Desde o Sindicato de Inquilinas e Sindicato de Vivenda, herdeiras do espírito da PAH Vigo‑Tui, queremos felicitar con profunda emoción e respecto a @OsNinguens no seu décimo aniversario.
Nestes dez anos, erguestes as vosas voces alén das rúas: acompañastes ás persoas que durmían en infravivendas, estacionadas en coches, nos albergues, nas naves ou ruínas —que a cidade, tantas veces, deixou de lado. Lembramos con dor a quen xa non está, falecidas en Vigo por non ter un teito digno baixo o que durmir. A súa memoria convértese en lume dos vosos compromisos.
Compartimos moitas loitas con @OsNinguens: nas plataformas, nas denuncias públicas, nas accións directas, onde a solidariedade foi palabra, acción e resultado. En cada paso, alzastes a voz por quen só pedía un teito, por quen non quería ser invisibilizado.
Grazas por manter acesa a memoria e por facer do dereito á vivenda unha verdade incómoda para quen prefere o silencio. Seguimos xuntas, combatendo, construíndo dignidade e fortalecendo as voces colectivas das persoas vulnerables.
Desde o ano 2006, duplicouse a porcentaxe de mozos que viven de alugueiro. Acceder a unha vivenda en propiedade mediante o salario volveuse case imposible. A herdanza familiar converteuse na principal vía de acceso á propiedade, o que perpetúa a desigualdade interxeracional e de clase. Deste xeito, vaise erosionando o pacto social baseado na propiedade e consolídase unha sociedade cada vez máis estratificada.
Fondos como Blackstone ou Goldman Sachs exercen un enorme poder político, influíndo nas regulacións e nos gobernos para garantir a súa rendibilidade. Este tipo de “capitalismo político” non se basea na produtividade, senón no acceso privilexiado ás decisións estatais, ao gasto público e aos incentivos fiscais. As decisións locais en materia de vivenda teñen repercusións globais.
O capitalismo rendista presenta diversas contradicións: unha separación crecente entre os prezos dos activos e a economía real; desigualdades extremas no acceso á vivenda; deslexitimación do modelo de sociedade de propietarios; e o xurdimento de novas formas de conflito social. Neste novo escenario, a folga de alugueiros emerxe como unha forma de loita de clases capaz de cuestionar o núcleo da acumulación rendista.
O lobby propietario si que está ben organizado e durante décadas conseguiu enormes deducións fiscais. Teñen voceiros en todos os medios de comunicación alertando da chegada do “inquilino moroso”. O seu lobby está infiltrado nas entrañas do Estado .
O Rentismo é unha enorme bolsa de fraude, calculada en arredor de 3.000 millóns anuais, segundo os inspectores de Facenda. Polo tanto, o peto dos caseros é un pozo sen fondo, tendo en conta que as políticas de fomento do alugueiro foron un fracaso histórico, que só enriqueceron aos rendistas pero non conseguiron mobilizar as vivendas infrautilizadas ou baleiras para uso social.
POLO DEREITO Á VIVENDA
No noso país é case imposible ter un proxecto de vida estable, debido á falta de protección xurídica dos inquilinos pero sobre todo, á precariedade crecente e ao aumento continuo dos prezos da vivenda.
Xa non é só o drama das miles de persoas pendentes dun fío para seren desafiuzadas, é un problema estrutural que afecta a capas amplas da sociedade: a precariedade xeralizada.
Unha de cada tres familias ingresa menos de 1.100 € netos ao mes, sumando todos os soldos da unidade familiar. Isto dá lugar a un novo concepto: o “fogares milleuristas”. O 40,8% dos fogares chega “xusto” a fin de mes, e un 12% nin sequera chega. Isto xera ansiedade constante: medo a que non che renoven o contrato, a que che suban o alugueiro 150 ou 200 €.
Os desafiuzamentos por impago do alugueiro non deixaron de aumentar.
Ao non existir un parque público de vivendas fóra das dinámicas do mercado libre, son as inmobiliarias as que controlan os prezos. O parque de vivenda pública en alugueiro non chega ao 1%, polo que os 2,5 millóns de fogares que viven de alugueiro están sometidos á ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos (LAU), á dictadura do rendismo.
Loitamos polo dereito á vivenda. Hoxe, a vivenda é un artigo de luxo.
Non se axuda ás familias, axúdase aos propietarios e á banca.
É o desafiuzamento do desafiuzado: xente que perdeu a súa casa por non poder pagar a hipoteca, volve quedar na rúa por un desafiuzamento por alugueiro, porque non lle chega para pagar a mensualidade, e para máis inri moitas destas persoas seguen mantendo a débeda co banco, o que fai practicamente imposible saír adiante.
O noso país é líder europeo en axudas á vivenda… e líder europeo en desafiuzamentos.
Cant@s hai e cantas das VT pertencen a un grupo de persoas que utiliza as VT como medio de vida para gañar uns cartos que doutro xeito non terían para vivir dignamente ou mellorar a súa calidade de vida.
Constantemente dinnos que as VT pertencen a pequenos propietarios que as utilizan como único medio de vida e que sen elas non poderían vivir.
Perfecto! Aquí tes unha versión máis curta en galego, ideal para usar como presentación ou material informativo:
Pisos Turísticos: Datos e Realidades en Galicia e Vigo
1. Que son as VUT e as VT?
VUT (Vivendas de Uso Turístico): Alugueiros de ata 30 días en pisos privados. VT (Vivendas Turísticas): Casas unifamiliares para estadías de ata 3 meses, sen uso residencial permanente.
2. Canto medraron?
España (2024): 351.389 VUT rexistradas (1,33% do total de vivendas). Galicia: Máis de 21.700 VUT rexistradas e 115.000 prazas turísticas. Vigo: Cidade galega con máis VUT: máis de 2.200 vivendas e 10.000 prazas.
3. Impacto no alugueiro
Os alugueiros en Vigo subiron un 45% desde 2015, un 11% no último ano. No Casco Vello, cunha alta concentración de VUT (25,9%), os prezos subiron máis que na media da cidade. Vigo lidera en España o crecemento de VUT: +113% entre 2020 e 2024.
Conclusión: As VUT encarecen o alugueiro e expulsan vivenda residencial do mercado.
4. De quen son as VUT?
Só unha minoría da poboación pode acceder a este negocio. En Galicia, o 93% dos propietarios teñen 1 ou 2 vivendas, pero… En cidades como Santiago, a maioría das VUT están en mans de empresarios e hostaleiros, non de familias.
Advertencia: Falar de “pequenos propietarios” pode agochar prácticas especulativas e profesionais.
Resumo final:
As VUT están crecendo rapidamente e teñen un impacto real nos prezos, na dispoñibilidade de vivenda e na vida dos barrios. A súa expansión está en mans dunha minoría que pode permitirse múltiples inmobles.
O 5A baixemos os alugueiros, acabemos co negocio da vivenda.
O 23N fomos centos de miles na rúa para baixar os alugueiros. E dende entón, os gobernos non fixeron NADA.
Nós, en cambio, non paramos.
Os dereitos non se gañan dun día para outro. Por iso, o sábado 5 de abril tócanos insistir. Tócanos volver saír masivamente á rúa.
Axuda a facelo posible. Organiza a protesta no teu pobo, enche de carteis o teu barrio, coordina aos teus veciños.
Acabemos co negocio da vivenda.
As nosas reivindicacións son claras:
• Baixada do 50 % nos alugueiros. Os prezos actuais son insostibles e asfixian a millóns de persoas. Necesitamos unha baixada inmediata.
• Contratos de alugueiro indefinidos. Cada 5 ou 7 anos expúlsannos das nosas vivendas para subir os alugueiros, provocando miles de desafiuzamentos invisibles. Necesitamos contratos indefinidos para poder desenvolver proxectos de vida nos nosos fogares.
• Recuperación de vivendas baleiras, turísticas e de alugueiro de tempada. Mentres se fala de falta de vivenda, centos de miles de casas destínanse a usos que non son vivenda habitual. Necesitamos recuperalas para que cumpran unha función social.
• Fin da compra especulativa. A vivenda non pode ser unha inversión. Débese prohibir a compra de vivenda se non é para vivila, xa sexa por parte de fondos voitre ou de rentistas individuais.
• Aumento do parque público de vivenda e disolución da SAREB. É necesario ampliar o parque público de vivenda, pero non a través da construción masiva, senón mediante a devolución ao parque público das vivendas da SAREB e mediante expropiacións. O modelo actual de vivenda de protección oficial busca asegurar o beneficio dos promotores privados con diñeiro público. Necesitamos un modelo que elimine os requisitos de ingresos mínimos, axuste os prezos segundo os ingresos das unidades familiares e cree un sistema 100 % público e de alugueiro a perpetuidade.