Ademais s os altos prezos do Aluguer e a ditadura do os grandes caseiros e Fondos están a deseñar unha Cidade Dual onde se despraza a cara a a periferia aos sectores sociais que non alcanzan o alto nivel adquisitivo para vivir nos centros urbanos . O Observatorio de Medio Ambiente Urbano ( OMAU) xa advertiu do risco de que o centro da capital acabase convertido nun parque temático de bares e terrazas para turistas
Fronte á Vivenda entendida como negocio financeiro nós vemos a Vivenda como un dereito .
Ou crecente aumento dos prezos do Aluguer ,ata un 40 % no Centro de Vigo e a estabilidade da Precariedade Laboral xunto a unha alta taxa de Paro e que a esto sumase o muro burocrático no acceso as Axudas «Levaba seis meses esperando por unha Risga e denegáronlla porque traballou un mes». Fan que os desafiuzamentos por Aluguer non paren de crecerO fenómeno das execucións hipotecarias atenuouse, algo aínda que o descenso non obedece á eficacia das políticas de vivenda, na súa maioría paliativas, senón á incipiente recuperación económica e a que a gran escabechina de desaloxos xa se produciu. Pero están aumentado os desafiuzamentos de Aluguer Os xulgados emiten máis de cen ordes de desafiuzamento diarias a inquilinos, o 7% máis que hai dous anos.En Vigo emítense dúas denuncias por dia
Te esperamos
Necesitamos mais activistas que se sumen a causa da PAH Polo dereito a Vivenda. Unete Non Faltes .
La nueva burbuja amenaza con llevarse por delante no solo a los más empobrecidos, sino a barrios enteros (Aticulo do PAÍS ) Jaime Palomera
Jaime Palomera 12 AGO 2018
Protejer la Ciudad ,los Barrios
Hace dos años, un grupo de organizaciones y movimientos de Barcelona empezamos a trabajar con un objetivo: conseguir que las empresas que extraen rentas inmobiliarias de la ciudad pongan un 30% de la vivienda que construyen o rehabilitan a precio asequible. Esto ya se hace en muchas ciudades, como París, Londres o Nueva York. Pero no hay lugar donde sea más urgente que aquí: mientras la industria inmobiliaria se embarca en una nueva orgía especulativa, los alquileres ya se comen más sueldo que en ningún otro país. La nueva burbuja amenaza con llevarse por delante no solo a los más empobrecidos sino a barrios enteros.
A pesar de la confusión generada por aquellos que preferirían que nada cambie, la medida del 30% que hemos impulsado y que los partidos del ayuntamiento deben ratificar en septiembre es perfectamente viable. Desde el punto de vista jurídico, se trata de aplicar lo que dice la Ley del Derecho a la Vivienda, vigente desde 2007 (en consonancia con la Ley del Suelo estatal y la Ley de Urbanismo autonómico). Lean el artículo 17.3: el planeamiento urbanístico permite establecer que la edificación de uso residencial se destine total o parcialmente a vivienda protegida, tanto en el caso de nuevas construcciones como en el de gran rehabilitación de edificios existentes. Si las administraciones se hubieran esmerado en implementar la norma desde hace una década, solo en Barcelona ya contaríamos con 5.000 viviendas protegidas más (y el cálculo no incluye el resto de Cataluña, donde también se puede aplicar). Ninguna novedad: los aspectos de las leyes que benefician a la mayoría se quedan en papel mojado si no hay presión y movilización para hacerlos efectivos. Ya sucedió con las multas a los bancos, que emanan de la misma ley.
Desde la perspectiva económica, la medida tiene también una solidez incuestionable. Cierto: algunas voces se han dedicado a pregonar que la obligación de destinar un 30% a vivienda asequible supondrá pérdidas para promotores e inmobiliarias. Y que, para compensarlo, las empresas aumentarán el precio del 70% restante, hinchando aún más la burbuja. Sin embargo, solo quien desconozca cómo se forman los precios en el mercado inmobiliario puede hacer semejante afirmación: cuando disminuye el precio de venta final de una obra, promotores e inmobiliarias pagan menos por los solares y edificios donde pretenden realizarla. Así, la medida repercutirá básicamente en los beneficios de los propietarios del suelo, rentistas que se benefician de este tipo de operaciones sin mover un dedo.
De hecho, la Ley considera económicamente viable cualquier operación cuyo beneficio sea igual o mayor a la inversión inicial. Teniendo en cuenta que el precio del suelo barcelonés ha aumentado un 60% en los últimos 4 años, resulta casi ridículo sospechar de la viabilidad de cualquier inversión. El menor beneficio procedente de la parte destinada a vivienda asequible se verá más que compensado por el aumento del valor del suelo entre el año de la compra y el momento de la entrada en vigor de la norma.
Barcelona y su área metropolitana se hallan a las puertas de un giro histórico. ¿Con qué argumentos podría cualquier partido municipal justificar el retraso de una norma que extenderá el derecho a la ciudad y evitará miles de expulsiones? No va a solucionar la crisis de la vivienda, pero se trata de una transformación tan urgente y necesaria como estructural, orientada a cambiar las reglas del juego del mercado inmobiliario. Casi 400 pisos regulados cada año, a los que podrá optar el 75% de la ciudadanía, y producidos por empresas privadas. Es lo mínimo que se puede exigir a quien se lucra con un bien fundamental.
No podemos esperar: está en juego el futuro de los barrios y de las generaciones venideras. Queremos el 30%.
Jaime Palomera es miembro del Grupo Promotor de la moción municipal.
Notas
A crise inmobiliaria deixou, case unha década despois, 340.000 casas de obra nova sen vender
É o legado dos tempos de efervescencia no sector inmobiliario: as miles de promociones en toda España que permanecen abandonadas, moitas veces arrinconadas pola maleza, en segunda ou terceira liña de praia ou en urbanizacións afastadas dos principais centros urbanos. Proxectos que, polo seu ubicación ou calidade deficiente, non atopan comprador nun sector que avanza a velocidade dispar, dependendo do lugar onde se achen os edificios.
A infravivenda ,o chabolismo son os casos mais extremos dun Urbanismo insolidario . “sitúanse nos barrios marxinais ou periféricos das cidades con equipamentos basicos peores
A politica de vivenda debería ser un potente instrumento reductor de desigualdades.» Lamentablemente, da politica de vivendas na España actual non se pode dicir tal cousa. Nin PP nin PSOE tiveron o suficente coraxe nin valentía na construcion de VPO, non se combateu o chamado “efecto ghetto” . A residencia nestes barrios, é estigmatizante. Vivir nestas zonas asóciase a escaseza de ingresos, a desviación moral, e iso ten connotacións en todos os ámbitos da existencia e na vida das persoas .
A pesar de todo o devandito, a cidade segue sendo o espazo para as oportunidades e a liberdade da cidadanía e as súas ideas e potencialidades . É posible facer outra cidade é necesário unhas novas leis da Vivenda. Unha leyPAH onde se impulse o potencial emancipador que a cidade ten .O acceso á cultura ,á mestizaxe,ás novas creacións .Todo é posible con unha optica que poña a vivenda e a cidade ao servizo da persoas
Dous Principios BASICOS para nosotras
Primeiro : Parque Social da Vivenda si,pero onde .Polo dereito o arraigo e
Segundo : De todo iso resulta que aquí parece como que a demanda de vivenda é infinita: A pesar do inmenso numero de Vivendas Baleiras e do terrible expolio das VPO por parte de Fondos Voitre e SAREB deuse comezo a unha dinámica especulativa e iniciar nova construcion de vivenda nova Xa que logo antes de construír nova vivenda hai que saber a que se necesita e poñer en marcha unha politica de recuperación da Vivenda vacia España ten unha das políticas de vivenda social máis endebles de Europa.
Por un Plan de VPO e por un Parque Publico da Vivenda que poña en primeiro plano o Aluguer como primeira opcion de vida estable ,asequible e estable
–Non imos consentir que a BANCA dedique sóbralas para marxinar a familias ou grupos sociais en barrios á aforas ou en municipios lonxe da súa residencia habitual. É dicir ancorar a vivenda social aos barrios máis degradados o que é unha oportunidade evidente para as entidades financeiras para liberarse do stock inmobiliario con menos saída comercial á conta da segregación urbana
Ser pobre es una experiencia muy vergonzante, que degrada nuestra dignidad y nuestro sentido de lo que valemos. Aunque las causas y manifestaciones de la pobreza pueden ser diferentes, la humillación que la acompaña es universal. Recientes estudios llevados a cabo por la universidad de Oxford indican que de China a Reino Unido, las personas que se enfrentan a problemas económicos —incluidos los niños— notan un ataque casi idéntico a su orgullo y autoestima.
Pero a pesar de la clara evidencia que liga a las estrecheces económicas con las aflicciones psicológicas, las políticas que intentan atajar la pobreza no suelen tener en cuenta la vergüenza como un factor. Más bien, suelen poner el foco en manifestaciones tangibles como la falta de ingresos o de educación. Como resultado, las soluciones a la pobreza tienden a asumir implícitamente que la mayor riqueza material o las mejores condiciones de vida se traducen automáticamente en beneficios intangibles, incluido un mejor bienestar mental.
El no tener en cuenta la parte “psicosocial” de la pobreza —es decir, la interacción entre fuerzas sociales y actitudes y comportamientos individuales— es una equivocación. Si queremos aliviar el sufrimiento humano y alcanzar el Objetivo de Desarrollo Sostenible de Naciones Unidas acabar con la pobreza “en todas sus formas” en 2030, nuestros esfuerzos deben poner en primer plano los papeles intrínsecos e instrumentales que la vergüenza tiene en la miseria.
En todo el mundo hay ejemplos de cómo la paralizante sensación de deshonra que acompaña a la pobreza impide a la gente tomar acciones positivas para mejorar su situación. En India, la vergüenza de perder las cosechas y los apuros económicos correspondientes han llevado a muchos granjeros a abusar de alcohol y de estupefacientes, y, en algunos casos más extremos, al suicidio. En Tanzania, los investigadores que estudian el bilingüismo (en inglés y suajili) en la educación se han dado cuenta de que un miedo a las burlas lleva a los estudiantes con peores niveles de inglés a participar menos en clase. Y, en Uganda, los estudiantes de secundaria más pobres dicen que la incapacidad de pagar sus matrículas o comprar uniformes y material escolar es una fuente constante de humillación.
Para enfrentarse a la vergüenza asociada a la pobreza, y tener adecuadamente en cuenta el papel que tiene en la perpetuación de la miseria, hay que dar ciertos pasos. Para empezar, los que elaboran las políticas han de reconocer el problema. En vez de ver la vergüenza como una desafortunada derivada de la penuria, los que planifican el desarrollo humano han de considerar cómo la pobreza mina la dignidad humana. Hace tiempo que Amartya Sen, premio Nobel de economía y una de las voces más influyentes en la reducción de la pobreza, afirma que la vergüenza es uno de los motores de la miseria “absoluta”. Tomarla en serio debe ser parte de cualquier estrategia para reducir su impacto.
Es más: la vergüenza, la falta de autoconfianza y una baja autoestima pueden afectar negativamente la percepción que las personas tienen de su propia habilidad de cambiar, sosteniendo una sensación de insuficiencia que puede debilitarles y atraparles en la miseria. Para ayudar a la gente a escapar, las estrategias de desarrollo humano han de tener en cuenta cómo reforzar la visión que tenemos de nuestra capacidad de actuar, de ser efectivos y de tener aspiraciones —la creencia en la propia habilidad de influir en acontecimientos que afectan nuestras propias vidas.
Por último, los diseñadores de las políticas deben de considerar que, si no se implementan de forma adecuada, los programas de reducción de la pobreza pueden reforzar de hecho estas sensaciones de vergüenza. Por ejemplo, en 2005 un grupo de investigadores en India descubrió que las mujeres estaban dejando de ir a las clínicas médicas para evitar el trato humillante de los trabajadores de estos centros —en detrimento de su propio bienestar y el de sus hijos. Las mujeres en Sudáfrica que se han inscrito para recibir ayudas para sus hijos han denunciado experiencias similares, al igual que los usuarios de bancos de alimentos en Reino Unido. De hecho, muchos encuestados en este último país han dicho que el estigma de recibir comida gratis es tan fuerte que el “miedo” y el “bochorno” eran emociones comunes.
La idea de que hay una necesidad de considerar la vergüenza a la hora de diseñar políticas de reducción de la pobreza va ganando partidarios. Los investigadores del sufrimiento humano reconocen que la “dignidad del que recibe” es un componente crucial a la hora de aliviar la miseria con éxito. Por ejemplo, un estudio de 2016 sobre programas de transferencia de efectivo en África descubrió que la falta de estrés y de vergüenza mejoraba la autoconfianza de los beneficiarios, lo que a su vez llevaba a una mejor capacidad de tomar decisiones y una mayor productividad. Basándose en esa evidencia, la universidad de Oxford está extendiendo sus investigaciones al “nexo entre vergüenza y pobreza”, para estudiar cómo el sector del desarrollo internacional puede hacer que las políticas contra la miseria sean “impermeables a la vergüenza”.
Estos programas se mueven en la dirección adecuada, pero aún queda mucho por hacer para integrar el componente psicosocial de la pobreza en las políticas y la planificación. Solo cuando los gestores políticos se den realmente cuenta de que la dignidad y el amor propio son requisitos previos e inevitables en la lucha contra la miseria —y no consecuencias de su mitigación— el mundo tendrá una verdadera oportunidad de erradicar la pobreza en todas sus formas.
O PP e Rajoy ríronse do dereito á vivenda A vivenda converteuse no problema social máis grave dunha parte significativa da sociedade española. Os mozos son agora os máis prexudicados. O modelo da saída da crise para algúns se baseou de novo na especulación sobre a vivenda eliminando os dereitos que protexían aos cidadáns.
Para miles de persoas o Acceso a unha vivenda ou un Aluguer estable ,alcanzable e adecuado converteuse nun reto imposible .
A pesar de que en 2013 a PAH recolleu máis de 1.5 millóns de firmas de apoio ao seu ILP para cambiar as leis inxustas -incluíndo a dación en pago retroactiva- pero que o PP bloqueou.
A medida estrela de Rajoy para liberar ás familias da débeda é o voluntario e ineficaz Código de Boas Prácticas ( CBP), «que o deixa todo en mans da boa vontade da banca, aínda que a esta nin lla coñece nin lla espera».Desde a vixencia do CBP iniciáronse 323.186 execucións hipotecarias, e só liberou da débeda a un 1.8% de familias
Os 100.000 millóns como rescate á banca española serviron para iso… para a banca. Catro anos despois, os cidadáns apenas viron melloras. As medidas do Goberno foron ineficaces, non se protexeu aos afectados por produtos tóxicos da banca e non existe unha política pública de vivenda que cubra as necesidades
Desde 2009, xa se acumulan case medio millón de desafiuzamentos e 600.000 execucións hipotecarias iniciadas, segundo a PAH. Mesmo se alcanzaron os 184 desafiuzamentos ao día
Aluger ,Cidade Dual. Segregacion
Asistimos á venda de miles de pisos como sucedeu no Concello gobernado por Ana Botella vendeu 1.860 vivendas sociais a fondos voitre ,nunha operación onde “actuaron con desprezo absoluto aos arrendatarios» Estamos a asistir co Aumento do Prezo dos Alugueres que acceder a unha vivenda é un luxo
A parte da renda destinada ao aluguer xa se sitúa case no 50% de media
O aluguer vacacional, a entrada dos fondos de investimento pola porta grande no negocio do aluguer, a reforma da Lei de Arrendamentos Urbanos e a falta de parque público de vivenda en aluguer son as causas máis repetidas dun problema que afecta a todo o Estado.
Desde 2013, o TJUE ditou dúas sentenzas e catro autos corrixindo o sistema de execución hipotecaria español, que obrigaron a sucesivas modificacións da nosa lexislación. O tribunal europeo ha ditado tamén sete resolucións en materia de intereses de demora abusivos. Agora hai varias cuestións prexudiciais presentadas polos xuíces españois, incluído o Tribunal Supremo sobre o procedemento hipotecario.con todo o PP segue presentando remiendos ao ditado da banca que o empeoran a situación actual.:Non permite a dación en pago, encarece os intereses de demora e non afronta a cuestión fundamental que é o recoñecemento dos dereitos cidadáns.
A expulsión de mozas das cidades está a ter uns terribles efectos sociais Non se respeta o dereito a arraigoOs cada vez mais precarios soldos , o aumento imparable de , os alugueres,xunto coa ausencia de Vivenda social e a concepción mesma da cidade :Unha para os podentes e as perefiferias para os humildes ou menos favorecidos , e está provocando, máis aló dos desahucios, desprazamentos invisibles de poboación
E a época das «cidades dual » convértese, para determinados barrios, na trastienda . Uns son desprazados cara ás periferias sociais. É urxente deter este proceso.
O 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza /ou en Exclusión Social.
Os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente , iso non pode interpretarse máis que cunha frase : “non calquera traballo protexe da pobreza”.
Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. É significativo que :”o 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa”
A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída
Os MMSS
Os MMSS perdimos presencia e capacidade mobilizadora ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que “A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. “. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos
É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o “Eu” e pensar mais en “Nós” .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva
E necesaria a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade
A Saida da Crise e a Vivenda
Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago .
Estamos na Época de Trump ,se con Reagan ou Teacher comenzo a convicción das Elites de que xa non tenian que seguir co Pacto que sustentaba o Estado do Benestar Na época de Trump consolídase a derrota ,o final da socialdemocracia,do pacto social polo cal o Estado prové servizos e dereitos sociais á totalidade dos habitantes dun país.
Ante a perda das vellas certezas, caben dúas actitudes: ou ben apelar ao rearmamento nas conviccións “auténticas” ou poñernos a escóitaa de novas situacións e problemas para os que, quizais, aínda non teñamos un discurso, unha teoría que consideremos certa e definitiva. Esixir aos traballadores actuais o tipo de mobilización que era propia do capitalismo industrial corre o risco de clamar hoxe nun deserto autorreferencial
Pola unidade ,Os MMSS debemos dar exemplo
Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza
Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.
Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido
Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.
Lexislouse a favor da Vivenda en propiedade , fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo
Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos