Categoría: Persoas afectadas

E vascho a perder ?

O evento que non poderás esquecer

La pobreza también es un problema psicosocial

Publicado en http://www.pensamientocritico.org/la-pobreza-tambien-es-un-problema-psicosocial/

Ser pobre es una experiencia muy vergonzante, que degrada nuestra dignidad y nuestro sentido de lo que valemos. Aunque las causas y manifestaciones de la pobreza pueden ser diferentes, la humillación que la acompaña es universal. Recientes estudios llevados a cabo por la universidad de Oxford indican que de China a Reino Unido, las personas que se enfrentan a problemas económicos —incluidos los niños— notan un ataque casi idéntico a su orgullo y autoestima.

Pero a pesar de la clara evidencia que liga a las estrecheces económicas con las aflicciones psicológicas, las políticas que intentan atajar la pobreza no suelen tener en cuenta la vergüenza como un factor. Más bien, suelen poner el foco en manifestaciones tangibles como la falta de ingresos o de educación. Como resultado, las soluciones a la pobreza tienden a asumir implícitamente que la mayor riqueza material o las mejores condiciones de vida se traducen automáticamente en beneficios intangibles, incluido un mejor bienestar mental.

El no tener en cuenta la parte “psicosocial” de la pobreza —es decir, la interacción entre fuerzas sociales y actitudes y comportamientos individuales— es una equivocación. Si queremos aliviar el sufrimiento humano y alcanzar el Objetivo de Desarrollo Sostenible de Naciones Unidas acabar con la pobreza “en todas sus formas” en 2030, nuestros esfuerzos deben poner en primer plano los papeles intrínsecos e instrumentales que la vergüenza tiene en la miseria.

En todo el mundo hay ejemplos de cómo la paralizante sensación de deshonra que acompaña a la pobreza impide a la gente tomar acciones positivas para mejorar su situación. En India, la vergüenza de perder las cosechas y los apuros económicos correspondientes han llevado a muchos granjeros a abusar de alcohol y de estupefacientes, y, en algunos casos más extremos, al suicidio. En Tanzania, los investigadores que estudian el bilingüismo (en inglés y suajili) en la educación se han dado cuenta de que un miedo a las burlas lleva a los estudiantes con peores niveles de inglés a participar menos en clase. Y, en Uganda, los estudiantes de secundaria más pobres dicen que la incapacidad de pagar sus matrículas o comprar uniformes y material escolar es una fuente constante de humillación.

Para enfrentarse a la vergüenza asociada a la pobreza, y tener adecuadamente en cuenta el papel que tiene en la perpetuación de la miseria, hay que dar ciertos pasos. Para empezar, los que elaboran las políticas han de reconocer el problema. En vez de ver la vergüenza como una desafortunada derivada de la penuria, los que planifican el desarrollo humano han de considerar cómo la pobreza mina la dignidad humana. Hace tiempo que Amartya Sen, premio Nobel de economía y una de las voces más influyentes en la reducción de la pobreza, afirma que la vergüenza es uno de los motores de la miseria “absoluta”. Tomarla en serio debe ser parte de cualquier estrategia para reducir su impacto.

Es más: la vergüenza, la falta de autoconfianza y una baja autoestima pueden afectar negativamente la percepción que las personas tienen de su propia habilidad de cambiar, sosteniendo una sensación de insuficiencia que puede debilitarles y atraparles en la miseria. Para ayudar a la gente a escapar, las estrategias de desarrollo humano han de tener en cuenta cómo reforzar la visión que tenemos de nuestra capacidad de actuar, de ser efectivos y de tener aspiraciones —la creencia en la propia habilidad de influir en acontecimientos que afectan nuestras propias vidas.

Por último, los diseñadores de las políticas deben de considerar que, si no se implementan de forma adecuada, los programas de reducción de la pobreza pueden reforzar de hecho estas sensaciones de vergüenza. Por ejemplo, en 2005 un grupo de investigadores en India descubrió que las mujeres estaban dejando de ir a las clínicas médicas para evitar el trato humillante de los trabajadores de estos centros —en detrimento de su propio bienestar y el de sus hijos. Las mujeres en Sudáfrica que se han inscrito para recibir ayudas para sus hijos han denunciado experiencias similares, al igual que los usuarios de bancos de alimentos en Reino Unido. De hecho, muchos encuestados en este último país han dicho que el estigma de recibir comida gratis es tan fuerte que el “miedo” y el “bochorno” eran emociones comunes.

La idea de que hay una necesidad de considerar la vergüenza a la hora de diseñar políticas de reducción de la pobreza va ganando partidarios. Los investigadores del sufrimiento humano reconocen que la “dignidad del que recibe” es un componente crucial a la hora de aliviar la miseria con éxito. Por ejemplo, un estudio de 2016 sobre programas de transferencia de efectivo en África descubrió que la falta de estrés y de vergüenza mejoraba la autoconfianza de los beneficiarios, lo que a su vez llevaba a una mejor capacidad de tomar decisiones y una mayor productividad. Basándose en esa evidencia, la universidad de Oxford está extendiendo sus investigaciones al “nexo entre vergüenza y pobreza”, para estudiar cómo el sector del desarrollo internacional puede hacer que las políticas contra la miseria sean “impermeables a la vergüenza”.

Estos programas se mueven en la dirección adecuada, pero aún queda mucho por hacer para integrar el componente psicosocial de la pobreza en las políticas y la planificación. Solo cuando los gestores políticos se den realmente cuenta de que la dignidad y el amor propio son requisitos previos e inevitables en la lucha contra la miseria —y no consecuencias de su mitigación— el mundo tendrá una verdadera oportunidad de erradicar la pobreza en todas sus formas.

___________

Keetie Roelen es investigadora y codirectora del Centro de Protección Social del Instituto de Estudios sobre el Desarrollo de la Universidad de Sussex, en Brighton (Reino Unido). © project syndicate, 2017.

El País, 3 de diciembre de 2017

Ás voltas coa Lei de Vivenda Galega

Gozar dunha vivenda digna e adecuada é un dereito humano e constitucional. Pero na práctica convértese nun desexo inalcanzable para miles de familias . Só cun profundo cambio nas políticas, priorizando as actuacións neste sector e dotándoas presupuestariamente, será posible modificar o actual panorama, acabar co inxusto sufrimento de tanta xente e converter este dereito en realidade. A morosidade nos pagos de hipotecas e alugueres que habitualmente está na orixe dos desafiuzamentos ten que ver coa confluencia de dous procesos: o encarecemento da vivenda e a precarización do emprego, nun contexto de crecente desigualdade social e endebedamento dos sectores empobrecidos.Alugar converteuse nunha odisea na mayoria das cidades Primeiro pola escaseza de vivendas e segundo e mais importante polo prezo desorbitado dos Alugeres

Os lobbies das Inmobiliarias monopolizan o mercado

O prezo medio da vivenda en España acelerou o seu crecemento ata un 4,3% en 2017 e un

O espectacular aumento os prezos, que soben xa a un ritmo medio do 10% a nivel nacional paradoxalmente, isto sucede mentres non baixan os desafiuzamentos ,sobre todo os de Aluguer e asistimos ao fenómeno de que os grandes fondos compran vivenda para facerse co mercado de Aluguer .Os novos caseiros viven entre Wall Street e a City de Londres.

A inmensa mayoria da sociedade xa non pode acceder a eses prezos e é imposible ter un horizonte de futuro.

Necesitamos dotarnos en Galicia e promover una nova Lei de Vivenda Unha lei que detalle e concrete a FUNCIÓN SOCIAL DA VIVENDA

E que defina e condene o uso antisocial da propiedade en materia de vivenda ,mediante unha Definición de vivenda baleira

Que promova un Parque de vivenda en réxime público e estableza un Réxime de acceso de emerxencia habitacional porque as persoas teñen Dereito de goce a unha vivenda digna

1-Unha lei que faga efectivo o dereito que establece a Constitución que todos os españois teñen dereito a gozar dunha vivenda digna e axeitada

2-Unha lei que asegure a función social da vivenda 

3-Unha lei que que regule, por un lado o desorbitado numero de vivendas baleiras ,vivendas sen uso ou infrautilizado e doutro, unha demanda insatisfeita cunha oferta insuficiente e a prezos non adecuados, así como numerosos procesos de privación da mesma. Preténdese poñer fin ás prácticas especulativas como privatizar ou externalizar a súa xestión de Vivenda Públicas ou VPO

4–Una lei que mellore a definición da función social da propiedade da vivenda e das consecuencias do incumprimento de devandita función e os Usos Antisocias da Vivenda

5/ Unha lei que aposte decidamente polo ALUGER como alternativa habitacional estable ,e defenda o Aluger Social na Vivenda habitual en casos de desafiuzamentos .

6 / É imprescindible desenvolver políticas que prioricen a adopción de medidas que tendan á posta no mercado de vivendas baleiras e a rehabilitación sobre a construción, nunha clara aposta pola sostibilidade e a conservación do medio ambiente

7/ que aposte por Parque Publico da Vivenda : 

* Vivenda Social

* Alugueres Sociais non superiores ao 30% dos ingresos da unidade familiar.

*Mobilización de vivenda baleira mediante a cesión obrigatoria e recuperación da vivenda en mans da SAREB, expropiación das vivendas en mans da banca pública rescatada, expropiación de vivenda baleira dos grandes garfos de vivenda

8/ Unha lei como un factor de inclusión social, non de exclusión .Subministracións garantidas e unha Renda Garantida de Ciudadania ( RGC)

As finalidades desta lei son:

Prohibir os desafiuzamentos sen alternativa habitacional.

Protexer adecuadamente ás persoas en exclusió n ou risco de exclusión

das consecuencias do sobre endeudamiento familiar relacionadas coa vivenda habitual.

Alcanzar unha oferta significativa de vivendas alcanzables destinadas a polí ticas sociais, que permita facer fronte en primeiro lugar ás necesidades dous colectivos que sofren exclusió n ou rocha de exclusión.

Establecer medidas para garantir un aluguer alcanzable estable e seguro.

A Comunidade Autónoma de Galicia, segundo dispón o artigo 27.23 do seu Estatuto de autonomía, ten competencia exclusiva en materia de servizos sociais

Debe pois

Garantir as subministracións bá sicos aos grupos sociais vulnerables.

Debe apoiar, asegurar, unha Renda Garantida de Ciudadania ( RGC) para todas as persoas que non dispoña de ingresos económicos ou perciban ingresos por baixo do indicador AROPE, que mide o mínimo de ingresos por persoa.

A prestación económica da RGC é compatible e complementaria doutras fontes de ingresos económicos, xa sexan derivados de traballo a tempo parcial, ou de prestacións, subsidios ou axudas do Estado, da Xunta ou das entidades locais.

@PAHVigoTui_BM

A.T

As orixes da PAHVigoTui_BM

As orixes da PAH (Plataforma de Afectados pola Hipoteca de Vigo, Mos, Tui, Baixo Miño e Redondela) remóntanse a outubro de 2011,meses antes nacéra en TUI , cando unha crecente inxustiza estaba a producirse, non só en Galicia senón tamén no resto de España, debido ás execucións hipotecarias que estaban a deixar milleiros de familias sen fogar e nunha situación precaria xa que, non só quedaban sen a súa casa, senón que ademais apandaban na maioría dos casos cunha débeda económica imposible de afrontar; ao mesmo tempo, vían impotentes como os Servizos Sociais lles quitaban os seus fillos por non ter un fogar adecuado para mantelos, sendo os meniños as testemuñas do drama familiar.  A PAH nace coa finalidade de loitar contra esta inxustiza social axudando a aquelas familias que, por razóns alleas á súa vontade, se viron  nunha situación complicada que afecta a todos os niveis da súa vida: persoal, familiar, social, económico…

Os métodos de loita da PAH consisten na mediación cos bancos para tentar conseguir que as persoas afectadas non perdan a súa casa e, no caso de poxa, loitar porque lles concedan un alugueiro social; a presión exercida sobre os Concellos para pedirlles que se sitúen respecto da Iniciativa Lexislativa Popular para a dación en pagamento, a paralización dos desafiuzamentos e o alugueiro social, para que aproben mocións declarándose activos contra os desafiuzamentos e creen comisións mixtas para tratar o asunto; e finalmente as protestas perante os bancos para deixar patente, non só aos poderosos senón ao pobo, a importancia de traballar unidos para lograr virar a situación, a unión para tratar de cambiar as leis e facelas favorables ás familias afectadas.

Dende o inicio da crise, en 2007-2008, foron xa 400 mil as familias que sufriron unha execución hipotecaria; moitas delas lograron ficar na súa casa grazas á presión exercida polas diferentes PAH que actúan por todo o estado. Moitas outras tiveron que abandonar o seu fogar co peto baleiro e o corpo arrasado. A PAH somos todos, persoas afectadas e non afectadas que en calquera momento poden perder o seu traballo e pasar a selo. É por iso que reclamamos a unidade do pobo para repeler o ataque ao ben tanxible máis esencial do ser humano, o seu lar, o seu recuncho, o seu refuxio. Porque a PAH é feita polo pobo, desde o pobo e para o pobo. Porque temos loitado, loitamos e non pararemos de loitar ata que cesen os abusos bancarios que, coa connivencia institucional e gubernamental, están literalmente rompendo familias e abocándoas á exclusión social, cando non á morte. Porque todos xuntos vamos ser quen de acabar con este xenocidio financeiro perverso, inxusto e cruel. Que lembren a nosa premisa: ‘Se non nos deixan soñar, non os deixaremos durmir’.

Palabra da PAH

Introducción do libro da PAHVigoTui-BM 6 anos de Loita (Proxima aparición )

Axenda Vigo :Casos Novos e moito mais .

Axenda

Fortalecer uns mecanismos de garantía de rendas

O 13 marzo as 11:00 na Xunta Vigo (Convoca Os Ninguens ,RSP Vigo e PAHVigoTui_BM )

O incremento da desigualdade, o empobrecimiento e a exclusión social fan máis necesario fortalecer uns mecanismos de garantía de rendas e recursos que permitan a toda a poboación vivir dignamente. Ante a gravidade da desigualdade social e o empobrecimiento masivo cobra nova importancia o debate sobre a función das rendas básicas ou sociais

A RISGA é parte dun concepto que debemos superar porque é parte de quen rompeu o acordo social do Estado do Benestar polo que os diferentes grupos sociais acordaban sistemas de equilibrio e de compensación .Agora eles so ofrecen un modelo de Axudas Mínimas e din quen as merece ou non. Nos apostemos polas Rendas Básicas. (Ver Enlace ) Os sistemas como a RISGA que supón como un Bono que é como “descontar o que non se quere gastar en Estado do do Benestar e redistribución da Riqueza para darcho en cheques . Temos que evitar que se consolide un elevado grupo de cidadáns que queden permanentemente na cuneta

Contra a POBREZA ENERXETICA

Convoca a ODS

Desde que empezou a crise, fai agora preto de dez anos, os casos de mortes directas por incendios por velas ou conexións deficientes non deixaron de aumentar cada inverno, en España morren nos meses de inverno unha media de 24.000 persoas máis que no resto do ano, os falecementos vinculados á pobreza enerxética móvense anualmente entre 2.400 (10%) e 9.600 (40%),

O numero familias que ao chegar o inverno non poden afrontar os pagos do gas ou a electricidade se han multiplicando de forma alarmante. O 28,6% da poboación española vive en risco de pobreza ou exclusión, segundo o informe da Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social ( EAPN) Con todo, o Goberno de Mariano Rajoy non se caracterizou precisamente pola súa sensibilidade co problema.O PP tombou todas as iniciativas lexislativas sobre pobreza enerxética

A pobreza e a desigualdade social prexudican seriamente a saúde

POR UNHAS PENSIONS DIGNAS

En Vigo Rua Principe as 12 am Polo presente polo noso futuro e de nosos fillos

CONVOCA MODEPEN

CASOS NOVOS

SABADO 17 as 18:00 na Parroquia Coia

O drama dos desafiuzamentos segue moi presente en España O 2017 terminou con 60.754, uns 166 cada día e os lanzamentos por falta de pagamento do aluguer experimentaron un aumento do 4,3% en 2017, En GALICIA ,como no resto do Estado é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario pola desprotección xurídica e sobre todo pola crecente precariedade e

aumento do prezo da Vivenda

Se tes problemas co Aluguer ou a Hipoteca ven e entre todas buscaremos unha solucion ,pero lembra a PAH non é unha Oficina de Avogados é un instrumento onde as afectadas tómanos decisións e apoiámonos uns a outras para resolver casos

Porque xuntas #SeSePode