Superada a crise e a picada da burbulla inmobiliaria, o acceso á vivenda no noso PAIS volve ser un obxectivo especialmente complicado de culminar. O aumento continuado nos prezos de compra, así como as dificultades asociadas ao aluguer e a especulación están a xerar barreiras que moitas persoas non poden afrontar,os pagos da Vivenda
Atopámonos en que aínda que os desafiuzamentos de Aluguer son mais numerosos ,non debemos esquecer que a existencia dun amplo colectivo de Hipotecados que mal viven para pagar cada cota .Ademais existe un importante sector de antigos propietarios que viven no chamado “aluguer social” que están pendentes de que se lles renove o mesmo polo BANCO ou por un Fondo Voitre ao que se lle vendeu a Hipoteca .O patrimonio que tiñan miles de familias que foron desafiuzadas na crise pola falta de pagamento do aluguer ou a hipoteca, pasou de forma torticera a mans de “Fondos voitres”
Por iso necesitamos que Inquilinos ,propietarios en precario ,os que viven no que se chama “asentamentos informais”, eses “barrios marxinais” ou concentracións urbanas periféricas nas que destaca a presenza de colectivos especialmente vulnerables, os refuxiados e inmigrantes e o colectivo dós SenTeito ,e o sector cada vez má s importante das “vivendas informais”,os que «ocupan en precario» únanse na loita polo Dereito efectivo á Vivenda .
Debemos transformar e unir vontades para lograr o dereito efectivo á Vivenda
Numerosos movementos sociais e organizacións da sociedade civil en todas partes alzamos unha mensaxe común para pensar a cidade e esa pasa por unha Vivenda Digna ,A Vivenda por Dereito
Hoxe os alugueres alcanzan tales prezos que fan difícil que mesmo as persoas con salarios dignos póidanos pagar e por outra banda conséntese que contratos “privados” esten cheos de clausulas abusivas como o pedir un “ sobreaval” como é o aval propietario para asinar un contrato de aluguer .
Se xa é difícil adquirir un Alquler digno e estable para quen goza de emprego estable ,imaxinarvos para cada vez mais numerosa poblacion que traballa en precario ou vive por exemplo dunha RISGA
A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias
Isto dá lugar a abusos ,a ter que recorrer a mercados de aluguer non regulado ,que son infravivendas ,cheas de humidades e situacións insalubres cando non perigosas para habitar neses pisos Os alugueres alcanzan tales prezos que fan difícil que mesmo as persoas con salarios dignos póidanos pagar
As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.
So o 46 % dos caseiros declaran a facenda Hai outros 1,25 millóns de propietarios (54%) que non declaran os arrendamentos cobrados. Son unha enorme bolsa de fraude calculada contorna a 3000 millóns anuais polos inspectores de FacendaPor tanto, o peto de caseiros é un pozo sen fondo visto que as políticas de fomento do aluguer foron un fracaso histórico que só enriqueceu aos rentistas pero non lograron mobilizar as vivendas infrautilizadas ou baleiras para vivenda social
O desmedido aumento do aluguer eleva a falta de pagamentos
O incremento dos desafiuzamentos por incumprir os pagos forza aos propietarios para blindarse ante a morosidade con seguros ou estudos de solvencia do inquilinoLa enorme brecha creada entre rendas e salarios acrecenta o número de inquilinos que deixan de pagar o aluguer.
Case seis de cada dez desafiuzamentos executados foron por este asunto, un 4,3% máis que un ano antes.
Estamos a vivir unha burbulla inmobiliaria. Os prezos dos alugueres dispáranse, pero a economía das familias e do país segue sen recuperarse. O máis rechamante non é que esteamos ante un novo ciclo de especulación inmobiliaria, senón que fose as Administracións publicas quen crease a burbulla a través de mecanismos lexislativos.En 2018 apenas se fixeron 3.500 casas de prezo limitado en España, o que condena a este mercado a desaparecer O tempo que Blackstone aumenta as súas posicións como o maior caseiro de España.
Diciámolo entón ,a crise era unha estafa .A crise veu para quedar Recortáronnos dereitos ,impuxéronnos soldos de miseria .Cando a falta dun aloxamento alcanzable cando hai máis de 6.000.000 de vivendas baleiras; o aumento o custo da vivenda ou cando este representa máis do 40% do total de ingresos estamos ante unha forma de escravitude
Se xa é difícil adquirir un Alquler digno e estable para quen goza de emprego estable ,imaxinarvos para cada vez mais numerosa poblacion que traballa en precario ou vive por exemplo dunha RISGA
A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias
Isto dá lugar a abusos ,a ter que recorrer a mercados de aluguer non regulado ,que son infravivendas ,cheas de humidades e situacións insalubres cando non perigosas para habitar neses pisos
Seis de cada dez galegos de entre 18 e 34 anos viven aínda cos seus pais. Son máis de 269.000, segundo os datos que acaba de publicar o Instituto Galego de Estatística (IGE).
. O 31,8 % dos menores de 30 teñen un contrato cunha duración inferior a seis meses e o 46,1 % descoñece canto lle durará, o que representa para UXT » unha gran vulnerabilidade
Traballar, con todo, non é unha garantía de estabilidade nin de ter suficiente diñeiro para lanzarse á emancipación. Só un de cada dez novos galegos logrou traballar todo o ano.
Guía para a solicitude de medidas cautelares ante o comité DESC de Nacións Unidas para casos de desahucio sen alternativa habitacional
Esta guía pretende servir de axuda para un uso adecuado das solicitudes de medidas cautelares ao Comité DESC sobre suspensión de desahucios sen alternativa habitacional. Desde o Grupo de Traballo da Coordinadora de Vivenda de Madrid sobre Medidas Cautelares vimos facendo seguimiento das solicitudes que coñecemos e contabilizamos polo menos 50 casos de suspensión vinculadas á PAH e ao movemento polo Dereito á Vivenda só entre xaneiro e novembro de 2018. A través da análise de caso, aprendemos numerosas leccións para utilizar as ferramentas que ofrece o sistema internacional de Dereitos Humanos no noso favor, servindo á vez para denunciar o caso concreto e para dar visibilidad e legitimar ao movemento, intentando ao mesmo tempo fuxir do mero asistencialismo e enfocar nosa práctica ao empoderamiento popular colectivo.
As comunicacións ao Comité DESC requiren moitas horas de estudo previo, xestión documental, revisión de datos, comunicacións con diversos actores (grupos de traballo, asembleas, abogads de oficio, servizos sociais, bancos, propietarios, mediadores, etc.), redacción de solicitudes, visitas a xulgados, etc. O protagonismo das persoas afectadas é esencial, así como a confianza entre estes e o movemento, pois en cada caso poñemos en xogo enormes recursos ?públicos? ? en términos de tempo e esforzo das persoas máis comrpometidas das asembleas ? que non sería xusto que se desperdiciaran por un mal uso ou por falta de informacións relevantes.
Nesta “Guía de Uso” poñemos por escrito as recomendaciones que consideramos máis útiles para ter éxito desde unha perspectiva ampla: non se trata tanto de parar moitos desahucios (o que en si mesmo é bo), senón de mobilizar mellor todas as enerxías sociais posibles a través de procesos de stop desahucios que xeren verdadeiros avances para todas. Fariamos moi mal si en lugar de mellorar os nosos métodos e ser máis eficaces, co uso destas ferramentas saturásemos o movemento de ?papeleo? e servizo asistencial sen apenas impacto real. Un caso ante instancias internacionais para protexer o Dereito Humano á Vivenda é unha oportunidade única para influír en sectores sociais diversos e provocar cambios maiores, o que nos permitirá suspender desahucios no futuro con maior facilidade, pero para iso é necesario un tratamento responsable, técnicamente rigoroso e en sinergia con toda a potencia do movemento.
La nueva burbuja amenaza con llevarse por delante no solo a los más empobrecidos, sino a barrios enteros (Aticulo do PAÍS ) Jaime Palomera
Jaime Palomera 12 AGO 2018
Protejer la Ciudad ,los Barrios
Hace dos años, un grupo de organizaciones y movimientos de Barcelona empezamos a trabajar con un objetivo: conseguir que las empresas que extraen rentas inmobiliarias de la ciudad pongan un 30% de la vivienda que construyen o rehabilitan a precio asequible. Esto ya se hace en muchas ciudades, como París, Londres o Nueva York. Pero no hay lugar donde sea más urgente que aquí: mientras la industria inmobiliaria se embarca en una nueva orgía especulativa, los alquileres ya se comen más sueldo que en ningún otro país. La nueva burbuja amenaza con llevarse por delante no solo a los más empobrecidos sino a barrios enteros.
A pesar de la confusión generada por aquellos que preferirían que nada cambie, la medida del 30% que hemos impulsado y que los partidos del ayuntamiento deben ratificar en septiembre es perfectamente viable. Desde el punto de vista jurídico, se trata de aplicar lo que dice la Ley del Derecho a la Vivienda, vigente desde 2007 (en consonancia con la Ley del Suelo estatal y la Ley de Urbanismo autonómico). Lean el artículo 17.3: el planeamiento urbanístico permite establecer que la edificación de uso residencial se destine total o parcialmente a vivienda protegida, tanto en el caso de nuevas construcciones como en el de gran rehabilitación de edificios existentes. Si las administraciones se hubieran esmerado en implementar la norma desde hace una década, solo en Barcelona ya contaríamos con 5.000 viviendas protegidas más (y el cálculo no incluye el resto de Cataluña, donde también se puede aplicar). Ninguna novedad: los aspectos de las leyes que benefician a la mayoría se quedan en papel mojado si no hay presión y movilización para hacerlos efectivos. Ya sucedió con las multas a los bancos, que emanan de la misma ley.
Desde la perspectiva económica, la medida tiene también una solidez incuestionable. Cierto: algunas voces se han dedicado a pregonar que la obligación de destinar un 30% a vivienda asequible supondrá pérdidas para promotores e inmobiliarias. Y que, para compensarlo, las empresas aumentarán el precio del 70% restante, hinchando aún más la burbuja. Sin embargo, solo quien desconozca cómo se forman los precios en el mercado inmobiliario puede hacer semejante afirmación: cuando disminuye el precio de venta final de una obra, promotores e inmobiliarias pagan menos por los solares y edificios donde pretenden realizarla. Así, la medida repercutirá básicamente en los beneficios de los propietarios del suelo, rentistas que se benefician de este tipo de operaciones sin mover un dedo.
De hecho, la Ley considera económicamente viable cualquier operación cuyo beneficio sea igual o mayor a la inversión inicial. Teniendo en cuenta que el precio del suelo barcelonés ha aumentado un 60% en los últimos 4 años, resulta casi ridículo sospechar de la viabilidad de cualquier inversión. El menor beneficio procedente de la parte destinada a vivienda asequible se verá más que compensado por el aumento del valor del suelo entre el año de la compra y el momento de la entrada en vigor de la norma.
Barcelona y su área metropolitana se hallan a las puertas de un giro histórico. ¿Con qué argumentos podría cualquier partido municipal justificar el retraso de una norma que extenderá el derecho a la ciudad y evitará miles de expulsiones? No va a solucionar la crisis de la vivienda, pero se trata de una transformación tan urgente y necesaria como estructural, orientada a cambiar las reglas del juego del mercado inmobiliario. Casi 400 pisos regulados cada año, a los que podrá optar el 75% de la ciudadanía, y producidos por empresas privadas. Es lo mínimo que se puede exigir a quien se lucra con un bien fundamental.
No podemos esperar: está en juego el futuro de los barrios y de las generaciones venideras. Queremos el 30%.
Jaime Palomera es miembro del Grupo Promotor de la moción municipal.
Notas
A crise inmobiliaria deixou, case unha década despois, 340.000 casas de obra nova sen vender
É o legado dos tempos de efervescencia no sector inmobiliario: as miles de promociones en toda España que permanecen abandonadas, moitas veces arrinconadas pola maleza, en segunda ou terceira liña de praia ou en urbanizacións afastadas dos principais centros urbanos. Proxectos que, polo seu ubicación ou calidade deficiente, non atopan comprador nun sector que avanza a velocidade dispar, dependendo do lugar onde se achen os edificios.
A infravivenda ,o chabolismo son os casos mais extremos dun Urbanismo insolidario . “sitúanse nos barrios marxinais ou periféricos das cidades con equipamentos basicos peores
A politica de vivenda debería ser un potente instrumento reductor de desigualdades.» Lamentablemente, da politica de vivendas na España actual non se pode dicir tal cousa. Nin PP nin PSOE tiveron o suficente coraxe nin valentía na construcion de VPO, non se combateu o chamado “efecto ghetto” . A residencia nestes barrios, é estigmatizante. Vivir nestas zonas asóciase a escaseza de ingresos, a desviación moral, e iso ten connotacións en todos os ámbitos da existencia e na vida das persoas .
A pesar de todo o devandito, a cidade segue sendo o espazo para as oportunidades e a liberdade da cidadanía e as súas ideas e potencialidades . É posible facer outra cidade é necesário unhas novas leis da Vivenda. Unha leyPAH onde se impulse o potencial emancipador que a cidade ten .O acceso á cultura ,á mestizaxe,ás novas creacións .Todo é posible con unha optica que poña a vivenda e a cidade ao servizo da persoas
Dous Principios BASICOS para nosotras
Primeiro : Parque Social da Vivenda si,pero onde .Polo dereito o arraigo e
Segundo : De todo iso resulta que aquí parece como que a demanda de vivenda é infinita: A pesar do inmenso numero de Vivendas Baleiras e do terrible expolio das VPO por parte de Fondos Voitre e SAREB deuse comezo a unha dinámica especulativa e iniciar nova construcion de vivenda nova Xa que logo antes de construír nova vivenda hai que saber a que se necesita e poñer en marcha unha politica de recuperación da Vivenda vacia España ten unha das políticas de vivenda social máis endebles de Europa.
Por un Plan de VPO e por un Parque Publico da Vivenda que poña en primeiro plano o Aluguer como primeira opcion de vida estable ,asequible e estable
–Non imos consentir que a BANCA dedique sóbralas para marxinar a familias ou grupos sociais en barrios á aforas ou en municipios lonxe da súa residencia habitual. É dicir ancorar a vivenda social aos barrios máis degradados o que é unha oportunidade evidente para as entidades financeiras para liberarse do stock inmobiliario con menos saída comercial á conta da segregación urbana
Sindicato de Inquilinas de VigoTui-Bm 