Categoría: Persoas afectadas

O número de desafiuzamentos en 2017 foi de 60.754, uns 166 cada día: crecen os desaloxos por falta de pagamento de aluguer

60.754 lanzamentos practicados en 2017

O número de lanzamentos hipotecarios ou desafiuzamentos practicados en 2017 foi de 60.754 un 3,6% menos que un ano antes, en tanto que as execucións de inmobles presentadas nos xulgados reducíronse un 37,8% ata 30.094, segundo os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial ( CGPJ).

Segundo o informe sobre os efectos da crise económica nos órganos xudiciais que este luns fixo público a Sección de Estatística do CGPJ, case seis de cada dez lanzamentos -35.666, o 58,7%- foron consecuencia de procedementos derivados da Lei de Arrendamentos Urbanos ( LAU), mentres que outros 22.330 -o 36,8%- deriváronse de execucións hipotecarias.

Os lanzamentos por falta de pagamento do aluguer experimentaron un aumento do 4,3% en 2017, mentres que os derivados de execucións hipotecarias baixaron un 15,4%.

En Galicia

O número de lanzamentos hipotecarios ou desafiuzamentos practicados en 2017 en Galicia foi de 2.493, un 4,6 por cento máis que o ano anterior este aumento explícase por falta de pagamento do aluguer que experimentou un aumento do 4,3% en 2017.

E o drama continúa, aínda que agora cambie de rexistro. Se nunha primeira fase a maior parte dos lanzamentos producíanse por falta de pagamento da hipoteca e aplicando unha lexislacion inxusta –que xa veremos que pasa con ela- botase á familia á rúa ao terceiro prazo vencido, agora abundan máis os desafiuzamentos por falta de pagamento da renda de aluguer. Seguen producíndose os desafiuzamentos hipotecarios, aínda que xa non son tantos como nos peores anos da crise, en que se superaron os 225 diarios .Cada dia hai mais desaloxos por falta de pagamento de Aluguer está a cambiar o motivo do desafiuzamento, e as familias continúan terminando na rúa. É o lado mais cruel dunha crise que non cesa para a mayoria social

En Galicia con a LeyViviendaPAH e nosa Lei

O drama dos desafiuzamentos segue moi presente en España. A pesar da gradual redución das cifras globais desde o pico que se alcanzou en 2015, é unha realidade que se revolve descarnada nos barrios e periferias, onde as cifras dispáranse En 2016, o último ano completo contabilizado, rexistráronse máis de 60.000. Aumentan os desafiuzamentos: 189 cada día en España no primeiro trimestre do ano

A periferia madrileña, en concreto, foi branco de grandes privatizacións de vivenda pública protexida que, desde 2013, enriqueceron aos denominados “fondos voitre” e levado a unha situación de colapso a miles de familias que denuncian o abandono das institucións. Esta é unha mostra de persoas que loitan por unha vivenda digna,non podemos obviar que o contínuo incremento dos prezos dos alugueres incide de maneira directa e indirecta na extensión e persistencia do sinhogarismo en todas as súas formas

As subidas de prezos dos alugueres facilitadas por unha lexislación que desprotexe absolutamente ao inquilino xeran varios tipos de expulsións. En España é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario pola desprotección xurídica e sobre todo pola crecente precariedade e aumento do prezo da Vivenda

Vivimos tempos difíciles, só necesitas poñerche as noticias para darche conta ,se que xa non eres vítima desta situación ; con todo, hai algo que move o mundo, e non é a economía, senón a implicación entre persoas para darse agarimo, apoio, axuda. É fácil, na PAH poñémolo en práctica cada día, con cada familia que ten un problema por conservar ou manter a súa vivenda. Este pequeno xesto é poderoso, xa que recupera a esencia do que somos, e isto é comunidade.

Durante moitos anos as familias estivemos coidándonos e loitando polos casos que viñan, pero chegou o momento de que TODAS loitemos polos casos de todas, polo noso futuro, polo dos nosos fillos/ as. A Lei que rexistramos no Congreso é de todas; nela van os nosos saberes para que todas esteamos protexidas polo dereito á vivenda. As nosas voces son pequenas, pero unidas son infinitas; todo, grazas á colaboración, que replica, resoa e amplifica o «Si Se Pode» vivir baixo un teito digno.

Fai falta moita valentía nos Concellos para parar os desafiuzamentos

  • Voces unidas, voces valentes dan o seu apoio e fan súa a Lei dicindo # EstaEsMiLey.
  • É a hora de implicarnos e ser parte deste incrible paso na historia da loita social polos dereitos humanos, pois hai vidas en xogo.
  • Non imos quedarnos sentadas mentres vemos que se produce un desafiuzamento cada 8 minutos. Non imos quedarnos sentadas mentres vemos como nos afogan coas subidas no prezo do aluguer
  • Non Imos quedarnos sentadas mentres hai 3’5 millóns de vivenda baleira e non se ampla o parque público de vivenda
  • Non imos quedarnos sentadas mentres seguen producíndose mortes por pobreza enerxética e non podemos pagar as facturas abusivas por unhas subministracións básicas
  • Non imos quedarnos sentadas vendo todo isto mentres os findos de investimento especulan coas nosas vidas e expúlsannos dos nosos fogares

Dóeche a cabeza pensando en que pasará cando termine o teu contrato de alugueiro?As débedas non che deixan durmir e están afectando relación coa túa familia? Has ter algún ataque de ansiedade porque estás en risco de desafiuzamento? Cando compras comida, decides en función do prezo ou das vitaminas?

Tanto física como mentalmente, necesitamos un Descanso Real Xa.

Non o que se compra con créditos e débedas, senón o que se garante con dereitos para todas coa Lei de Vivenda PAH e as súas 5 demandas de mínimos:

1- Dación en Pago Retroactiva

2- Alugueiro Accesíbel

3- Stop Desafiuzamentos

4- Vivenda Social

5- Subministros Básicos Garantidos

Únete na defensa do Dereito á Vivenda difundindo a Lei de Vivenda PAH!

A Lei Vivenda PAH quere garantir o Descanso Real Xa para todas as persoas que sofren a emerxencia residencial: familias endebedadas para sempre, persoas en alugueiro inestábel ou ocupacións en precario e afectadas por cortes de subministros.

 

O 3 DE MARZO LEVANTÁMONOS

A PAH e moitos MMSS estamos convencidos que xuntas SiSePuede

@Gerardo Tecé : #EstaEsMiLey

Mientras las personas siguen sin tener garantizados sus derechos y no pueden acceder ni cubrir sus necesidades más básicas, desde el Gobierno seguirán hablando de otras cosas para silenciar el drama social. #EstaEsMiLey

LA VIVENDA por DERECHO :
  • Basta ya de Hipoteca engaño
  • Que la BANCA devuelva el dinero del rescate!!
  • Alquiler ,estable ,asequible ,seguro y digno
  • Lo tenemos muy claro, #EstaEsMiLey

RECEPCION CASOS ,Sabado 17 as 5,30

Recepcion de casos novos Sabado 17 as 5,30 pm

As ordes de expulsión de hipotecados e inquilinos morosos de Vigo aumentaron un 8 % no que vai de ano. En total, os xuíces enviaron 407 resolucións ao Servizo Común de Notificacións e Embargos desde xaneiro, o que supón tres desaloxos cada dous días.

A tendencia nos lanzamentos (execución do desafiuzamento) apenas variou.

O perfil do desafiuzado é, na súa maioría, un inquilino que non paga a renda de aluguer ao caseiro. Un aluguer alcanzable e estable .Subministracións Básicas garantidas ,Aluguer Social. É o que hoxe as familias e persoas demandan . Un aluguer alcanzable, que é difícil de atopar nun país marcado por un parque de aluguer social público insuficiente e pola existencia dun parque privado que carece de ningún tipo de regulación, de límite de prezos ,de duración e garantías ao inquilino si a esto sumamos a precariedade Son estas condicións imposibles que impiden conseguir un aloxamento adecuado ás súas necesidades e acorde ás súas posibilidades económicas para millóns de familias en España. O crecemento da pobreza en España causa que moitas familias non poden acceder ao mercado de vivenda ,recorrendo ao mercado de aluguer de vivendas en condicións penosa ou recorrer á Ocupacion

Non te quedes en Casa cóntanos teu caso o ven a axudar todas as mans son poucas

Mentres haxa desafiuzamentos, mentres se siga lexislando contra o pobo, estaremos aquí. Este sábado, 17 de febreiro, recepción de casos novos de desafiuzamento por aluguer ou hipoteca. Asemblea aberta. Ás 18:00 h, Parroquia Cristo da Vitoria.

RISGA ,VIVENDA ,XITANOS E DESAFIUZAMENTOS

2700 familias viven en chabolas

A situación de crise económica, social e financeira que vive o Estado español e as medidas que se tomaron nos últimos anos como reacción á mesma, están a ter un impacto directo entre a comunidade xitana, pasando moitos xitanos e xitanas a situacións de pobreza, privación e sobreendeudamiento. A perda de poder adquisitivo está a afectar á garantía dos dereitos máis fundamentais, como a vivenda, a saúde, a educación, etc. e ao acceso a produtos básicos de primeira necesidade (alimentos, roupa, calefacción, electricidade, transporte…).

O endebedamento provoca á súa vez situacións aínda máis difíciles como a imposición de multas ou os desafiuzamentos.

As axudas sociais como as rendas básicas convertéronse nalgunhas comunidades autónomas na única fonte de ingresos para un número moi alto de familias xitanas.

A venda ambulante baixou considerablemente d bido á redución do consumo que está a vivir o país. No caso da recollida de residuos sólidos, endurecéronse enormemente as condicións legais para as persoas que exercen esta actividade, tendo cada vez máis controis de tipo administrativo e por parte dos corpos e forzas de seguridade. Tamén hai unha nova competencia de persoas non xitanas que se empezan a dedicar a este tipo de actividade,

Atopámonos con situacións onde varias familias dependen economicamente dunha pensión mínima ou non contributiva, polo que as necesidades trasládanse a todos os que conviven no domicilio. Danse casos de fogares de ata 10 membros que están a vivir con ingresos por axudas que non superan os 300.

Moitas familias xitanas están a verse forzadas a decidir entre o pago de aluguer ou a hipoteca, o pago das subministracións da vivenda ou cubrir as necesidades básicas como alimentación e hixiene. Este feito resulta fonte de conflitos internos e relacionales. Os efectos da incerteza e a angustia nas persoas e as familias son evidentes e moi visibles ás veces no aspecto persoal: menor hixiene, desaliño, deixamento persoal… o que produce un efecto nocivo na autoestima, a motivación e o estado de ánimo.

Moitas familias están a facer uso mesmo de forma frecuente doutras redes de solidariedade, como os Bancos de Alimentos, as bolsas de préstamo de libros dos centros educativos e asociacións de pais e nais

As medidas de austeridade fan que moitas familias xitanas véxanse atrapadas nun círculo complexo de interaccións entre barreiras no acceso á saúde, emprego, educación e vivenda, que produce finalmente unha maior exclusión social, o que supón un retroceso social grave respecto da situación de hai uns anos desta comunidade.

Os DESAFIUZADOS

Nunha situacion habitual atopámonos que os desafiuzamentos se realizan de familia en familia ,coa poblacion Xitana ,simplemente arrasan co asentamento e teñen que marchar sen que as promesas de construcion de Vivendas de VPO ou non se fan ,que é o habitual ou eles simplemente quedan excluídos e trasládense a outro asentamentos o vense obrigados a ocupacion o caen vitimas de máfias e extorsión .

A falla de medidas efectivas contra os  desafiuzamentos afectaron a moitas familias xitanas, levándoas a situacións de hacinamiento e a recorrer á axuda da familia extensa

En España está a verse gravemente danado o sistema de Inclusión social e os valores do estado do Benestar , o cal supón un amplo retroceso social para os xitanos e xitanas; isto pode ter un impacto que se debe valorar con amplitude de miras, xa que devolver á exclusión social e a depender das axudas sociais a un sector da comunidade xitana ten un custo económico e social moito maior que o que se pode aforrar aprobando medidas urxentes de austeridade a curto prazo. Desmantelar un modelo social é fácil, pero reconstruílo de novo é moito máis difícil.

Medidas de protección social

En relación ás rendas básicas e prestacións sociais, é evidente a diminución orzamentaria xeral das axudas nos distintos municipios e comunidades autónomas.

A Xunta de Galicia impón agora para cobrar a Risga o residir nun piso ou unha casa coas condicións mínimas de habitabilidade

Algo inaudito e ruin , xamais preocupáronse de Velar pola transparencia do mercado inmobiliario para asegurar a protección dous usuarios e inquilinos

Non fixeron nada para :

• Combater ou aluguer de infravivenda ou aluguer en condicións de insalubridade

• Perseguir a sobreocupación

É mais non tiveron a máis mínima intención de intervir no mercado inmobiliario :cada mais xente vese abocada en vivir en Infravivenda ou Vivendas inadecuadas ,con bicheira de todo tipo ,humidades etc

A demora na resolución das axudas sociais pode chegar mesmo aos 6 meses, e a media de demora no cobro da axuda concedida é de 3 meses.

1º Entendemos que a actual RISGA non é nin tan sequera un bo punto de partida Non se entende como un dereito para garantir senón algo que despues de sortear centos de papelorios quiza concédaseche e sempre de forma provisional e hipercodicionada

2º A cobertura dá RISGA é de 4,08 persoas por cada mil habitantes. en Euskadi chega a 34 de cada mil. Non é que alí haxa máis pobreza, senón que dáse cobertura a máis persoas que en Galicia, onde non se chega a todos ou que necesitan e ISO e un problema

3º O número de axudas que se poden percibir por fogar tamén se reduciu en moitas rexións, sobre todo se se comparten lazos familiares entre as persoas que residen nun mesmo fogar, quedándose reducida nunha axuda por fogar independentemente do número de persoas que habiten nel.

4º Nalgúns casos ademais as axudas sociais non están a actuar como incentivadoras do emprego, é dicir, existe un conflito entre ingresos. Penalízase que unha persoa que está a cobrar as rendas compatibilice leste cobro cos rendementos dun traballo aínda cando devanditos rendementos sexan insuficientes para o mantemento da familia: suspéndeselles a axuda ou se desconta o ingreso, o cal desincentiva o acceso ao emprego. Coñecemos casos de retirada da RISGA por unhas horas de traballo

5ª Se xa é penoso os terribles recortes nas axudas á dependencia e paralizáronse novas concesións ou se reduciu notablemente o número das que se conceden, cun gran endurecemento dos requisitos, e un notable recorte nas contías das axudas. Nas familias Xitanas debido a problemas de acceso ,culturais e compresión lectora , fai que moitas familias xitanas con persoas dependentes ao seu cargo, e as propias persoas maiores ou con discapacidades, estean en situacións de moita precariedade.

Hai contradicións nas condicións das a dás que fan que no canto de favorecerse a procura activa de emprego estéase desanimando ás persoas para buscar traballo (por medo a perder as axudas

VIVENDA

Como consecuencia dos desafiuzamentos ou abandonos das vivendas recórrese á solidariedade familiar, o que provoca graves situacións de hacinamiento

A isto engádese a enorme dificultade para atopar vivenda no mercado libre, dado o elevado prezo de aluguer, requisitos obrigatorios como os avais e factores como a discriminación contra os xitanos e xitanas, que tamén entran en xogo.

As familias Xitanas que acceden ás VPO en réxime de compra ou aluguer pero no momento de ocupar as vivendas non teñen recursos para pagar o aluguer, e por tanto teñen que renunciar á adxudicación ou recorren á Ocupacion

Ás veces son obxecto de Máfias ou extorsións

Non é infrecuente o ter que recorrer a enganches” co risco de seguridade que iso comporta e as elevadas multas que poden chegar ata os 3.500€.

Outras opcións son o traslado a outras vivendas máis precarias (infravivendas) e mesmo ao chabolismo, a ocupar vivenda abandonada ou baleira sen subministracións básicas ou con subministracións básicas conectadas de forma ilegal, ou a vivendas compartidas (vivendas dormitorio).

Menores

Nalgúns casos de especial gravidade, as familias con nenos que residen en infravivenda teñen medo de acudir aos servizos sociais polo risco perder a custodia dos fillos.

CONCLUSIÓNS

Deshaucios, fogares hacinados, a volta á infravivenda