Categoría: opinion

Ayuda urgente a las inquilinas

En pocos días miles de personas están siendo despedidas de sus trabajos o sufriendo ERTEs. Muchos hogares verán reducidos sus ingresos o dejarán de percibirlos, pero seguirán teniendo que pagar el alquiler y los suministros básicos, lo cual es completamente insostenible. 

Somos de los estados de Europa donde más porcentaje de nuestros ingresos se dedica al pago de la vivienda, lo que ya estaba ahogando económicamente a muchas familias. Suspender el pago de alquileres mientras dure la epidemia es una medida fundamental para evitar que las economías domésticas y de las pequeñas empresas colapsen. De lo contrario, y ante la posibilidad de que se alargue el confinamiento, nos vamos a enfrentar a una situación en la que miles de personas se van a ver forzadas al impago de alquiler.

Ya nos están llegando casos de personas que no van a poder pagar su alquiler en este contexto. Si dejamos de recibir ingresos, ¿cómo vamos a mantener nuestras viviendas?

En caso de que el Gobierno no apruebe estas medidas, seremos el Sindicato de Inquilinas e Inquilinos quienes las pondremos en práctica. Porque si algo tenemos claro, es que esta crisis no la vamos a pagar la población, como sucedió en 2008. Porque como llevamos mucho tiempo demostrando, no vamos a permitir que nadie sea expulsado de su vivienda solo para garantizar los beneficios de los especuladores.

¿Qué haremos? Si perdemos ingresos, antes de endeudarnos o dejar de cubrir necesidades básicas, dejamos de pagar nuestro alquiler. Los Sindicatos de Inquilinas ya estamos preparando, junto con otros colectivos, una respuesta conjunta y coordinada. 

¿Cómo lo haremos? De esta situación saldremos como sabemos que es posible: unión, organización y acción por nuestros derechos y una vida digna. 

Empieza por:

A partir del jueves podrás encontrar más información en suspensionalquileres.org

¿Sabes por qué suben los precios de los alquileres?

Porque el parque de vivienda está controlado principalmente por grandes propietarios.

Nos dicen que el mercado está controlado por particulares. Personas que han trabajado muy duro para invertir sus ahorros en una vivienda “extra” que alquilan a otra familia, y que no se puede poner límites a esta actividad, porque han trabajado muy duro para conseguirlo…3. Aunque vemos que los fondos buitre y las SOCIMIs están comprando todas nuestras viviendas para especular, ellos insisten en que su cuota de mercado es mínima y el mercado está en manos de particulares

El 60% del mercado que estaría controlado por particulares, resulta que la mayor parte probablemente no sean particulares, sino familias con muchísimo patrimonio y muchísima riqueza, que tienen en propiedad edificios enteros en nuestras ciudades

Las viviendas están a su nombre y estos “particulares” no se han constituido como empresa, pero pueden tener 10, 20, 50 o 100 viviendas, pero jurídicamente se les trata como “particulares”O como estos 45 “particulares” de Baleares, a quienes les han forzado a introducir sus 859 viviendas de “particulares” en el mercado. Porque claro, los “particulares” se pueden permitir tener vivienda vacía sin alquilar, ¿verdad?

En España hay 3,4 millones de viviendas vacías según el último censo del INE. ¿3,4 millones de viviendas vacías propiedad de “particulares”? Claro que no. Son propiedad de empresas, especuladores, bancos, fondos buitre y grandes tenedores…

Pero es que ademas . La vivienda vacía está en manos de fondos de inversión, bancos y la SAREB, que controlan la oferta de manera estratégica para que los precios solo suban y se revaloricen sus activos, a costa de mantener miles de viviendas vacías

Antes de fomentar la construcción de nueva vivienda ,que es posible que se necesite hay que fomentar la Rehabiltacion ,recuperar vivienda vacía ..y estudiar muy bien cada situación no se debe iniciar un ciclo de construcción de vivienda nueva. Es decir, han creado una burbuja de alquileres 2014-2017, que ha impulsado una burbuja de compraventa e hipotecaria, y ahora quieren generar una burbuja de construcción de vivienda…

En cualquier caso, España continúa siendo uno de los países desarrollados con un menor porcentaje de la riqueza destinado a solucionar los problemas ligados a la habitabilidad (0,04% del PIB). En contraste, Reino Unido destina un 1,41%, Francia un 0,83% y Alemania un 0,59%, según datos de la OCDE.

Hilo creado por Javier Gil

A inseguridade residencial

A inseguridade residencial

A inseguridade residencial penetrou en capas sociais menos desfavorecidas,as cales tamén teñen o aluguer como vía frecuente de acceso á vivenda.

Máis da metade dos fogares encabezados por menores de 45 anos teme perder a súa vivenda a curto prazo. No contexto europeo os mozos españois temen perder a súa vivenda por non poder pagala máis a miúdo (54% fronte a 33%) e esta diferenza tamén se incrementou nos últimos anos a medida que crecía o aluguer. Esta percepción está xustificada. O 42% dos fogares formados por mozos xa viven en aluguer de mercado, a opción máis insegura de todas para un colectivo aburado pola precariedad laboral, deixando atrás a etapa de acceso maioritario á propiedade.

O auxe do precio do alugueiro facilitou o incremento da inseguridade residencial, dadas as condicións obxectivas dos contratos, a súa duración e a falta de control da variación de prezos en ámbitos de forte demanda

As rendas mínimas non chegan

Diminúe por terceiro ano consecutivo o número de fogares en risco de pobreza que reciben a renda mínima de inserción, a última rede de protección para quen esgotaron o resto de recursos. En 2018 beneficiáronse 100.000 persoas menos que en 2017, é dicir, case 20.000 fogares menos, pese a que a taxa de risco de pobreza mantívose prácticamente estable neste periodo ?só caeu seis décimas, do 19,7% ao 19,1%?, segundo o informe que publicou onte martes o Ministerio de Sanidade, Consumo e Benestar Social.

Precariedad e vivenda

A pobreza crónica instalouse na vida do 20% Si como vimos a percepción de inseguridade residencial aumenta debido ao aumento do prezo do Aluguer ,a ausencia de regulación e de estabilidade nos contractos que impiden ter un proxecto vital a longo prazo a isto súmase que é moi difícil acceder á Rendas de Inserción .As trabas burocráticas e a falta de acceso á información constitúen un labirinto da desigualdade

A metade dos empregados públicos menores de 40 anos son temporais

Xa fai tempo que traballar e ter estabilidade laboral deixaron de ser sinónimo.

Primeiro a casa

En 1992, a organización estadounidense Pathways to Housing preguntouse: mellorarían as persoas que viven en cálea si accedesen de forma inmediata a unha vivenda digna? Así naceu o Housing First, un novo xeito de facer coas persoas sen fogar que segue a máxima «primeiro a vivenda».

Os oito principios do Housing First:

  • 1 A vivenda é un dereito humano
  • 2 Respecto por todas acódelas usuarias
  • 3 Compromiso de traballar coa persoa ata que o necesite
  • 4 Vivenda individual e independente
  • 5 Separación de vivenda e tratamento
  • 5 Dereito a decidir da persoa
  • 6 Orientado cara á recuperación do usuario
  • 6 Redución de danos (para minimizar as consecuencias da vida na rúa)

O número de persoas que se ven obrigadas a durmir na rúa ou en albergues non deixa de aumentar, ata en países que están experimentando un forte crecemento económico, como Alemania.

Máis de 40.000 persoas viven en situación de sinhogarismo en España

Segundo cifras do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ), durante 2018 leváronse a cabo en España 100 Desafiuzamentos ao día por impago de aluguer. Ou sexa, cada hora catro familias quedáronse na rúa.

O último censo de vivenda do INE de 2011 recolle 3.443.365 vivendas baleiras. Delas, 13.504 son vivendas protexidas das Administracións Públicas.

-O orzamento total destinado a vivenda recortouse un 75% nos últimos 8 anos.

Cando nos preguntan si apostamos por aumentar as prazas do ALBERGUE dicimos NON ¡¡¡ Xa abonda .Apostemos por HOUSING FIRST. (Primero a Vivenda )¡¡¡..

Este modelo de atención a persoas sen fogar consiste en que o primeiro paso da intervención social sexa facilitar á persoa unha vivenda individual desde a cal reconstruír a súa vida co apoio dun equipo de profesionais sociais. En lugar de proporcionar o acompañamiento social en centros residenciales especializados e de ver o acceso á vivenda como o último paso dun longo proceso, Housing First parte da vivenda para centrarse na persoa; non a impón como moeda de cambio nin premio ao bo comportamento, senón que se centra na redución de danos, na inclusión comunitaria, na liberdade para tómaa de decisións, na orientación cara á recuperación e no compromiso activo sen coerción. Todo iso partindo da premisa da vivenda como un dereito humano.(Albert Sales )

Housing First demostrou ter éxito entre a poboación sen fogar máis crónica, o que fai moi tentador consideralo a solución a un problema que desborda a capacidade de reacción das administracións públicas.

A lección máis importante é a aplicación de políticas Housing First, non só é a prevención, senón a movilización dun gran parque de vivendas para fins sociais e unha aposta por coidar ás persoas máis vulnerables da sociedade. Xa a finais dos 80 comezaron a deseñar unha estratexia nacional na que se implicaron cidades e as Administracións tanto locais como Estatais

O sinhogarismo é un problema complexo e non hai solucións máxicas Sen dúbida un parte das persoas sen fogar proveñen de grupos sociais golpeados pola exclusión social ,persoas que xa veñen de desahucios A eles a solución non pode vir de políticas de asistenciales,senón de politicas de dereitos . Outras obedecen a situacións mais complexas de enf mentais de marginación etc .

Seguir no bucle que o PP desexa e promueve de máis prazas e Albergues é perpetuar a pobreza ,escondela e substituír dereitos por bonos sociais

PRIMEIRO A CASA

A Nosa campaña 10N

A PAH proponemos un conxunto de medidas mínimas e urxentes que se deberían incorporar.



1. Stop Desafiuzamentos con data aberta
. O sufrimento que producen os 165 desahucios diarios no Estado español non se evitará cun mes de moratoria na ejecución do lanzamento, tal e como propoñía o Decreto Lei do pasado Xaneiro. Fan falta medidas urxentes para paliar a crise habitacional e evitar que cada vez haxa máis xente sen casa. Esiximos, en primeiro lugar, que se explicite no Real Decreto que todos os desahucios deben ser notificados con data e hora e acabar dunha vez coa práctica dos desahucios con data aberta, que agravan a traxedia das persoas que os sofren.

2. Stop Desafiuzamentos sen alternativa habitacional. En segundo lugar, é fundamental que a lei 24/2015, aprobada en Cataluña e ratificada polo Tribunal Constitucional, sexa implementada no resto do Estado. Coa finalidade, entre outras, de que os grandes tenedores fáganse cargo de realojar a todas as persoas que van ser desafiuzadas por impago de aluguer e hipoteca, ou fin de contrato. E ademais, debe ampliarse este deber aos casos nos que os contratos de aluguer renóvense cunhas condicións e prezos que os inquilinos non poidan asumir.

3. Alugueres asequibles: é urxente regular os prezos do aluguer entre contrato e contrato, baseándose en índices que teñan en conta o poder adquisitivo real da xente. Ademais, as subidas dentro dun mesmo contrato deben estar estrictamente vinculadas ao IPC.

4. Alugueres estables: os contratos de aluguer non poden terminarse de forma unilateral e injustificada. Teñen que renovarse a non ser que o propietario demostre que necesita a vivenda para uso persoal ou dun familiar. Ademais, hai que asegurar que un contrato siga vigente cando hai un cambio de propietario, independientemente de si o contrato estaba inscrito no rexistro.

5. Fin dos abusos dos intermediarios: son os arrendadores, para os que traballan a práctica totalidade de axencias inmobiliarias, os que teñen que asumir os seus honorarios. Nunca os fogares inquilinos, hoxe un mercado cativo dos axentes.

6. Regulación e freno os fondos voitre: é imperativo eliminar as socimi, vehículos financeiros que gozan de enormes privilexios fiscais, e que permiten que os fondos voitre especulen masivamente cos nosos fogares e sexan a punta de lanza da burbulla.

7. Movilización das vivendas baleiras: nun contexto de urxencia habitacional (165 desahucios cada día) e nun país con 3.4 millóns de vivendas baleiras segundo o último censo (INE 2011), hai que empezar a multar e ata expropiar para garantir a función social da vivenda, evitar a escaseza artificial e frear a especulación.