Categoría: opinion

OS TEMPOS ESTAN CAMBIANDO

Tres son os resultados máis significativos das eleccións europeas en España: 1/a presencia dun amplo electorado indignado e transformador; 2/o fracaso do proxecto do aparello socialista que ha cosechado o peor resultado da súa historia; 3/o declive do apoio electoral á dereita. Os tres fenómenos están encadenados.
Por unha banda, mostrouse a existencia dun rexeitamento masivo á política de austeridad e recortes sociais, o paro masivo, o reparto desigual da crise, así como á xestión antisocial e impositiva das élites gobernantes. Doutra banda, confirmouse o reforzo dun electorado crítico, á esquerda do partido socialista, que se opón a esa dinámica regresiva e esixe unha política social e económica máis xusta e a democratización do sistema político. A decadencia do bipartidismo combínase co fortalecimiento das forzas alternativas e de esquerda.

É un acontecemento histórico. Por primeira vez en España, en todo o periodo democrático, as forzas políticas á esquerda da socialdemocracia superan a esta en apoio electoral, e deixan de estar subordinadas ante o seu hegemonía.

O feito social máis significativo, de este periodo, é a consolidación dunha corrente social indignada e unha cidadanía activa.Un novo escenario sociopolítico, con unha emerxente cidadanía autónoma e diferenciada das institucións políticas,que ten a particularidade de que levantase fronte á xestión antisocial do goberno do PP.

O factor decisivo para garantir un proceso de cambio social e, tamén, político institucional será a continuidade dun poderoso movemento popular, cun carácter social e democratizador e gran legitimidad cidadá, cunha forte «dignidade» cívica, fronte á indignidad dos poderosos.

Conformouse unha cidadanía activa, un movemento social diverso pero cuns perfís comúns: Únese a loita contra os desahucios e polo dereito á vivenda pero tambien únese a iso, a loita contra o empobrecimeinto social que este Goberno do PP estános a lévar
E iste un novo campo social crítico fronte aos poderosos e ten implicaciones no ámbito político e electoral. O seu impacto e o seu horizonte apuntan a un cambio social, cultural e institucional máis xusto e democrático A novedosa aparicion da proposta de Guanyem Barcelona Pon á fronte dunha alternativa electoral a persoas dos movimeintos sociais e constituír unha verdadeira candidatura cidadá,»Nos últimos anos, multitude de movementos e iniciativas cidadás denunciaron estáfa a que estamos padecendo e han evidenciado a incapacidade da vella política para dar resposta ás necesidades da xente» Agora é o deber das esquerdas aalternativas e nacionalistas de non perder esta oportunidade

Fronte á resignación e o fatalismo seguen vigentes a indignación e a aposta transformadora do ¡si se pode ¡

Unete a @PAH !! Xuntos Si Se Pode!

20140622-195607-71767522.jpg

“Una vida exclava”

El artículo 47 de la Constitución española establece que todos los ciudadanos del Estado español tenemos derecho a una Vivienda digna y adecuada. Y todavía más: que los poderes públicos promoverán las condiciones necesarias y establecerán las normas pertinentes para hacer efectivo este derecho, regulando la utiliza- ción del suelo de acuerdo con el interés general para impedir la especulación, y que la comunidad participará en las plusvalías que genere la acción urbanística de los entes públicos..
En un país donde el principal gasto de los hogares es la vivienda, y en el cual se ha impulsado durante años la propiedad privada como forma casi exclusiva de tenencia, cuando disminuyen los ingresos, el primer gasto que no se puede afrontar es la hipoteca.

Con una tasa de paro superior al 22 %, con más de 5 millones de personas en edad de trabajar sin trabajo remunerado y con 1,4 millones de hogares con todos sus miembros en paro, resulta fácil intuir la magnitud de la tragedia hipotecaria.

El diario EL Pais publica que :”La banca aceleró los desahucios en la primera mitad de 2013, según los datos que publicó ayer el Banco de España y que, por primera vez, proceden de un cómputo estricto de las ejecuciones lanzadas desde las entidades. El retrato del supervisor revela que 35.098 familias se quedaron sin casa entre enero y junio del pasado año al no poder pagar la hipoteca..” Según el CGPJ en el primer trimestre de 2013 se ejecutaron 19.468 desahucios, lo que arroja una media diaria de 216.16


Plataforma de Afectados por la Hipoteca (PAH).

La primera aportación valiosa de esta Plataforma fue, además de visibilizar la cantidad de ejecuciones que se estaban produciendo, poner sobre la mesa una anomalía jurídica en el procedimiento español que tiene consecuencias devastadoras. En España la entrega de la vivienda no es suficiente para saldar la deuda, ya que el préstamo recae sobre la persona y no sobre el bien hipotecado, que solo es una garantía y, en caso de impago, no se considera suficiente para extinguir el préstamo. Cuando se produce una situación de impago, la vivienda va a subasta; si la subasta queda desierta, que es lo que ocurre el 90 % de los casos en el contexto actual de crisis, las entidades financieras pueden adjudicarse la vivienda por el 60 % del valor de tasación (hasta hace poco, era el 50 %). La diferencia de la deuda que no quede cubierta por este 60 %, más los intereses de demora y las costas judiciales del proceso (ambos muy elevados), quedarán como una deuda para la persona expropietaria. Una deuda que además genera nuevos intereses, y esto, en la práctica, imposibilita llegar a saldarla. El resultado de esta legislación anacrónica es prácticamente una versión contemporánea de la esclavitud: los que en una ocasión, engañados y convencidos por la intensas campañas a favor de la compra, cometieron el error de firmar una hipoteca quedarán condenados financieramente de por vida. 
Así, al desahucio se le suma una condena financiera que se transforma en una condena a la exclusión social: la persona podrá ser embargada de por vida (nóminas, cuentas bancarias, herencias, etcétera)…..

Por haber querido acceder a una vivienda, a un bien de primera necesidad reconocido como derecho fundamental, puede convertirse uno en un proscrito sin posibilidad de recuperarse. Por supuesto, esta grave vulneración del derecho a la vivienda implica la vulneración de otros derechos fundamentales interdependientes, como es el derecho a la salud,por ejemplo  La ansiedad ante el inminente desahucio y la muerte financiera de las familias causa trastornos psicológicos graves, que en ocasiones se traducen, entre otros, en episodios de violencia, alcoholismo, desatención de los hijos, tensiones familiares, incremento de la violencia de género e intentos de suicidio cada vez más frecuentes…… …continuará

..continuará .

 

continuará

Casas sin xente …e.

A actual crise impactou de xeito dramático na vida de miles de persoas, que por mor de dificultades económicas sobrevenidas non poden cubrir as sevas necesidades máis básicas. Esta situación levou a milleiros de familias á imposibilidad de facer fronte ás cotas hipotecarias ou de aluguer do seu fogar.

A súa tradución social foi miles de desahucios en todo o Estado Español e centenares de miles de persoas que viron vulnerado o seu dereito a unha vivenda digna, enfrontándose a situacións de grave vulnerabilidade, precariedad extrema, pobreza e exclusión social, económica e residencial.

Segundo os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial, desde 2007 ata setembro do 2013, no Estado Español, chegáronse a 500.000 ejecuciones hipotecarias, das cales 96.927 en Cataluña. Segundo o informe presentado polo Colexio de Registradores da Propiedade, só durante o ano 2012, a banca vai quedarse máis de 30.034 primeiras vivendas por impago de creditos hipotecarios. Iso supón 115 desahucios de vivenda habitual por día hábil.. Segundo os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial do 2013 execútanse 45 lanzamentos de media ao día.

A falta de recursos das administracións locais para facer fronte á problemática contrasta cos milleiros de pisos en desuso que acumulan as entidades financeiras e as súas inmobiliarias, actores principais e parte responsable da burbulla inmobiliaria.
Estes inmueble, a miúdo obtidos como consecuencia de execuciones hipotecarias, mantéñense baleiros

Por iso a PAH quere promover unha nova ILP para pedir unhas modificacións legais que axuden a parar esta situacion Urxencia Habitacional 

As nosas propostas:NOSA ILP

A/ Pedir a xestión dás vivendas baleiras en Galicia e posta en marcha de en a Axencia Pública Galega de Aluguer? , reconversión do actual Instituto Galego dá Vivenda e Chan .

B/ Posta en marcha de medidas urxentes para parar os desafiuzamentos :

Dación en pago para calquera execución hipotecaria que se efectúe en Galicia e Aluguer social en Galicia

3. A expropiación da vivendas a Bancos,filiales ..das persoas que estean en proceso de execución ou embargadas da súa vivenda habitual por causa dunha situación sobrevida.

A crise xa leva mais dun lustro entre nós e non parece que se lle vexa o final .Isto dá como resultado que familias que por causa da perdida do emprego ( non esquezamos que a perdida do emprego é a primeira causa de impago da hipotecas ) véxanse na imposibilidad de pagar a hipoteca ou o aluguer ,levarían polo menos,segundo as estadisticas recientemente publicadas pola PAH polo menos 10-15 anos de pago das cuotas da vivenda …15 anos de vida ,de melloras,de convivencia…….etc A elas non podemos pedirlles a dacion en pagamento….a xenerosidade da sociedade civil ,da PAH cando se suscitou a anterior ILP foi notable Pero iso xa non o podemos manter
Haberá quen queira a «Dación en pagamento» …Pero moitos NON
Por iso a PAH pide o «Aluger Social na vivenda habitual» por un prazo non inferior a CINCO anos prorrogable
Por iso nosa ILP suscita no seu segundo punto unha modificación legal que permita á XUNTA comprar ou expropiar (si non accede ) ao BANCO a vivenda ( o uso da vivenda ) e as familias quedarían na súa casa en réxime de ALUGUER SOCIAL
Isto xa se contempla en varias leis Autonomicas da Vivenda por exemplo en NAVARRA ,ANDALUCIA e tamén se aprobase ,no P VASCO …Polo que é perfectamente constitucional

Sen teito

Máis de 28.500 persoas viven sen teito en España, un país que conta con máis de 3,5 millóns de vivendas baleiras, «máis de cen casas baleiras por cada persoa que se atopa sen teito», e cada semana falece nas rúas un home ou unha muller sen fogar. A iso hai que sumar os miles de desafiuzamentos nos ultimos anos e dentro deles desataca unha cifra crecente a debida a impagos do aluguer para darnos conta da magnitude do que chamamos «urxencia habitacional»..
Nas ultimas semanas na PAHVigoTui chegáronnos moitos casos de persoas vítimas de desaloxos por impago do aluguer.
Ante isto vemos unhas administracións locais e a propia Xunta de Galicia, infradotadas de recursos, que din que NON teñen medios :pisos ,vivendas …E todo isto no medio dunha situación paradoxal ,e inmoral : o estado español é o país de Europa con máis vivendas baleiras, o 13% do parque total de 3 millóns e medio de pisos segundo o último censo da vivenda de 2011 e cun parque social de vivendas claramente insuficiente menos dun 2% da vivenda existentes

É dicir temos unha falta de recursos das administracións para facer fronte á problemática contrasta cos milleiros de vivendas en desuso que acumulan as entidades financeiras .Entidades rescatadas con diñeiro publico

Por iso esiximos a xestión dás vivendas baleiras en Galicia e posta en marcha de en a «Axencia Pública Galega de Aluguer» e a esixencia a Banca e a SAREB de poñer a disposición da administración os pisos baleiros que posean.

20140216-212300.jpg

A burbulla inmobiliaria

A política urbanística do estado español hase carac- terizado por concibir a construción de vivendas e infraestructuras como fontes de investimento e especulación antes que como bens de uso vinculados ás necesidades das persoas. O mercado de vin- vienda e en xeral o sector inmobiliario se han basea- do históricamente no incremento do prezo dos terreos polo mero feito de facelos urbanizables.

A relación entre constructoras, sector finan- ciero e poder político explica en gran medida os principais procesos de corrupción que hoxe son obxecto de investigación xudicial. Estes procesos supuxeron operacións de reclasificación de chan originalmente destinado a zonas verdes ou equipamientos, procedementos de adjudicación de obra pública que inclúen cuantiosos sobrecustos, e a construción de urbanizacións e aeroportos pantasmas como o de Castellón, Cidade Real ou Lleida. No ámbito municipal, ademais, a recalificación de terreos funcionou
como unha vía para superar un sistema de financiamento que desatende as necesidades económicas das corporacións locais.

Para favorecer o crecemento do mercado inmo- biliario e financeiro, a política habitacional dos últimos 60 anos tamén ha promovido o acceso á vivenda en réxime de propiedade privada. Así, a través de diversas fórmulas como a desgravación fis- cal da compra e o acceso xeneralizado ao crédito, a propiedade privada situouse como o principal réxime de tenencia en detrimento doutras formas máis accesibles como o aluguer, a cesión de uso, a propiedade colectiva ou o dereito de superficie.

A actual preeminencia do réxime de propiedade, un 83% fronte a un 17% en aluguer, contrasta co volume de vivendas en aluguer que caracterizou o pa- norama ata os anos 50. Esta tendencia a incentivar a propiedade privada foi unha constante das últi- mais décadas tamén no resto de países europeos. No entanto, en poucos casos a propiedade é tan ma- yoritaria como en España
.
Desta forma, as necesidades residenciales da poboación víronse subordinadas en numerosas ocasións aos intereses de bancos e grandes empresas inmobiliarias. A diferenza do resto de países europeos, incluso as vivendas públicas (Vivien- dás de Protección Oficial, VPO) ofrecéronse mayori-tariamente en réxime de propiedade privada. É máis, o seu impulso correspondeu antes á vontade de estimular ao sector da construción en épocas de recesión, que a facilitar o acceso a unha vivenda digna aos colectivos en situación de vulnerabilidade. Así, as vivendas públicas construídas durante períodos de crise económica han ter como obxectivo principal reactivar o crecemento económico e xerar emprego, sen importar si resultaban asequibles ou res- pondían a necesidades habitacionales reais.

As políticas urbanísticas e de vivenda, en definitiva, impulsaron a configuración dun parque habitacional incapaz de atender as necesidades da sociedade.
a) En primeiro lugar, non se dispón dun parque de vivendas públicas de aluguer que permita aloxar aos colectivos de menores ingresos ?o porcenta- je de vivendas de aluguer social non alcanza ao 2% do total, cando a media da UE-15 está entre o 20% e o 30%

b) En segundo término, el mercado privado de al- quiler también es insuficiente (un 15% del total) y altamente especulativo

c) En terceiro término, renunciouse á intro- ducción de medidas orientadas a loitar contra a desocupación e infrautilización injustificada de inmuebles..Como consecuencia de todo iso, o Estado español presenta a porcentaxe máis elevada de vivendas baleiras de Europa, – un 13,7% fronte a un 8% en Alemania, un 6,3% en Francia ou un 1,5% nos Países Baixos

d) Este panorama complétase cunha lexislación que facilita os desalojos, sen ter en conta a situación económica ou familiar das persoas afectadas e sen que existan medidas orientadas a promover un realojo adecuado

Desalojo del Bloc Salt: ¡exigimos realojo adecuado para todas las familias y expropiación de los pisos de la SAREB!

Bolc salt355d1e786_XL

Desalojo del Bloc Salt: ¡exigimos realojo adecuado para todas las familias y expropiación de los pisos de la SAREB!
Esta mañana, a instancias del juez y sin que la Generalitat lo impidiera, los Mossos d’Esquadra han desalojado el BlocSalt, en el que residían familias sin recursos que incluyen niños menores y que, a estas horas, se encuentran en la calle sin certeza de realojo adecuado para todas ella

Desde la Plataforma de Afectados por la Hipoteca manifestamos nuestra solidaridad y apoyo a las familias del Bloc Salt, y nuestra repulsa más absoluta a una acción judicial y policial llevada a cabo bajo las órdenes de un gobierno sometido al dictado de la banca y a los intereses financieros especulativos: la Generalitat nunca ha querido presionar a la SAREB para obtener la gestión del Bloc Salt, demostrando una actitud servil frente al poder financiero y a la gestión del FROB. Por otro lado, la resolución del Tribunal de derechos humanos de Estrasburgo señalaba que desahuciar a personas sin garantizar una altenativa habitacional vulnera derechos fundamentales básicos y obligaba en consecuencia a las administraciones a garantizar el realojo de todas las familias.

Sólo una sociedad enferma permite que miles de familias sean desaolajas en el país que más vivienda vacía acumula. Sólo un sistema perverso priva a las personas de sus derechos fundamentales mientras se encarga de garantizar el bienestar y los privilegios de los culpables. Ningún desalojo sin alternativa habitacional está justificado. Ninguno. El desalojo express del BlocSalt en plena negociación con la Generalitat y habiendo como hay centenares de edificios vacíos en manos de la SAREB, incumpliendo su función social, no tiene justificación alguna. Quienes amparan este desalojo, son cómplices de la barbarie.

Por ello, no habrá policias para desalojarnos a todos ni para impedirnos seguir recuperando las viviendas que legítimamente nos pertenecen. La SAREB es nuestra, sus activos se han pagado con nuestros impuestos y no pararemos hasta conseguir un parque de alquiler social que de respuesta a la situación de emergencia habitacional que atraviesan miles de familias.

Ningún desahucio más. Ninguna familia en la calle. Viviendas vacías para quién las necesita. ¡Pisos de la SAREB para alquiler social!

Campaña de Obra Social la PAH
PAH