El alquiler se ha convertido en una fuente secundaria de explo tación primordial. La población no hace más que perder capacidad adquisitiva, y lo que ganan en el trabajo, se lo quitan en el alquiler. ¿De qué sirven las mejoras salariales o los aumentos del SMI, si los incrementos salariales rápidamente son expropiados por medio del alquiler? Los desorbitados precios de los alquileres son una forma indirecta de disminuir el salario real del inquilinato. Por lo tanto, la vivienda en alquiler, de forma indirecta, está devaluando la fuerza de trabajo del inquilinato y aumentando su nivel de explotación. Veamos cómo se configura este sistema de explotación.

En España más de 7 millones de personas viven de alquiler a precio de mercad0^[1]. De estos, el 41% (3 millones de personas) destina más del 30% de sus ingresos a pagar el alquiler y un 19% (1 ,4 millones de personas) más del 50%. Además, por lo general, las personas que viven de alquiler son las que menos renta tienen. Hay casi 2 millones de per sonas que viven de alquiler, cuyos hogares no ingresan más de 14.000 euros al año. De estos, el 61% dedica más del 50% de sus ingresos al pago del alquiler. El resultado es que ahora mismo el 43% del inquilinato (3,2 millones de personas) pertenecen a hogares en riesgo de pobreza o exclusión social. Además, un 22% del inquilinato (casi un millón de personas) que no está en riesgo de pobreza o exclusión, destina un porcentaje excesivo de sus ingresos al pago del alquiler (más del 30%).

Como se observa, el mercado de alquiler no solo funciona como un medio para transferir riqueza de las capas más bajas a las más altas. El alquiler se ha convertido en una de las principales causas de empobrecimiento y desigualdad

MERCADO DEL ALQUILER FUNCIONA COMO UN MEDIO PARA TRANSFRIR RIQUEZA DE LAS CAPAS MÁS BAJAS A LAS MÁS ALTAS.

EL ALQUILER SE HA CONVERTIDO EN UNA DE LAS PRINCIPALES CAUSAS DE EMPOBRECIMIENTO Y DE DESIGUALDAD

---

[1] Datas de le Encuesta de Condicyones de Vida, ver «La vivienda de alquiler en España: por el derecho a une vivienda adecuada, digne y asequible pera le mayoría». Gabinete Económico de CCOO, 2021

🗓 Por que a MANIFESTACIÓN do 5 de ABRIL❓️

📉 BAIXAR OS ALUGUEIROS

A única vivenda accesible é a que baixa o prezo ao 50%.

🫱🏻‍🫲🏽 CONTRATOS INDEFINIDOS

Para vivir tranquilas.

🏘 VIVENDAS PARA VIVIR

Nin casas baleiras, nin pisos turísticos.

🧌 NON AO TERRORISMO

Desokupa = ilegal.

A vivenda turística, sábeno, é un escándalo,
O que para algúns chaman o problema do alugueiro, coma se fose algo que depende só da oferta e da demanda, é en realidade consecuencia do acaparamento do mercado inmobiliario e das prácticas ultraespeculativas da vivenda turística.

“Oxalá os meus nunca se muden”, canta Bad Bunny nun dos temas máis soados do seu último disco. Un verso que condensa moi ben o que pasa ao noso redor: amizades, familiares, xente achegada que vive afogada, mirando de esguello a proximidade do vencemento do seu contrato de alugueiro porque teme que un incremento do prezo acorde ao mercado lles impida renovalo. Esa espiral de incerteza é un dos rostros máis recoñecibles e á vez máis crús da crise habitacional que levamos moito tempo denunciando desde Más Madrid, nunha cidade na que o 77% dos habitantes destina máis do 30% dos seus ingresos á vivenda.

Tras a Gran Recesión de 2008, a concesión de hipotecas ao 100% esfumouse e a devaluación salarial e perda de poder adquisitivo -das que aínda non nos recuperamos- truncaron as posibilidades de aforro e de acceso á vivenda en propiedade para amplas capas sociais. O resultado: cada vez máis xente vive de alugueiro. Segundo os datos do INE, en 2011, un 17,7% da poboación vivía de alugueiro; en 2021, esa cifra subiu ao 23,4%. E a tendencia é maior nas xeracións máis novas: dun 23% de menores de 40 anos que vivían de alugueiro en 2011, pasamos ao 40% en 2021. E isto non sería problemático se non estivese atravesado pola inestabilidade e a incerteza á que o aboca o marco regulador tal e como o define a Lei de Arrendamentos Urbanos. Por iso, desde Más Madrid rexistramos unha proposición de lei no Congreso para instaurar o alugueiro indefinido.

Os contratos de alugueiro en España están limitados a un prazo de cinco anos (sete se o arrendador é unha persoa xurídica) e, a partir de aí, o propietario ten todo o dereito de expulsar ao inquilino, subir o prezo sen ningún límite ou impor novas condicións. Ese é o panorama ao que se enfrontan miles de mozos e familias para quen a vida acaba sendo iso que sucede entre mudanza e mudanza. E logo preguntámonos por que a mocidade non ten fillos, por que a saúde mental está en crise ou por que hai unha sensación xeneralizada de precariedade vital.

O alugueiro indefinido é o futuro. É unha medida pensada para dar estabilidade aos inquilinos e permitir que os seus proxectos de vida boten raíces sen verse ameazados pola longa sombra da especulación de fondos voitre e grandes rentistas. Ademais, traería vantaxes aos caseros, asegurando ingresos estables e reducindo a rotación de inquilinos, o que tamén diminuíría os períodos de vacancia e posibles impagos.

Non é un capricho nin unha ocorrencia radical. En moitos países europeos, vivir de alugueiro non supón soportar a espada de Damocles da incerteza. En Alemaña ou Austria, o alugueiro indefinido é a norma. En Suecia ou Dinamarca, a renovación de contratos está suxeita a estritas garantías fronte a posibles abusos.

Do mesmo xeito que no ámbito laboral o obxectivo de reducir a temporalidade (que a reforma laboral de 2021 situou en mínimos históricos do 12,7%) e, por tanto, a modalidade de contrato indefinido identifícase facilmente con estabilidade, dereitos e a posibilidade de que os traballadores constrúan un futuro, o contrato de alugueiro indefinido dá a seguridade de que o fogar non ten data de caducidade. É a diferenza entre vivir con incerteza e poder facer plans pensando no mañá, como ben expresa ese “Oxalá os meus nunca se muden” de Bad Bunny.

Detrás desta proposta hai, ademais, unha ollada cara a como queremos que sexan os nosos barrios, o noso entorno inmediato. Madrid non pode seguir permitindo que a vivenda se converta nun luxo e que os veciños e veciñas sexan expulsados ata converter o espazo urbano nun decorado.

O Congreso ten na súa man dar o primeiro paso para conseguilo, aprobando a proposición que rexistramos. É hora de poñerlle freo á especulación e dar paso a un modelo de vivenda que ofreza tranquilidade, dignidade e futuro. É hora de recoñecer, de maneira efectiva, o dereito a un fogar estable.

O 5 de abril saímos ás rúas.

Ás inquilinas non nos saen as contas cos nosos soldos e os prezos dos alugueiros. Mentres tanto, os caseros non nos devolven as fianzas, ignoran as peticións de reparacións, impóñennos subas abusivas ou directamente non nos renovan os contratos de alugueiro. A vivenda en alugueiro converteuse nun nicho de mercado para fondos de investimento internacionais e pequenos investidores, e o turismo, a gentrificación e a especulación nas nosas cidades dinamitan o tecido social, expúlsannos dos nosos barrios e fánnos a vida imposible.

Todos estes cambios económicos deron lugar á chamada «xeración inquilina»: unha capa crecente da sociedade que nin puido acceder nin accederá a unha vivenda en propiedade que lle garanta o dereito á vivenda, un grupo cada vez máis numeroso que vive a diario as consecuencias de non ter control sobre a súa propia vivenda. Aínda que os datos en materia de vivenda sempre son escasos, podemos desmontar algúns dos mitos sobre quen formamos parte da xeración inquilina:

• A maioría da xente que vive de alugueiro non é nova: o 65 % ten máis de 35 anos.

• Ás máis novas (entre 16 e 29 anos) cústalles cada vez máis emanciparse, cunha taxa de emancipación do 15,9 % en 2023, a metade da media da Unión Europea (31,9 %).

• A maioría da xente que vive de alugueiro non herdará: sete de cada dez inquilinas non esperan herdar no futuro.

• Arredor do 70 % da poboación migrante vive de alugueiro, moitas veces en situacións precarias como subarrendos.

Xa somos miles de afiliadas en todo o Estado plantándolles cara a fondos voitre como Blackstone e a pequenos rendistas que se aproveitan da desigual relación de poder. Pero temos que ser moitas máis. Axúdanos a medrar e únete ao teu sindicato máis próximo!

O 5A saímos á rúa.

Un piso que hai cinco anos custaba 600€, agora vale 1.200€.

Que fixo o casero para merecer esa suba? Nada. Especulación pura. Cartos dos nosos petos.

Imos baixar os alugueiros. O 5A saímos manifestarnos, pero antes imos preparalo coas Cuadrillas Inquilinas. Ven, axúdanos!