Etiqueta: ALQUILER SOCIAL

Okupas: el gran montaje de la derecha populista

Es cada vez más habitual, especialmente en campaña electoral: llegan los mítines y el populismo reaccionario saca a pasear viejos fantasmas para desviar la atención respecto a las causas de nuestros problemas. Para esconder su falta de propuestas e incluso defender ocurrencias que, en circunstancias normales, serían inadmisibles. ¿Que no quiero ver tantos pobres? Agitamos el espantajo del racismo. ¿Que la natalidad está por los suelos? Agitamos entonces la prohibición del aborto. Dime de qué careces y te diré qué miedo difundes.

El problema de la vivienda no está a salvo de estas maniobras inspiradas en Trump. Y no deja de sorprender. Cuando apenas hemos salido de una estafa hipotecaria brutal y ya nos encontramos en una burbuja del alquiler, debería ser fácil deducir que algo falla en el sistema. Sin embargo, antes de que nos dé por reflexionar sobre cuál es el origen de nuestra crisis habitacional, el trifachito ha decidido ponerse la máscara de Halloween para meternos miedo: cuidado, que vienen los okupas. Pero, ¿son las ocupaciones de primeras y segundas residencias un problema de primer orden, como dicen PP, Ciudadanos, Vox, e incluso PDeCat o PNV?

el trifachito ha decidido ponerse la máscara de Halloween para meternos miedo: cuidado, que vienen los okupas

Nada más alejado de la realidad. Las viviendas ocupadas sin contrato representan un 0,34% del total en todo el Estado. Lo decía el estudio del Institut Cerdà en 2017, financiado nada menos que por Banc Sabadell (entidad poco interesada en minimizar las ocupaciones). Y entre esas casas, solo una de cada diez es identificada como problemática. Es decir, las supuestas “mafias” que dañan la convivencia, que obsesionan a los populistas de derechas, a la telebasura y a las empresas de seguridad, son estadísticamente insignificantes: el 0,03% sobre el total de viviendas. Otro informe, del Observatori DESC, lo corrobora: el porcentaje de escaleras donde hay malas relaciones con quienes ocupan en precario tiende a ser estadísticamente anecdótico.

Aunque nos taladran día y noche con la historia de los jubilados a quienes le ocuparon su casa cuando se fueron de vacaciones, lo cierto es que es un problema muy residual. La mayor parte de ese 0,34% de casas ocupadas pertenece a bancos, fondos buitre y grandes empresas. Y la cifra de ocupaciones supuestamente conflictivas, unas 8.500 en todo el Estado, es absolutamente ridícula al lado de las más de 700.000 familias que han sido desahuciadas en la última década (expulsiones, por cierto, que en el 65% de casos han sido protagonizadas por bancos rescatados). O del número de casas vacías según el último censo: 3,5 millones en todo el Estado, un tercio de las viviendas no habitadas de todo Europa. Lo sorprendente es que la cifra de ocupaciones no se haya disparado. Que los barrios no hayan estallado.

La mayor parte de ese 0,34% de casas ocupadas pertenece a bancos, fondos buitre y grandes empresas

Otro bulo muy repetido. “Los okupas son parásitos sociales que buscan cómo aprovecharse del trabajo y los impuestos de los demás”. Falso. Según la Obra Social BCN, de cada cuatro personas que ocupan, tres lo hacen porque no pueden pagarse una casa. Para no terminar bajo un puente. Porque la realidad es que los precios del mercado están totalmente desvinculados de los ingresos de la mayoría social, y no hay alternativas: la vivienda pública apenas llega al 2% del parque total, a años luz de la media europea (15%).

de cada cuatro personas que ocupan, tres lo hacen porque no pueden pagarse una casa

He ahí el meollo de la cuestión, que los populistas de derechas ocultan de forma sistemática. Detrás de las demonizadas ocupaciones hay un problema diez mil veces mayor: la especulación inmobiliaria que ellos promueven activamente. Solo hace falta recordar qué hizo el Gobierno del PP tras la gran crisis financiera. Se ha hablado mucho de cómo el Ejecutivo de Rajoy se negó a rescatar a millones de familias hundidas por la estafa hipotecaria mientras salvaba a los culpables. Sin embargo, lo sucedido en la última década es incluso más grave de lo que pensábamos.

Detrás de las demonizadas ocupaciones hay un problema diez mil veces mayor: la especulación inmobiliaria que ellos promueven activamente

Hay que remontarse a los meses que van entre 2012 y 2013. Las cajas y bancos, rescatados con nuestro dinero, se habían convertido en las mayores inmobiliarias del país. Había que sacar aquel enorme stock de vivienda, manchado de dolor y vidas rotas, al mercado. Como fuera. Había que reactivar la burbuja. Viendo que las generaciones más jóvenes (que son siempre la base del mercado inmobiliario) no podían acceder al crédito hipotecario y cada vez vivían más de alquiler, los poderes públicos facilitaron que la especulación pudiera trasladarse a ese terreno. Primero, pusieron la alfombra roja a fondos buitre como Blackstone para que pudieran acaparar buena parte de las viviendas y destinarlas al alquiler, a través de sociedades que empezaron a gozar de privilegios fiscales (las Socimis, que son las Sicav del sector inmobiliario). A renglón seguido, legislaron para quitarle derechos a los inquilinos, adaptando sus condiciones de vida a los planes de negocio de fondos y bancos. Redujeron la duración de los contratos. Facilitaron las expulsiones. Y así, en pleno crecimiento de la demanda, garantizaron una mayor rotación en el mercado y un aumento vertiginoso de los precios.

Los resultados de esta política estatal son conocidos. Los beneficios inmobiliarios se han triplicado, recuperando ya los niveles de 2007, año del estallido hipotecario. Pero lo han hecho a costa de empobrecer a millones de hogares y disparar los desahucios, que han vuelto a las cifras de los peores años de crisis financiera. Con la diferencia de que ahora son, sobre todo, por impago de alquiler. Y de que la amenaza de desahucio ya no afecta solo a los más pobres: la burbuja del alquiler se come en España más sueldo que en ningún otro país de la OCDE.

Habiendo un 13% de casas vacías sobre el total y un 0,03% de ocupaciones conflictivas, ¿por qué elige el populismo de derechas hacer política en torno a lo segundo?

Habiendo un 13% de casas vacías sobre el total y un 0,03% de ocupaciones conflictivas, ¿por qué elige el populismo de derechas hacer política en torno a lo segundo? ¿Por qué se ceban con esa minoría de okupas sin alternativa en lugar de abordar el problema de los fondos buitre o los 165 desahucios al día? Por un lado, creen que les es electoralmente rentable. Azuzar el miedo de millones de propietarios hablando de “mafias okupas” no soluciona nada, pero sale gratis y puede dar votos. Por otra parte, la derecha sirve a poderosos intereses privados, que están en guerra. El fantasma del okupa que se mete en tu casa cuando bajas la guardia es tanto un chivo expiatorio para encubrir las políticas pro-especulación como una herramienta para profundizar en ellas. Fue la base sobre la que justificaron la última vuelta de tuerca a la ley de desahucio exprés y ahora plantean reformas del código penal, cambios funcionales para empresas cuyo negocio consiste en vaciar edificios para alquilar y vender lo más rápido posible. En otras palabras, a quien sirven las derechas no es al pequeño propietario, sino al buitre que les llama por teléfono quejándose de que cuesta demasiado echar a la gente, o de los activistas que le han ocupado el edificio para exigir su expropiación. De hecho, buitres y políticos profesionales suelen coincidir en los mismos círculos de poder: Aznar, Aguirre, Pujol o Zaplana… son todos apellidos que suenan en los consejos de administración de fondos buitre.

No vivimos en un paraíso para la okupación, sino para la especulación

Desengañémonos. No vivimos en un paraíso para la okupación, sino para la especulación. Las familias que habitan una casa sin contrato, así como las que no tienen hogar, son expresiones de la mercantilización de la vivienda, que cada cinco minutos deja a alguien en la calle. Y mientras sigamos tratándola como un producto financiero, el problema irá a más. Nunca como hoy había sido tan urgente realizar cambios profundos, que pongan la vivienda a la altura de la sanidad y la educación. Nunca había sido tan necesario combatir la propaganda antisocial de quienes amparan a una minoría privilegiada a costa de la miseria de millones.

————-

Jaime Palomera es miembro del Sindicato de Inquilinas. Investigador en el Instituto de Gobierno y Políticas Públicas (UAB) y en la Hidra Cooperativa.

Diana Virgós es miembro del Sindicato de Inquilinas. Comunicadora en el Ayuntamiento de Gavá.

POLITICA DE VIVENDA NUNHA SITUACIÓN DE ABANDONO URBANO

Ver en Fernando Prieto e Ignacio Marinas Por una nueva política de vivienda en España

Estamos na consolidación dunha Cidade Dual en varios ordenes ,a cal é reflexo dunha sociedade cada dia mais desigual .

Primeira Dualidade Debúxase no diagnóstico de devandita estratexia un contexto caracterizado por:

– Aumento o número total de persoas sen fogar en España así como o número de persoas que pernocta en espazos públicos.

-Máis novos e máis maiores sen fogar: aumenta o número de persoas novas en rúa e tamén os maiores de 45 anos sen fogar.-

-Aumenta a proporción de mulleres sen fogar especialmente entre as xóvenes

– Menor presenza de cidadáns europeos entre o contingente de persoas estranxeiras sen fogar e aumento dos non europeos.

-Aumento do sinhogarismo por impagos, perda de vivenda e desempleo e maior cronificación distas situacións

– Variación das fontes de ingresos para as persoas sen fogar

Segunda Dualidade Outra cara da exclusión residencial son as condicións dos fogares, estreitamente relacioados coa pobreza enerxética

Terceira Dualidade E doutra banda observamos unha ciudade Dual onde unha parte pode Acceder á vivenda e crecentes sectores que demandan vivenda pero son Insolventes .

O mercado da Vivenda esta xa monopolizado polos Fondos Voitre que a falta dunha intervencion das Administracións Estatal ,Autonómicas e Locais instauran as súas leis con dúas obxetivos :

1º Apropiarse da cidade ,Desprazando dos barrios aos antiiguos residentes .Crenado un modelo onde os menos favorecidos son desprazados á periferia ,onde existen peores condicións de habitabilidad ,a infravivenda é permitida ou se mira para outro lado E déixase o centro para os ricos ou o novo modelo turístico ( todavia limitado a gran escala a Madrid ou BCN ) e 2º marcar o prezo do mercado inmobiliario

Débese incentivar a incorporación ao mercado as vivendas baleiras.

Para iso proponse:

– Reconsiderar e gravar o valor expectante en solares, vivendas e inmuebles baleiros  co obxectivo de animar o seu incorporación ao mercado.

– Revisar a cualificación dos chans a urbanizar, que debería pagar un IBI como activo inmobiliario desde a concesión da licenza de obras.

Habería que intentar outro modelo de política de vivenda…

https://goo.gl/4Vc7PF

– Que non propicie a nova construción con destino á venda.

– O programa municipal de aloxamento de familias en risco de pobreza debería estar baseado en evaluar e facer un seguimiento detallado das necesidades de vivenda do municipio e comparalo coas diversas posibilidades de atendela co parque de vivendas construído Facilitar axudas persoais para que as familias poidan acceder ao mercado en aluguer subvencionado, en ALUGUER SOCIAL

Crear solucións habitacionales variadas,con modelos que se axusten ás características de cada colectivo: coma edificios autogestionados, promoción da autoconstrucción etc.

Necesitamos

-1 Por orde: Galicia e España é o país de Europa con máis pisos baleiros ,. O primeiro de todo é coñecer que hai, onde e ver como sacalo ao mercado en réxime de aluguer para aumentar a oferta (Sareb, grandes propietarios, Bankia etc..): estimular por via fiscal a oferta de pisos en aluguer e por a disposición do aluguer parques inmobiliarios municipais. Unha vez feito isto calibrar canto fai falta construír. Non á inversa, construír sen saber o que xa hai.

2 Regular: No mentres tanto, hai que regular os prezos do aluguer tal e como xa sucede en Berlín e outras cidades europeas. Non é conxelar, son subidas moduladas acorde aos ingresos da poboación para que o mercado inmobiliario non funcione baixo efectos burbulla e funcione en relación á economía do país e das familias. Cando os alugueres soben 12 veces máis que os ingresos, os efectos sobre a poboación e sobre o conxunto da economía son nefastos. Nacións Unidas en marzo de 2018 instó a España a reformar a LAU e regular os alugueres.

Ademais hai que revisar a regulacion das actividades das SOCIMIs que estan acaparando – en base a un regimen fiscal extraordinariamente favorable – o patrimonio inmobiliario en moitas cidades españolas.

3 Estabilidade: Contratos renovables automáticamente a non ser que o propietario teña unha necesidade familiar (isto sucede en varios países de Europa) hai que xerar un parque de vivenda en réxime de aluguer estable, accesible e asequible.

Só excepcionalmente recorrer á nova construción. Necesitamos estudos rigurosos para non seguir fomentando un modelo do ladrillo mais non podemos permitir a a vivenda Baleira ,moita construida en recónditas situación,lonxe dos centros urbanos sea utilizada para afastar os «deserdadas» creando novos ghettos

MOVILIZACION DA VIVENDA BALEIRA

Recargo sobre o IBI en vivendas baleiras

Establecerase un recargo sobre o Imposto de Bens Inmuebles sobre as vivendas baleiras, desocupada de forma permanente e sen causa xustificada por un periodo de máis de 6 meses, situadas en todo o territorio do Estado Español. A recaudación de devandito imposto deberá empregarse na xestión, mellora e creación dun parque público de aluguer ou outras formas de acceso á vivenda que será gestionado pola administración pública competente.»

. Prohibición de venda do parque de vivendas público.

Queda expresamente prohibida a venda do parque de vivendas público por parte das administracións públicas. Regularanse mediante o correspondente Reglamento, o réxime de sancións e multas para os supostos nos que se incumpla dita prohibición.

Débese Garantir os suministros e o Pago por dalos de alta

 Parque Municipal de Vivendas.

 Estará constituido con : (algunhas ideas ) 

a) Coas vivendas que rehabilite, adquira ou promova ou Concello de Vigo que sexan dá súa propiedade.

b) Vivendas que ou Concello de Vigo arriende con esta finalidade.

c) Coas vivendas cuxa titularidade ou uso pertenzan a calquera Administración Pública, ente público ou entidade sen ánimo de lucro, e que sexan cedidas ao Parque Municipal de Vivendas.

d) Coas vivendas que resulten dá aplicación dás cesións obrigatorias dispostas non Plan Urbanístico.

e) Coas vivendas que a tal fin acheguen as entidades financeiras ou de crédito, as súas filiais inmobiliarias e as entidades de xestión de activos, incluídos vos procedentes dá reestruturación bancaria.Nomeadamente a SAREB

f) Coas vivendas que a tal fin acheguen todo tipo de persoas físicas ou xurídicas, coas que se estableza ou Convenio oportuno e acóllanse ao disposto neste Regulamento.

2. As vivendas, para poder formar parte do Parque Municipal de Vivendas, deberán reunir as condicións mínimas de habitabilidade que lles resulten esixibles.

As vivendas deberán contar cun equipamento mínimo de cociña provisto polo propietario, que permita a ocupación inmediata do inmoble e que se detallará na convocatoria de bases para a incorporación de vivendas ao Parque Municipal de Vivendas, así como nos convenios de colaboración que se asinen para ou efecto. Así mesmo, as vivendas deberán estar dadas de alta nas subministracións básicas obrigatorias por parte do propietario.

A renda de aluguer para as vivendas de rotación e vivendas públicas será 25 % e máximo o 30% dous ingresos dá unidade familiar como límite adicional na renda para pagar pola vivenda e subministracións básicos

@PAHVigoTui

Burbulla Aluguer II : 10 propostas para regular os alugueres

Para as novas xeracións, alugar xa non é tirar o diñeiro.Pero existe toda unha politica e presión para reverter esta opción

A maioría prefire a opción do Aluguer a época da “sociedade de propietarios “saldouse” cunha cifra de desafiuzamentos no noso pais terrible

Os dias onde os Desafiuzamentos por Hipoteca e as imaxes de mulleres ,nenos e anciáns sacados pola forza das súas casas calou fondo no imaxinario colectivo

Volve o Alugar é tirar o diñeiro ?

A/ Aínda que a dia de hoxe para pechar unha Hipoteca necesítanse de aforro,Xa aparecen algúns bancos xa ofrecen créditos hipotecarios polo 100% da vivenda.

B/ Segun estudo de Fotocasa pasamos do 44% que pensaba que “comprar é un bo investimento a un 53% en 2018

C/ A presenza de particulares no mercado do Aluguer pasouse do 28% en 2017 ao 23% en 2018 . Os fundos voitre e os grandes garfos de vivenda fixéronse co mercado do Aluguer impoñendo as súas condicións e subindo os prezos do Aluguer.

Non fai falta ser un lince para saber quen está detrás desta burbulla do aluguer», “o patrimonio inmobiliario concentrou-se en mans de fondos de investimento e detrás destes fondos están os bancos».

A acumulación de patrimonio en poucas mans xera uns índices de desigualdade extremos; vender vivenda pública,coma fixo o PP, a entidades privadas e fondos voitre non xerou en ningún momento un mercado inmobiliario equilibrado senón todo o contrario; facer oídos xordos ao tema inmobiliario trae consigo grandes burbullas especulativas que aínda estamos a sufrir todas.

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Para que o Aluguer sexa unha opción alcanzable, mais estable ,socialmente sustentable con menos impacto ambiental, facémonos eco das propostas do Sindicato de Inquilinos:

– 10 propostas de mínimos que pensamos que son imprescindibles para regular os alugueres e garantir o dereito á vivenda.

Propostas do Sindicato de Inquilinos
Aluguer Estable e Asequible

1 Fai falta estabilidade e unha maior duración dos contratos para poder desenvolver proxectos vitais. Propoñemos contratos de 12 e 6 anos para as vivendas de grandes e pequenos propietarios, respectivamente. E que se renoven automáticamente (agás se a propiedade ten unha necesidade familiar).

2 Os incrementos nas rendas de aluguer estarán suxeitos a índices obxectivos como o IPC ou índices de tipo municipal que teñan en conta o custo da vida e non os intereses especulativos do mercado.

3 A fianza para arrendar unha vivenda non poderá ser superior a un mes de renda, e un segundo mes en concepto de mobles e enseres no caso de vivendas amuebladas. Non se debe poder retirar a fianza depositada no rexistro público sen documento que acredite a extinción do contrato de arrendamento e o acordo asinado por arrendador e arrendatario.

4 É necesario un índice de prezos do aluguer construído de xeito participativa (entre todos os axentes sociais implicados), referido a variables socioeconómicas como a renda familiar dispoñible, e que sexa vinculante, con penalizaciones polos propietarios que o excedan. Necesitamos un índice que nos permita regular os prezos e garantir o dereito á vivenda de xeito efectivo.

5 As administracións públicas únicamente promoverán a vivenda de aluguer de titularidad pública. Un mecanismo fundamental para a ampliación do parque de vivenda pública de aluguer será a movilización dos pisos baleiros que se atopan en mans das entidades bancarias.

6 Obrigación das administracións públicas de realojar ás persoas desafiuzadas pola imposibilidad de pagar o aluguer, como se contempla na Lei 24/2015 (art. 5.6). Hai que derrogar o procedemento de «desahucio exprés» establecido pola última reforma da LEC.

7 Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI (Sociedades Anónimas cotizadas de Investimento no Mercado Inmobiliario), que actualmente tributan ao 0% no imposto de sociedades.

8 Rexistro obligatorio de todas as vivendas, solares e propiedades verticais desocupadas por un periodo superior a un ano. Expropiación daqueles solares e propiedades verticais que estean baleiros durante dous anos (como xa se contempla na Lei de Urbanismo).

9 O arrendador debe asumir os honorarios dos APIs ou administradores de leiras de forma total. Entendemos que é quen fai o encargo de comercialización dun inmoble quen debe asumir os gastos derivados.

10 Ante as actuais situacións de vulneración do dereito á vivenda, e á espera dos cambios lexislativos e as políticas públicas que enderecen a situación, apoiamos e consideramos como lexítimas aquelas resistencias inmediatas practicadas polos e as arrendatarias, incluíndo a permanencia na vivenda «en precario» cando o propietario rexeite a renovación do contrato e a ocupación de propiedades verticais que se atopen baleiras.

LA LEY DE ALQUILERES DE PODEMOS DEBE RECOGER LAS PROPUESTAS DE LA LEY VIVIENDA PAH

El pasado 5 de abril, el grupo de Podemos registró una Propuesta de Ley encaminada a regular el mercado del alquiler. Esta Propuesta de Ley contiene avances que valoramos en positivo, ya que tienden a ampliar los derechos de las inquilinas. Sin embargo, estos mismos avances requieren ser más amplios para responder adecuadamente a la emergencia habitacional actual.

Sobre la duración contractual, es positivo que se plantee ampliar la duración de los 3 años actuales a 5 años, con prórroga por otros 5. E incluso la creación de un contrato de régimen protegido de 10 años prorrogables por otros 10. Sin embargo, para garantizar que las familias puedan plantearse proyectos largos de vida, es necesario añadir que existan contratos ordinarios de alquiler que sean directamente de 10 años, prorrogables por otros 10 en casos de alquileres formalizados con grandes tenedores como pueden ser bancos y grandes inmobiliarias.

Además, es necesario incluir la legislación de alquileres indefinidos para personas de la tercera edad, personas con discapacidades, víctimas de violencia de género y colectivos vulnerables. Una fórmula que de hecho ya existe en la Ley Valenciana por la Función Social de la Vivienda, que fue resultado de un proceso de negociación entre las PAHs Valencianas y los grupos parlamentarios. Es necesario recordar a este respecto, que en países como Alemania, Austria y Suecia los alquileres indefinidos son una realidad accesible para la ciudadanía, porque ante todo hablamos de un derecho tan básico como es la educación y la sanidad.

Respecto al precio, es positivo que se plantee la creación de un índice de referencia de precios del alquiler, que marque precios adecuados según las características de las viviendas y la renta familiar. Sin embargo, en la propuesta de Podemos este índice sólo podría aplicarse en ciertas áreas urbanas establecidas temporalmente desde las Comunidades Autónomas, exceptuando las grandes ciudades de Madrid y Barcelona. A este respecto, recordamos que la emergencia habitacional del alquiler no sólo se sufre en las grandes ciudades.

Los desahucios por alquiler son un fenómeno que existe en Valencia, en Sevilla, en Cartagena, Murcia… y en el conjunto del país. De hecho, son los desahucios que estadísticamente más están aumentando. Es por tanto necesario dotar a todos los Ayuntamientos de la capacidad de generar estos índices, que como en Alemania puedan ser permanentes, para no sólo evitar la burbuja de los precios del alquiler que atravesamos actualmente sino para sentar las bases de un modelo donde el Derecho a la Vivienda sea real.

Por último, valoramos que Podemos plantee legislar el tanteo y retracto: un mecanismo que permitiría a las Administraciones y las inquilinas tener preferencia de compra de las viviendas en caso de que el propietario pacte una venta. Esta medida sin duda supone un freno a los Fondos Buitre y las Socimis que actualmente acuden a las ciudades para comprar bloques enteros de vivienda, tras lo cual expulsan a las vecinas subiendo los precios y practicando el acoso inmobiliario. Sin embargo, es necesario llegar mucho más lejos, planteando la creación de un parque público de alquiler.

Desde la PAH proponemos que se genere ese parque público forzando a la banca, a los fondos buitre y de titulización a ceder las viviendas que mantengan injustificadamente vacías. Ya que muchos de estos grandes actores mantienen las viviendas vacías únicamente para generar escasez de oferta y poder mantener los precios elevados, especulando así con un derecho tan básico como es la vivienda. Estas cesiones obligatorias se realizarían a la Administración Municipal durante períodos de diez años, donde se podría realojar a las familias vulnerables mediante alquileres sociales.

En esta misma línea, es necesario conseguir la cesión del 100% de las viviendas de la SAREB, un instrumento creado únicamente para especular con viviendas de las que se han desahuciado familias. Además de legislar la imposibilidad de que se realicen ventas de vivienda pública, como ocurrió con la venta de Ana Botella de 1.860 viviendas públicas de Madrid al fondo buitre Blackstone.

A este respecto, instamos al grupo de Podemos de que incluya todas estas demandas en su propuesta de ley en caso de que entre a trámite y se abra un proceso de enmiendas que posibilite su modificación. Y más importante aún,recordamos que todas estas demandas están recogidas en la Ley de Vivienda de la PAH, un texto que no sólo frenaría la burbuja del alquiler, sino que acabaría con los desahucios hipotecarios y la pobreza energética; y es que es la voz de las afectadas la que escribe esta propuesta de Ley, la que conoce y sufre la situación real y, por tanto, cuáles son las soluciones necesarias.

A pesar de que la Ley Vivienda PAH fue vetada por el PP y Ciudadanos de manera injustificada, imposibilitando su debate democrático, existe la posibilidad de presentar un recurso que fuerce a la Mesa del Congreso a considerar por segunda vez la tramitación de esta ley tan necesaria. Hasta que llegue ese momento, nosotras seguiremos reivindicando nuestras demandas, ya que las hacemos reales cada día parando desahucios, realojando familias en pisos vacíos de la banca mediante la campaña de la Obra Social PAH y paralizando cortes de suministros.

Estamos firmemente convencidas que en estos meses hemos sido capaces de trasladar el debate de la vivienda a la calle, volviendo a incidir en la agenda política. Sin embargo, los partidos políticos han vuelto a desoír las demandas ciudadanas interponiendo sus proposiciones de ley que son a todas luces insuficientes para resolver el problema de cientos de familias en este país. Estamos seguras de que finalmente primará el sentido común, sumándose a nuestras demandas que dan respuesta a los problemas cotidianos y pretenden ser una herramienta para lograr que el artículo 47 se cumpla con todas las garantías en el estado español. 

¡Sí Se Puede!

Publicado en #leyViviendaPAH

Coa #LeiPAHVivenda :Alugueres Alcanzables e Estables

As Plataformas de Afectados pola Hipoteca reivindicamos a necesidade de regular os alugueres como propón a Lei Vivenda PAH, unha proposta de lei rexistrada no Congreso.

O prezo do aluguer disparouse, aumentando un 30% entre 2013 e 2016. A maioría da xente nova que aluga nas grandes cidades dedica máis da metade da súa precario soldo no aluguer. E ás familias resúltalles imposible desenvolver proxectos longos de vida mediante o aluguer xa que temos os contratos máis curtos de toda a Unión Europea. É obvio: a urxencia habitacional que existe nas hipotecas estendeuse aos alugueres. Como resultado, moitas veciñas vense forzadas a abandonar os seus barrios e municipios de toda a vida porque non poden facer fronte aos prezos. As familias que se quedan na rúa, en ausencia dun realojo garantido pola Administración, están abocadas a ocupar por necesidade. Vivir converteuse nun privilexio.

O goberno do PP modifico a Lei de Arrendamentos Urbanos en 2013 con consecuencias nefastas. En primeiro lugar, reduciron o mínimo de duración dos contratos de 5 a 3 anos. En segundo lugar, desvincularon os prezos do IPC nas renovaciones contractuales. Unha reforma innecesaria, que estaba feita a medida dos grandes especuladores e os fondos voitres. A lóxica destes grandes especuladores é botar das súas casas ás familias, reformar os pisos e volvelos a vender rápidamente.

Mentres estes especuladores enriquécense mediante leis inxustas, o 60% dos desahucios xa son por aluguer. Prodúcese un escenario de inseguridade tanto para as inquilinas como para os pequenos propietarios. E isto ocorre nun contexto europeo onde os alugueres indefinidos están normalizados en países como Alemania e Noruega. Unha Europa onde ata existe un índice de referencia en Berlín que marca o prezo adecuado dos pisos en aluguer segundo as súas características, antigüidade e localización

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2?5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Coa proposta de lei que rexistramos (LeyPAHVivienda )desde a sociedade civil, propoñemos replicar medidas que xa funcionan en Europa para garantir que vivir de aluguer sexa unha alternativa viable, segura e asequible:

  • Dotar ás Concellos que o necesiten da capacidade de crear índices de referencia locais para os prezos do aluguer, que teñan en conta a capacidade adquisitiva da poboación.
  • —Aumento da duración dos contratos a 5 anos en casos de pequeno propietario con posibilidade de renovación por outros cinco, e a 10 anos en casos de gran propietario con posibilidade de renovación por outros dez.
  • —Alugueres indefinidos para vítimas de violencia de xénero, persoas maiores de 65 anos e colectivos vulnerables.
  • —Habilitar axudas ás familias vulnerables en casos de que o seu casero sexa un pequeno propietario.
  • —Dotar á Administración Pública da capacidade de realojar ás familias vulnerables en pisos injustificadamente baleiros da banca no caso de que a súa casero sexa un pequeno propietario.
  • —Máis seguridade nos contratos para garantir a estabilidade tanto de inquilinas como pequenos propietarios.

A leyPahVivienda xa esta rexistrada, o goberno do PP ten ata marzo para interpoñer un veto, que implicaría que estas medidas de sentido común nin sequera puidésense debater no Congreso. E isto malia que a propia portavoz de vivenda do PP, Ana Zurita, recoñeceu durante un proceso de negociacións que non había xustificación para vetar a Lei Vivenda PAH xa que non afectaba aos orzamentos xerais en vixencia. Mentres tanto, hai 173 desahucios cada día, 173 razóns para adiantar canto antes o debate democrático e aprobación necesaria da Lei Vivenda PAH.

Falamos dunha proposta de lei que non só acabaría cos desahucios, senón que inclúe a oportunidade histórica de superar uns alugueres imposibles para alcanzar uns alugueres asequibles. E así protexer o Dereito Humano á Vivenda tal como esta recollido na Constitución.

¡Si Se Pode!

# Alugueres Estables Asequibles