo PSOE, son as cidades con maior incremento neste tipo de negocios turísticos na última década. A normativa máis restritiva, a de Santiago de Compostela, logrou manter controlada a súa presenza.

Evolución das vivendas de uso turístico nas sete cidades galegas dende 2017

Fonte: Instituo Galego de Vivenda e Solo • Javier H. Rodríguez

Alimentar e alentar o negocio turístico dende as institucións ten consecuencias graves para as poboacións locais dos lugares obxectivo. Neste caso, as cidades galegas. Non é só unha cuestión que semelle intanxible como a perda de identidade cultural a través do emprego da lingua ou das tradicións propias nos seus centros neurálxicos. Os efectos da xentrificación son cuantificables e expulsan ás veciñanzas máis vulnerables dos seus barrios deixándoas sen acceso a servizos básicos para o desenvolvemento da vida e, en última instancia, ao non poder acceder, sequera, a pagar un alugueiro dunha vivenda digna preto das súas redes ou do seu traballo. O problema é multicausal, pero a sinerxía público-privada nos principais concellos do país revelouse fundamental. Os últimos datos do Observatorio da Vivenda de Galiza, dependente da Xunta, ofrecen un testemuño dificilmente matizable: a presenza de vivendas turísticas nas sete cidades galegas multiplicouse por 20 só dende 2017.

Compostela convírtese na referencia na limitación das vivendas turísticas

O Concello de Santiago vén de publicar un informe no que dá conta de que só 58 vivendas de uso turístico contan con título habilitante municipal, mentres que o rexistro da Xunta de Galiza inclúe 816. Das 58 vivendas autorizadas polo concello, 24 cumpren coa normativa vixente e 34 coa anterior ordenanza, que permite a súa localización en plantas superiores. Das 816 rexistradas pola Xunta, só 170 cumpren coa normativa actual de estar en baixos ou primeiras plantas.

O concelleiro de Urbanismo, Iago Lestegás, xunto coa alcaldesa Goretti Sanmartín, detallan estes días a situación e a nova ordenanza que establece requisitos para vivendas turísticas, permitindo o seu aluguer até 60 días ao ano sen regularizar aquelas que non cumpren co Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM). Sanmartín ten explicado que a modificación da PXOM do mandato anterior non incluíu unha disposición transitoria para usos preexistentes, o que segundo informes xurídicos, impide legalizar actividades anteriores á modificación. Sanmartín recoñeceu que as expectativas xeradas durante o debate da modificación da PXOM non son realizables e subliñou a necesidade de garantir a seguridade xurídica nas actuacións do goberno local. A nova ordenanza será discutida no pleno municipal e céntrase na comunicación de usos asimilados de vivenda, sen regularizar usos preexistentes non contemplados pola PXOM.

A ordenanza tamén aborda a posible regulación do aluguer de habitacións independentes, supeditada á normativa de Turismo de Galiza. O Concello do BNG destaca que Santiago enfronta un problema grave de vivenda, exacerbado polo aumento de VUT, aínda que non é a única causa da crise habitacional. Lembrou que as VUT non se consideran residenciais urbanisticamente e deben someterse a un réxime de comunicación previa coa administración municipal. Nese marco o Concello emitiu 90 ordes de paralización de actividade para VUT sen título habilitante e planea actuar sobre todas as que non o teñen. 

Paremos á patronal inmobiliaria

Paremos á patronal inmobiliaria

Óscar Lomba Álvarez

A situación actual do mercado de alugueiro e do dereito á vivenda é un tema de gran importanciana actualidade. A complexidade desta situación está directamente influenciada pola presenza do  banco malo, a SAREB, cuxo impacto no mercado é innegábel. A SAREB, malia a súa natureza parcialmente pública, é obxecto de críticas en relación coa súa orixe e o seu papel no rescate da banca. Esta situación expón importantes interrogantes sobre a responsabilidade na crise do mercado inmobiliario, cuxo análise é fundamental para comprender a fondo os factores que contribúen a esta problemática. Desexo facer algunhas reflexións agudas que lancen un pouco de luz sobre un tema de gran importancia para a sociedade viguesa.

 

É fundamental salientar a influencia determinante da banca e o sector do rentismo parasitario na dinámica do mercado inmobiliario. O comportamento destes actores incide de maneira determinante nos prezos dos alugueiros das vivendas, exercendo un impacto directo na accesibilidade a unha vivenda digna para amplos sectores da poboación viguesa. A falta de disposición para regular os alugueiros e diminuír os prezos agrava aínda máis a situación, xerando repercusións negativas que van máis aló do aspecto económico. Esta problemática non só afecta ao custo da vivenda, senón que tamén transforma a dinámica social e urbana das  cidades e os barrios, contribuíndo á xentrificación e á expulsión de persoas de baixos recursos das súas contornas tradicionais. Estes efectos, á súa vez, poden incidir na cohesión social e na diversidade cultural dos espazos urbanos, xerando unha serie de desafíos que deben abordarse de xeito integral.

 

É fundamental manter viva a discusión nos medios de comunicación, xa que a súa contribución é fundamental para lanzar luz e conciencia sobre un tema de tanta importancia para a sociedade. É necesario unha análise fonda, integral e equitativa da situación, evitando simplificacións que poidan eximir de responsabilidade aos implicados. Este proceso de reflexión continua é esencial para promover un entendemento profundo e promover cambios importantes na nosa realidade social.

 

No xornal Atlántico Diario saliéntase que en Vigo, a Sareb converteuse no principal posuidor de terreos e inmobles. Conta con 67 vivendas e 19 unidades adicionais como anexos. Ademais, dispón de 181 parcelas edificábeis destinadas a uso residencial e outras 40 destinadas a usos comerciais, de servizos e industriais. En toda a provincia de Pontevedra, a Sareb posúe un total de 403 vivendas, 384 unidades de anexos, 80 unidades en proceso de construción e 1.629 parcelas de terreo. Entre as propiedades da Sareb, que proveñen das antigas caixas de aforro, atópanse algúns dos desenvolvementos máis emblemáticos de Vigo, como a zona da Praza de España (actualmente incluída no PXOM, o que facilita a súa urbanización), Alfageme (vinculada a unha área en Tomás Alonso) e a Seara, unha das “illas” dentro da cidade. Este extenso patrimonio territorial, distribuído principalmente entre Vigo, Sanxenxo, A Coruña e Ourense, ten un impacto significativo no panorama urbano e económico destes diferentes lugares de Galicia.

 

Tendo en conta as situación descrita en Atlántico Diario, opino que o Sindicato de Inquilinas Vigo debería levar adiante varias actuacións para defender os intereses dos arrendatarios e presionar ás administracións públicas e á patronal inmobiliaria. Entre as estratexias a considerar atópanse:

 

Mobilización e sensibilización: Organizar moitos máis eventos, manifestacións e campañas para concienciar á cidadanía viguesa sobre a problemática da vivenda e a concentración de chan en mans de entidades como a Sareb.

Presión e negociación: Establecer diálogo con autoridades locais e autonómicas para propoñer políticas de vivenda que limiten a especulación e fomenten o acceso a vivendas asequibles.

 

Asesoría legal: Ofrecer asistencia xurídica a inquilinos en situacións precarias, outorgando apoio en casos de desaloxo inxusto ou situacións de vulnerabilidade.

 

Denuncia pública: Visibilizar casos de abusos por parte de propietarios ou entidades inmobiliarias, expoñendo situacións de falta de mantemento, alzas abusivas nos prezos de alugueiro, entre outros.

 

Alianzas estratéxicas: Establecer vínculos con outras organizacións afíns, como sindicatos, asociacións de veciños, Ong e grupos defensores dos dereitos humanos, para fortalecer a presión colectiva.

 

Propostas de regulación: Contribuír na elaboración de iniciativas e propostas lexislativas que promovan a regulación do mercado inmobiliario e a protección dos dereitos dos inquilinos.

 

Accións directas non violentas: Realizar manifestacións de presión pacíficas, ocupacións simbólicas e outras accións que xeren visibilidade e conciencien sobre a problemática da vivenda en Vigo e arredores.

 

O Sindicato de Inquilinas Vigo, mediante estas e outras accións, pode exercer presión e promover cambios nas políticas públicas e na actitude da patronal inmobiliaria, en busca dun acceso xusto e digno á vivenda para todos as cidadás e cidadáns. É a hora das inquilinas e inquilinos de Vigo! Defender xuntas o dereito a unha vivenda digna!

 

 

* Óscar Lomba Álvarez