Etiqueta: ALUGER SOCIAL

MANIFESTO Por unha Lei que garanta o Dereito á Vivenda

En España, o 36,1% da poboación destina máis do 40% dos seus ingresos ao pago de vivenda e suministros básicos, e outros miles de fogares novos nin sequera poden formarse, de feito únicamente o 18,5% da poboación entre 18 e 29 anos emancipouse polas enormes dificultades para acceder e manter unha vivenda estable. 

Mentres segundo o INE (2011) hai 3,4 millóns de vivendas baleiras, moitas delas en mans de grandes tenedores, o Parque de Vivenda Pública e Social é entre 7 e 10 veces menor que o doutros países desenvolvidos de Europa.

No estado español as vivendas sociais representan un 2,5% do parque de vivendas principais, nada que ver coas porcentaxes dalgúns países europeos da nosa contorna (Holanda 30%, Austria 24%, Reino Unido 17,6%. Francia 16,8%).

Logo de entregar máis de 60.000 millóns de diñeiro público para o rescate bancario que non foron devoltos, é de xustiza que a nova Lei faga fronte á urxencia habitacional que sufrimos. Garantindo, así, unha vivenda para quen o necesite mediante un orzamento suficiente en políticas de vivenda pública e establecendo mecanismos legais que obriguen, aos responsables financeiros da crise inmobiliaria e aos grandes tenedores de vivenda, a asumir responsabilidade social e evitar novas burbullas especulativas.

Levamos demasiados anos sufrindo a quen pon os seus beneficios privados por encima da vida e saúde de millóns de persoas. É o momento de que as Administracións públicas asuman a súa responsabilidade e cumpran coa súa deber de protexer e garantir un dereito humano que é básico para asegurar a integridad física, a dignidade, o acceso a outros dereitos fundamentais e o desenvolvemento persoal que todos nos merecemos.

As organizacións firmantes deste manifesto unimos forzas para lanzar unha campaña estatal de movilización cidadá e conseguir que a Lei polo Dereito á Vivenda inclúa como mínimo estas 8 medidas de aplicación directa en todo o territorio:

1- A lei debe garantir o dereito a unha vivenda digna, asequible, accesible e adecuada como dereito subjetivo, garantindo que esta protección sexa efectiva e evitando que ningunha persoa sufra situación de sinhogarismo.

2- Stop desahucios de persoas vulnerables sen alternativa de vivenda digna e adecuada, así como a obrigación de aluguer social estable para os grandes tenedores e no resto de casos realojo digno e adecuado a cargo dos poderes públicos.

3-Asegurar e ampliar o parque público de aluguer social, como mínimo ao 20% do conxunto de vivendas en vinte anos, facendo fronte á urxencia habitacional de forma prioritaria. 

4-Regulación estatal de alugueres a prezos adecuados aos salarios da poboación en cada zona do territorio. Modificación da lei de arrendamentos urbanos para dar protección e estabilidade aos inquilinos do conxunto do país.

5-Garantir os suministros básicos de auga, luz, gas e acceso ás telecomunicaciones para evitar a brecha digital como parte dunha vivenda digna.

6-Garantir unha segunda oportunidade efectiva para os fogares con débedas hipotecarias, e desenvolver medidas contra o sobreendeudamiento e os abusos financeiros e inmobiliarios.

7-Ampliación presupuestaria para vivenda social e políticas sociais de vivenda ata chegar ao promedio europeo de parque público, destinando como mínimo o 2% do orzamento estatal. Asignación dunha parte suficiente dos fondos europeos de recuperación a este obxectivo.

8-Participación activa da poboación en toda a política de vivenda e urbanismo.

É imprescindible que a Lei polo Dereito á Vivenda incorpore estas demandas de afectadas e sociedade civil, que afectan á dignidade das persoas e aos Dereitos Humanos, blinde as lexislacións autonómicas máis progresistas e de cumprimento, dunha vez ao PIDESC e aos dictames de Nacións Unidas e dos Tribunais Europeos, sen atrasar a súa aplicación a desenvolvementos normativos posteriores. 

Por imperativo constitucional e estatutario corresponde ás Comunidades Autónomas definir e desenvolver as políticas de vivenda, pero o establecemento das condicións básicas que garantan a igualdade dos cidadáns no exercicio do dereito constitucional á vivenda é competencia irrenunciable do Estado, debendo ser comúns as bases deste dereito esencial, conforme ao disposto no artigo 149.1.1.a de a Constitución.

Existe unha maioría social e tamén parlamentaria que apoia estas medidas, pero temos claro que só coa movilización de toda a poboación conseguiremos que esta Lei sexa a garantía do Dereito á Vivenda. 

¡Sumar! ¡Non che quedes SEN casa!

A dictadura do Casero

Cláusulas abusivas

As prebendas aos propietarios causan un buraco fiscal de máis de 10.000 millóns anuais ao Estado español.

Hoxe con 4 millóns de parados e miles de empresas en ERTE, o fin do Estado de Alarma vai supoñer unha escabechina para as familias que esperan a chegada das sentenzas xudiciais para que abandonen as súas vivendas ante a falta de pago ou o fin dos contratos de aluguer.

Os grandes caseros prevén ata 40.000 desahucios a partir do 9 de maio e prevén que a taxa de morosidad, hoxe do 8%, escale ata o 15% na primavera .
A actual taxa de ?morosidad? é moi baixa o que indica o enorme esforzo que fan as familias para pagar o aluguer 
É neste marco de caída dos ingresos das familias e o incesante aumento dos alugueres enmárcase a proposta do ministro Abalos de rebaixar aínda mais os impostos aos grandes tenedores de vivenda .
Non se axuda ás familias subvenciónase aos caseros a cambio de nada . 

O Estado Español renunciou históricamente a crear un Parque da Vivenda Publica e as CCAA permitiron a venda de VPO a fondos de Inversion ( Fondos Voitre )

Por outra banda o enorme buraco que supuxo a SAREB e as perdas da SAREB, que se levan acumulando ano tras ano porque o Banco Malo nunca deu beneficios, chegaron ata os 7.000 millóns. Cifra que agora Europa obriga a España a considerar como un déficit público.? É dicir témosnos/témonos apechugar coa débeda mentres se permite que a SAREB non destine todas as Vivendas ao aluguer social e de titularidad publica “real”

https://bit.ly/2PCj4bn

ALUGUER ABUSIVOS E CLAUSULAS ARBITRARIAS

Estase impoñendo un mercado do Aluguer onde o normal é atopase con contratos abusivos 
Atopámosnos/Atopámonos con contratos que esixen un ano por anticipado ou que si decides marcharche debes pagar todo o contracto …
É a Ditadura do casero que sabe que en ausencia dun mercado regulado pode pedir o que lle pareza .  

Vivir de aluguer pode resultar utópico para un sector relevante da poboación e, coa subida xeneralizada do prezo do aluguer nos últimos anos. 

A única saída é acudir ao ?mercado da Infravivienda? ou nada .

Só hai unha saída a todo este carrusel de abusos e é a autoorganizacion das Inquilinas .Hai que facerlles ver que non negocian cunha persoa ou familia soa que negocian con todas E que a loita colectiva xa logrou a condena da Banca por cláusulas abusivas e lograremos xuntas que se condenen estas 

Nin ditadura do Banqueiro Nin do Casero
Xuntas Pódese

Reunión da PAH co Secretario Xeral de Vivenda, David Lucas

Na reunión de hoxe, tras unha análise da situación e de como chegamos ata aquí, mostramos o noso desacordo cos últimos decretos insuficientes e á práctica ineficaces, aprobados para axudar ás inquilinas e ás persoas hipotecadas. Expuxemos as nosas emendas para a tramitación parlamentaria do Proxecto de Lei do RDL 11/2020 e saímos co compromiso dunha nova reunión en xuño para profundar nelas, tras recoñecer a insuficiencia dos decretos aprobados ata o de agora. Emendas recollidas nun documento que xa fixemos chegar a todos os grupos parlamentarios, quedando por ver quen as defende e quen non. Ou o que é o mesmo, quen está ao lado das familias e quen. O noso obxectivo é que non se repita o sucedido na crise do 2008, que realmente non se deixa a ninguén atrás e que non sexa a cidadanía a que acabe pagando os efectos da crise sanitaria

As nosas emendas, que xa presentaremos en profundidade, céntranse en:

➤ Exoneracións do pago tanto de hipotecas como de alugueiros ate, como mínimo, o 31 de decembro do 2021, para as familias en situación de vulnerabilidade. Diferenciando claramente entre pequenos propietarios, grandes propietarios -a partir de máis de 5 vivendas- entidades financeiras, socimis e fondos de investimento e entidades públicas.

➤ Suspensión de todos os desafiuzamentos de unidades de convivencia sen alternativa residencial de forma indefinida ou, como mínimo, ate o 31 de decembro do 2021 e establecemento do xuízo de proporcionalidade que vén reclamando a España o Comité DESC.

➤ Extensión das medidas a todas aquelas familias que están en situación de vulnerabilidade, provocada previa ou durante a crise sanitaria

➤ Redución e modificación de requisitos que burocratizan o procedemento e que exclúen a moitas familias da aplicación das medidas.

➤ Alongar o tempo necesario a protección das medidas para facer fronte ás consecuencias da COVID-19, como mínimo ate 31 decembro do 2021, podendo adoptarse o criterio que permita obxectivar a recuperación económica (como o aumento do PIB ou do emprego).

➤ Obrigar á banca a revisar todas as solicitudes que fosen denegadas por incumprir os anteriores requisitos. Tanto en materia de hipotecas como de alugueiros, terán que ser revisadas por si cumprisen cos requisitos que aquí se inclúen.

➤ Parque público e función social da Vivenda. Desenvolvemento de medidas tendentes á utilización como Parque Público Temporal de vivendas inxustificadamente desocupadas en mans de grandes tenedores, como forma de corresponsabilidade social e compensación polo rescate anterior, para dar á Vivenda o tratamento que lle corresponde como ben social, apartándoa de ser un mero ben de consumo e especulación.

O resultado da reunión de hoxe, poderiamos valoralo de positivo xa que vimos unha clara predisposición a colaborar connosco e outras entidades sociais no desenvolvemento para garantir o Dereito á vivenda. alcanzamos o compromiso de manter reunións periódicas para a elaboración dunha Lei de Vivenda, que debería entrar en vigor nesta lexislatura, así como do próximo Plan Estatal de Vivenda e empezar a abordar como debe consolidarse o parque público tendo en conta a vivenda baleira e en mans de SAREB.

Queda moito traballo por diante. Máis cando lamentablemente esta crise volveu a demostrar o que a PAH leva denunciando nos seus 11 anos de existencia: que a vivenda é un dereito humano e que se debe garantir o seu acceso a todos os cidadán

¡El padrón es una obligación!

Desde la PAH somos conocedoras de que algunos ayuntamientos están poniendo trabas a la hora de empadronar a personas que están ocupando una vivienda. Esta nueva resolución viene a demostrar que los ayuntamiento están obligados a empadronar a toda persona que resida en su municipio, sin poder  impedir o retrasar el empadronamiento de muchas familias.

El padrón es un registro estadístico que recoge el número de personas que viven en un municipio y por ello es la puerta de acceso a muchos derechos básicos: como el acceso al sistema público de salud o a la educación, y las administraciones locales tienen la obligación de permitirlo a todos sus vecinos y vecinas, sin discriminaciones.

Es importante saber que nuestro ayuntamiento no nos puede negar el empadronamiento si nos encontramos en situación de ocupación o vivimos en un local u otro tipo de infravivienda.

Si aun así, nuestro ayuntamiento nos deniega el empadronamiento, a continuación listamos paso por paso qué debemos hacer para defendernos, si nos encontramos en situación de ocupación y no disponemos de ningún contrato o porque residimos en una infravivienda:

  • Intentar empadronarnos por la vía habitual (en la sede del ayuntamiento, las oficinas de atención ciudadana, etc.). Llevaremos preparada una instancia solicitando el empadronamiento por si nos lo niegan o nos ponen trabas, utilizando el documento útil que hemos creado desde la PAH. El ayuntamiento tiene tres meses desde la solicitud para responder (apartado 1.11 de la resolución).
  • Si en tres meses no nos notifican una resolución, operará el llamado silencio positivo y a todos los efectos quedaremos empadronadas en la vivienda (apartado 1.13 de la resolución). Si cuando pedimos el volante de empadronamiento no constamos en la base de datos y no nos pueden facilitar ningún documento justificativo, presentaremos una segunda instancia solicitando la certificación de nuestro empadronamiento en base al silencio positivo. Hemos creado también un documento útil para ello.
  • En el caso de que en estos tres meses se emita una resolución denegando el empadronamiento, ésta deberá incluir los motivos y la podremos recurrir de forma gratuita alegando el contenido de la resolución que os acabamos de explicar.

En que casa quédome ?

Desde a PAH consideramos que esta situación que viven actualmente decenas de familias e compañeiras é inaceptable e incomprensible. As administracións competentes non están respondendo como cómpre á situación, propoñendo solucións insuficientes e dando as costas unha vez máis á cidadanía máis vulnerable.

É tamén o momento de corresponsabilizar ao sector privado da banca, fondos voitre e grandes propietarios para acabar con esta crise. En Galicia , a cantidade de vivendas baleiras é astronómica e das máis elevadas de toda Europa. Os últimos datos oficiais publicados falan de 300,000 vivendas baleiras en Galicia ,e máis de 25.000 proveñen de ejecuciones hipotecarias e están en mans da banca. Como pode ser que teñamos familias e compañeiras en situacións precarias e de inseguridade habitacional? Como pode ser que haxa todos estes pisos baleiros en desuso e ao servizo da especulación? É necesario mobilizar toda esta vivenda baleira e poñela a disposición da cidadanía.

É por iso que pedimos:

1. Dotar de maiores presupostos en partidas de vivenda no ámbito estatal, autonómico e local para facer efectivas as demandas.

2. Realoxo digno e adecuado ás familias que están situadas en pensións, en pisos con cociña e espazo vital para os niñosSuministros básicos garantidos: auga, luz e gas

3. Cesión obligatoria das vivendas baleiras da banca e fondos voitre, tal como marca a Lei 24/2015

4. Expropiación das vivendas da SAREB

5. Regulación do prezo do aluguer de xeito efectivo para deter a expulsión masiva de veciñas dos seus fogares

6. Regulación do prezo do aluguer de xeito efectivo para deter a expulsión masiva de veciñas dos seus fogares

7. Condonación de débedas hipotecarias, das débedas de impago dos alugueres e suministros a familias vulnerables por falta de recursos económicos

8. Axudas económicas aos pequenos propietarios que se ven afectados por impagos de aluguer

9. Esiximos medidas valentes e innovadoras á altura da situación, que dean resposta ás familias, un plan de choque social real e efectivo. Non podemos permitir que, unha vez máis, esta crise da COVID-19, volvámola a sufrir e pagar as máis vulnerables.