Etiqueta: alternativas

A Vueltas con la Ocupación :Informe PAH

Los estudios desmontan que la ocupación de vivienda sea un negocio controlado por mafias y exponen que es una necesidad creciente ante la emergencia habitacional

Quienes Ocupan

Los titulares sensacionalistas generados por losmedios de comunicación convencionales construyen una imagen basada en algunos casos aislados suficientemente llamativos para generalizar sobre la ocupación de viviendas, creando un imaginario que confunde la realidad. Así, mediáticamente, las personas que ocupan lo hacen para drogarse, lucrarse a través de redes mafiosas o en el mejor de los casos, para “vivir del cuento”. Según la mayoría de estos relatos, la ocupación de una vivienda sería la opción de aquellxs que no quieren trabajar cuando, en realidad, suele ser la consecuencia del trabajo precario y el desempleo.

Los discursos dominantes hacía la ocupación -que muy mayoritariamente carecen de fundamento- penetran en muchas capas de la sociedad y muchas personas pasan a utilizar tópicos denigrantes o calificativos peyorativos que discriminan y criminalizan a las personas que ocupan viviendas para disponer de un techo.

Que se Ocupa

Una de las creencias generalizadas es que la Ocupacion afecta a los pequeños propietarios. Pues bien, los resultados de nuestro estudio muestran que la ocupación a pequeños propietarios es una parte muy pequeña de la ocupación (5%).

  • El 70% de la vivienda ocupada es propiedad de bancos,
  • el 10% de grandes propietarios
  • y el 5% de pequeños.

Quien Ocupa

Las personas que ocupan y las razones y motivos que les llevan a hacerlo son muy diversas. Hemos visto que debido al contexto social y eco-nómico la ocupación es en muchas ocasiones la única opción para disponer de un techo, pero también hemos querido visibilizar cómo para muchas, la ocupación permite hacer una crítica legítima al sistema de propiedad privada y mercantiliza- ción del derecho a la vivienda. En- tendemos que las diferentes trayecto- rias y experiencias parten y llegan al mismo lugar y creemos que forman parte de una lucha compartida por el derecho a la vivienda en la cual se pueden tejer amplias redes de solidaridad.

  • El 68% de las personas que ocupan son familias.
  • En el 55% de esos hogares hay menores;
  • en el 3%, personas mayores de 65;
  • y en un 4%, personas en situación de dependencia.
  • En el 46% de los casos, la causa de la ocupación es la falta de ingresos,
  • en el 16% es consecuencia de un desahucio por alquiler y en el 13%, de uno por impago de la hipoteca.
  • El 50%, antes de ocupar, venía de viviendas de alquiler. El 16%, de viviendas en propiedad. El 80% buscó otra solución antes de la ocupación. sólo el 13% son tras pagar un alquiler a alguien (eso que hemos asumido como mafia).

Ante un contexto en el que el mercado actúa con total beneplácito de la Ley del estado y unas administraciones con escasa cobertura y apoyo, la ocupación se convierte en una herramienta básica de supervivencia,que continuará mientras haya pisos vacíos y personas sin casa, mientras la vivienda sea mercancía (o incluso un activo financiero) y no un derecho fundamental. Dónde no llegan los poderes públicos, la ciudadanía siente la obligación de organizarse y alcanzar sus derechos.

Informe Los datos anteriormente mencionados son de Catalunya, del Informe sobre okupación de vivienda vacía 

@PAHVigoTui_BM

O Evento que non podrás perderte .

POLITICA DE VIVENDA NUNHA SITUACIÓN DE ABANDONO URBANO

Ver en Fernando Prieto e Ignacio Marinas Por una nueva política de vivienda en España

Estamos na consolidación dunha Cidade Dual en varios ordenes ,a cal é reflexo dunha sociedade cada dia mais desigual .

Primeira Dualidade Debúxase no diagnóstico de devandita estratexia un contexto caracterizado por:

– Aumento o número total de persoas sen fogar en España así como o número de persoas que pernocta en espazos públicos.

-Máis novos e máis maiores sen fogar: aumenta o número de persoas novas en rúa e tamén os maiores de 45 anos sen fogar.-

-Aumenta a proporción de mulleres sen fogar especialmente entre as xóvenes

– Menor presenza de cidadáns europeos entre o contingente de persoas estranxeiras sen fogar e aumento dos non europeos.

-Aumento do sinhogarismo por impagos, perda de vivenda e desempleo e maior cronificación distas situacións

– Variación das fontes de ingresos para as persoas sen fogar

Segunda Dualidade Outra cara da exclusión residencial son as condicións dos fogares, estreitamente relacioados coa pobreza enerxética

Terceira Dualidade E doutra banda observamos unha ciudade Dual onde unha parte pode Acceder á vivenda e crecentes sectores que demandan vivenda pero son Insolventes .

O mercado da Vivenda esta xa monopolizado polos Fondos Voitre que a falta dunha intervencion das Administracións Estatal ,Autonómicas e Locais instauran as súas leis con dúas obxetivos :

1º Apropiarse da cidade ,Desprazando dos barrios aos antiiguos residentes .Crenado un modelo onde os menos favorecidos son desprazados á periferia ,onde existen peores condicións de habitabilidad ,a infravivenda é permitida ou se mira para outro lado E déixase o centro para os ricos ou o novo modelo turístico ( todavia limitado a gran escala a Madrid ou BCN ) e 2º marcar o prezo do mercado inmobiliario

Débese incentivar a incorporación ao mercado as vivendas baleiras.

Para iso proponse:

– Reconsiderar e gravar o valor expectante en solares, vivendas e inmuebles baleiros  co obxectivo de animar o seu incorporación ao mercado.

– Revisar a cualificación dos chans a urbanizar, que debería pagar un IBI como activo inmobiliario desde a concesión da licenza de obras.

Habería que intentar outro modelo de política de vivenda…

https://goo.gl/4Vc7PF

– Que non propicie a nova construción con destino á venda.

– O programa municipal de aloxamento de familias en risco de pobreza debería estar baseado en evaluar e facer un seguimiento detallado das necesidades de vivenda do municipio e comparalo coas diversas posibilidades de atendela co parque de vivendas construído Facilitar axudas persoais para que as familias poidan acceder ao mercado en aluguer subvencionado, en ALUGUER SOCIAL

Crear solucións habitacionales variadas,con modelos que se axusten ás características de cada colectivo: coma edificios autogestionados, promoción da autoconstrucción etc.

Necesitamos

-1 Por orde: Galicia e España é o país de Europa con máis pisos baleiros ,. O primeiro de todo é coñecer que hai, onde e ver como sacalo ao mercado en réxime de aluguer para aumentar a oferta (Sareb, grandes propietarios, Bankia etc..): estimular por via fiscal a oferta de pisos en aluguer e por a disposición do aluguer parques inmobiliarios municipais. Unha vez feito isto calibrar canto fai falta construír. Non á inversa, construír sen saber o que xa hai.

2 Regular: No mentres tanto, hai que regular os prezos do aluguer tal e como xa sucede en Berlín e outras cidades europeas. Non é conxelar, son subidas moduladas acorde aos ingresos da poboación para que o mercado inmobiliario non funcione baixo efectos burbulla e funcione en relación á economía do país e das familias. Cando os alugueres soben 12 veces máis que os ingresos, os efectos sobre a poboación e sobre o conxunto da economía son nefastos. Nacións Unidas en marzo de 2018 instó a España a reformar a LAU e regular os alugueres.

Ademais hai que revisar a regulacion das actividades das SOCIMIs que estan acaparando – en base a un regimen fiscal extraordinariamente favorable – o patrimonio inmobiliario en moitas cidades españolas.

3 Estabilidade: Contratos renovables automáticamente a non ser que o propietario teña unha necesidade familiar (isto sucede en varios países de Europa) hai que xerar un parque de vivenda en réxime de aluguer estable, accesible e asequible.

Só excepcionalmente recorrer á nova construción. Necesitamos estudos rigurosos para non seguir fomentando un modelo do ladrillo mais non podemos permitir a a vivenda Baleira ,moita construida en recónditas situación,lonxe dos centros urbanos sea utilizada para afastar os «deserdadas» creando novos ghettos

MOVILIZACION DA VIVENDA BALEIRA

Recargo sobre o IBI en vivendas baleiras

Establecerase un recargo sobre o Imposto de Bens Inmuebles sobre as vivendas baleiras, desocupada de forma permanente e sen causa xustificada por un periodo de máis de 6 meses, situadas en todo o territorio do Estado Español. A recaudación de devandito imposto deberá empregarse na xestión, mellora e creación dun parque público de aluguer ou outras formas de acceso á vivenda que será gestionado pola administración pública competente.»

. Prohibición de venda do parque de vivendas público.

Queda expresamente prohibida a venda do parque de vivendas público por parte das administracións públicas. Regularanse mediante o correspondente Reglamento, o réxime de sancións e multas para os supostos nos que se incumpla dita prohibición.

Débese Garantir os suministros e o Pago por dalos de alta

 Parque Municipal de Vivendas.

 Estará constituido con : (algunhas ideas ) 

a) Coas vivendas que rehabilite, adquira ou promova ou Concello de Vigo que sexan dá súa propiedade.

b) Vivendas que ou Concello de Vigo arriende con esta finalidade.

c) Coas vivendas cuxa titularidade ou uso pertenzan a calquera Administración Pública, ente público ou entidade sen ánimo de lucro, e que sexan cedidas ao Parque Municipal de Vivendas.

d) Coas vivendas que resulten dá aplicación dás cesións obrigatorias dispostas non Plan Urbanístico.

e) Coas vivendas que a tal fin acheguen as entidades financeiras ou de crédito, as súas filiais inmobiliarias e as entidades de xestión de activos, incluídos vos procedentes dá reestruturación bancaria.Nomeadamente a SAREB

f) Coas vivendas que a tal fin acheguen todo tipo de persoas físicas ou xurídicas, coas que se estableza ou Convenio oportuno e acóllanse ao disposto neste Regulamento.

2. As vivendas, para poder formar parte do Parque Municipal de Vivendas, deberán reunir as condicións mínimas de habitabilidade que lles resulten esixibles.

As vivendas deberán contar cun equipamento mínimo de cociña provisto polo propietario, que permita a ocupación inmediata do inmoble e que se detallará na convocatoria de bases para a incorporación de vivendas ao Parque Municipal de Vivendas, así como nos convenios de colaboración que se asinen para ou efecto. Así mesmo, as vivendas deberán estar dadas de alta nas subministracións básicas obrigatorias por parte do propietario.

A renda de aluguer para as vivendas de rotación e vivendas públicas será 25 % e máximo o 30% dous ingresos dá unidade familiar como límite adicional na renda para pagar pola vivenda e subministracións básicos

@PAHVigoTui

La riqueza del país y la burbuja del alquiler

Por Carlos Sánchez Mato y Eduardo Garzón*

“Toda la riqueza del país en sus distintas formas y sea cual fuere su titularidad está subordinada al interés general.” Puede parecer extemporáneo citar el artículo 128 de la Constitución Española pero no vemos forma mejor de proponer un marco que habría evitado el grave problema del alquiler.

En los últimos años los precios del alquiler están incrementándose en buena parte de las localidades españolas a un ritmo frenético, causando un enorme perjuicio social a su paso que adopta el rostro de numerosos y crecientes desahucios (ya son 6 de cada 10 desahucios los provocados por impagos de alquileres según los datos del Consejo General del Poder Judicial) e intensos procesos de gentrificación. Además, esta tendencia no hace sino coger más y más fuerza (sólo en los últimos doce meses el precio medio del alquiler se ha disparado casi un 20% en ciudades como Barcelona, Madrid, Palma o Málaga, según datos de portales inmobiliarios) y no hay visos de que esta tendencia vaya a cambiar si no se adoptan medidas pertinentes por parte de las administraciones públicas. Y para saber qué actuaciones serían las más eficaces para combatir esta enorme burbuja del alquiler es imprescindible conocer bien las causas que la han originado.

La aparición de la burbuja se explica por una combinación de dos fenómenos: un incremento de demanda de alquiler de viviendas y, sobre todo, una disminución de la oferta en este sector.

Por el lado de la demanda, ésta se ha incrementado por muchos motivos.

1) El elevado nivel de pobreza que existe en nuestro país incluso en el colectivo de los trabajadores (según la OCDE el 14,8% de los trabajadores son pobres, récord en la Unión Europea) conlleva que una buena parte de la población no tenga posibilidades de acceder a la compra de una vivienda y no le quede más remedio que acudir al alquiler.

2) La baja concesión de créditos hipotecarios que están llevando a cabo las entidades bancarias en nuestro país (el saldo hipotecario se ha reducido desde máximos un 20% y las condiciones para recibir una hipoteca se han endurecido).

3) Las ayudas al alquiler que ha aprobado recientemente el gobierno, que lejos de resolver la situación la agravan aún más porque incrementan la demanda del alquiler sin afectar a la oferta, provocando mayor presión sobre los precios. Hay estudios que señalan que el 75% de las ayudas públicas concedidas a los arrendatarios suelen acabar en el bolsillo de los arrendadores a través de incrementos en el precio del alquiler.

4) También es de destacar el importante proceso de emigración que se está produciendo desde las zonas rurales y pequeñas y medianas localidades (con menores oportunidades de formación y de trabajo) a las grandes urbes (con mayores oportunidades)

Por el lado de la oferta, ésta se mantiene muy baja por muchos motivos entre los que destacan los siguientes.

1) Hay demasiadas viviendas vacías (el 18% del total de viviendas según la OCDE) a las que no se les está dando ningún uso porque fundamentalmente pertenecen a bancos (se lleva la palma la SAREB, el banco malo) que no tienen capacidad para darle salida.

2) Los importantes récords de entradas de turistas y la explosión del negocio de las viviendas de uso turístico a través de plataformas digitales como la de Airbnb han provocado que las viviendas se orienten a un muy rentable alquiler estacional y no al habitual, hundiendo la oferta de pisos para este segundo tipo de uso.

3) Las importantes ayudas fiscales (como exención en el impuesto de sociedades) que se le conceden a las SOCIMI (Sociedades anónimas Cotizadas de Inversión en el Mercado inmobiliario) han tenido como consecuencia una importante concentración en el sector del alquiler (9 empresas acumulan más del 90% de los activos) que provoca una merma en la competencia y por lo tanto un mayor margen para establecer precios elevados.

Las soluciones pasan, en general, por abordar con actuaciones concretas las causas señaladas:

1Incrementar la oferta de viviendas en alquiler a través de la conformación de un importante parque público de inmuebles orientados al alquiler.

2Orientar las viviendas vacías de grandes propietarios hacia el alquiler social.

3Controlar los precios de los alquileres para impedir que escalen a niveles inasumibles.

4 Estabilizar más los alquileres volviendo al menos al plazo mínimo de 5 años en los contratos.

5Regular las viviendas de uso turístico, estableciendo, entre otras cosas, un máximo de viviendas por zonas y un máximo número de días al año en alquiler.

6 Retirar las ayudas fiscales a las SOCIMI, evitando así la competencia asimétrica que generan estas empresas en el sector e impidiendo que tengan suficiente poder de mercado como para establecer precios a su conveniencia.

7 Combatir el fraude laboral que existe en nuestro país, legislar para incrementar el poder de negociación de los trabajadores y crear empleo público en todas las ciudades y zonas para eliminar el número de trabajadores pobres que se ven obligados a alquilar y la desertificación de determinadas zonas y localidades del país.

8Disponer de una banca pública potente que conceda financiación para muchas familias que desean acceder a una vivienda en propiedad.

9 Reorientar las políticas ultraexpansivas del Banco Central Europeo para que dejen de inundar de dinero los mercados financieros y pasen a financiar políticas públicas productivas y sociales.

Las administraciones públicas no pueden ser meros espectadores ante esta burbuja porque los efectos causan ya actualmente graves daños. Toca actuar y hacerlo de manera contundente.

 

Comunicado do 1º MAIO : Unidade para botar a quen afundiu á maioria social nunha profunda desigualdade

Comunicado 1º MAIO dos MMSS

O 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza /ou en Exclusión Social.

Os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente , iso non pode interpretarse máis que cunha frase : “non calquera traballo protexe da pobreza”.

Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. É significativo que :”o 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa

A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída

Os MMSS

Os MMSS perdimos presencia e capacidade mobilizadora ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que “A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. “. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos

É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o “Eu” e pensar mais en “Nós” .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva

E necesaria a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade

A Saida da Crise e a Vivenda

Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago .

 Estamos na Época de Trump ,se con Reagan ou Teacher comenzo a convicción das Elites de que xa non tenian que seguir co Pacto que sustentaba o Estado do Benestar Na época de Trump consolídase a derrota ,o final da socialdemocracia,do pacto social polo cal o Estado prové servizos e dereitos sociais á totalidade dos habitantes dun país.

Ante a perda das vellas certezas, caben dúas actitudes: ou ben apelar ao rearmamento nas conviccións “auténticas” ou poñernos a escóitaa de novas situacións e problemas para os que, quizais, aínda non teñamos un discurso, unha teoría que consideremos certa e definitiva. Esixir aos traballadores actuais o tipo de mobilización que era propia do capitalismo industrial corre o risco de clamar hoxe nun deserto autorreferencial

Pola unidade ,Os MMSS debemos dar exemplo

Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza

Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.

Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido

Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.

Lexislouse a favor da Vivenda en propiedade , fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo

Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos

A.T