Etiqueta: Crisis

1º de Maio :Os MMSS

Como todos os anos convocamos a todas as persoas que desexen a unidade na loita contra a precariedade laboral e os salarios de miseria .Contra a perdida de dereitos e a destrucion do Estado do Benestar

O dereito á vivenda é xa unha ilusion Se eres dos que queres a unidade ven connosco

Os MMSS.

En España, o 13,2% dos traballadores atópanse en risco de pobreza e exclusión social

No añou 2016, un total de 12.989.405 persoas, que supoñen o 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza e/ou Exclusión Social os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente (polo menos en 2,4 puntos porcentuais), iso non pode interpretarse máis que cunha frase que xa se utilizou en informes anteriores: “non calquera traballo protexe da pobreza”.

Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. O 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa”

A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída

Os MMSS

Os MMSS pedimos a altura de miras necesaria e esiximos a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade .Os MMSS perderon fol ,son diversas as causas ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que «A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. «. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos

É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o «Eu» e pensar mais en «Nós» .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva

A esta tarefa de promover os acordos debemos dedicar os nosos esforzos A posición debe ser ,fortalecer o que nos une e posicionarnos lonxe das ideas ultra pretenciosas e uniformadoras.

A Saida da Crise e a Vivenda

Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago . Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza

Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.

Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido

Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.

Lexislouse a favor da propiedade fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo

Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos

As 12 am Na Plza San Fernando (No Bar Leon ) Marcha Solidaria ate   os 4B Vigo

A Crise da Vivenda

Dereito á Vivenda e Vulneración dos Dereitos humanos :A Crise non terminou

Desde o comezo da crise económica en 2008, decenas de miles de persoas que non podían manterse ao día no pago do aluguer da súa vivenda foron desafiuzadas.

Tras o desafiuzamento, moitas persoas non poden eludir a trampa da vivenda insegura porque as autoridades públicas non proporcionan as alternativas de aloxamento necesarias. As autoridades non están a adoptar as medidas necesarias para evitar que as persoas afectadas polos desafiuzamentos queden sen fogar, nin están a destinar os recursos necesarios á protección e realización do dereito á vivenda das persoas que o necesitan.

Tanto a discriminación directa como a indirecta son contrarias ao dereito internacional dos dereitos humans. A lexislación e as políticas públicas deben ter por obxecto poñer fin ás prácticas discriminatorias e resolver as desigualdades. Cando as persoas afectadas por un desaloxo non dispoñen de recursos, o Estado debe adoptar todas as medidas necesarias, ata o máximo dos recursos dispoñibles, para proporcionarlles unha vivenda alternativa adecuada.

Encarecemento da compra e o aluguer

A morosidade nos pagos de hipotecas e alugueres que habitualmente está na orixe dos desafiuzamentos ten que ver coa confluencia de dous procesos: o encarecemento da vivenda e a precarización do emprego, nun contexto de crecente desigualdade social e endebedamento dos sectores empobrecidos.

Entre 2001 e 2007 o prezo de venda do m2 de vivenda libre en España creceu un 76% en euros constantes, o que supuxo un enriquecemento masivo das empresas da construción –con beneficios colaterais para as institucións financeiras e os concellos- á conta de endebedar aos compradores, a maioría familias traballadoras cuxo salario medio creceu nese tempo dez veces menos (7,4%). Entre 2007 e 2014, a raíz da picada da burbulla inmobiliaria, o prezo da vivenda baixou un 37% mentres os salarios perderon un 10% de poder adquisitivo.

En canto ao mercado do aluguer o custo medio dos Alugueres non parou de crecer Tendo en conta que salario medio subiu só o 3% ata 2016, isto significa que alugar unha casa volveuse moito máis difícil para as persoas con salarios medios e baixos.

A burbulla especulativa do aluguer expulsa a xente que sofre precariedade laboral . O prezo medio a subido ao redor do 30% do valor do piso).por metro cadrado en 8,9 euros O que supón para un piso de 85 m2 756 ,6€ En Vigo estamos sobre os 550-600 € -Se queres outro prezo hai que saír do mercado digamos oficial ou regulado .Moitísimas persoas buscas piso para aluguer en anuncios e notas nos mais variados lugares ,iso lévanos a poder alugar vivendas con humidades, mal condicionadas ou simplemente infravivenda Todo este mercado non está vixiado ,nin se perseguen a multitude de atropelos que se producen cando a necesidade dunha vivenda obrígache a asinar calquera cousa á que chaman vivenda

Mais desposuídos ,máis endebedados

Sen dúbida o factor máis influente na pobreza dos fogares, e por tanto no risco de desafiuzamento, é o paro e o emprego precario dos seus membros en idade activa. Por iso é polo que exista unha estreita correlación entre a evolución da taxa de morosidade dos créditos hipotecarios para a adquisición de vivenda e a taxa de paro

Pero nos últimos anos vimos como esta relación tambien é moi estreita entre traballo precario e desafiuzamentos e morosidade O que parece indicar que unha parte do emprego creado é tan precario que non resolve os problemas de liquidez dos fogares .

No seu informe O dereito á vivenda e o impacto sobre as mulleres en España da ONU di :“As mulleres poden sufrir a perda non só das súas vivendas, senón tamén dos seus medios de vida, das súas relacións e dos sistemas de apoio, así como a ruptura dos contactos coa súa contorna social máis inmediato, traumatismos psicolóxicos e físicos e mesmo unha maior morbilidad e mortalidade”.

Paralelismo entre as taxas de desemprego e de morosidade para pagar o crédito hipotecario en España (2001-2017)

Por tanto o trazo máis destacado da economía española nas últimas décadas antes, e despois do ciclo de crise- sexa unha persistente e crecente desigualdade na repartición da riqueza e de como se repartiu o custo da crise económica : Os ricos fixéronse mais ricos e os fogares mais pobres perderon poder adquisitivo O  principal compoñente da débeda dos fogares pobres é a vivenda

Entregar as chaves ,Entregar a vida.

Tal como lembra a Coordinadora de Vivenda de Madrid:  “A lei española é anómala porque a execución hipotecaria non implica a cancelación da débeda, así que a caída no prezo da vivenda supuxo que moitas familias hipotecadas nin tan sequera puidesen escapar da débeda vendendo a súa casa. Por este motivo, non ofrece ningún beneficio aos debedores aceptar voluntariamente unha execución hipotecaria Entregas as chaves si ,mais entregas a vida de traballo para pagar un ben que é un dereito vendéronche o dereito a un crédito

A pesar do relato do Goberno de que as previsións de crecemento indican que “saímos da crise” isto non deixa de ser un conto, ao contrario a maioría social non sente que as cousas vaian mellor A crise ,a desigualdade e as dificultades no acceso á vivenda dista moito de terminar

Pola nosa banda non descansaremos ata que se garanta que ningunha persoa queda sen fogar por culpa dun desaloxo.

Por Unha LeiGalegaVivendaPAH

Axenda Vigo :Casos Novos e moito mais .

Axenda

Fortalecer uns mecanismos de garantía de rendas

O 13 marzo as 11:00 na Xunta Vigo (Convoca Os Ninguens ,RSP Vigo e PAHVigoTui_BM )

O incremento da desigualdade, o empobrecimiento e a exclusión social fan máis necesario fortalecer uns mecanismos de garantía de rendas e recursos que permitan a toda a poboación vivir dignamente. Ante a gravidade da desigualdade social e o empobrecimiento masivo cobra nova importancia o debate sobre a función das rendas básicas ou sociais

A RISGA é parte dun concepto que debemos superar porque é parte de quen rompeu o acordo social do Estado do Benestar polo que os diferentes grupos sociais acordaban sistemas de equilibrio e de compensación .Agora eles so ofrecen un modelo de Axudas Mínimas e din quen as merece ou non. Nos apostemos polas Rendas Básicas. (Ver Enlace ) Os sistemas como a RISGA que supón como un Bono que é como “descontar o que non se quere gastar en Estado do do Benestar e redistribución da Riqueza para darcho en cheques . Temos que evitar que se consolide un elevado grupo de cidadáns que queden permanentemente na cuneta

Contra a POBREZA ENERXETICA

Convoca a ODS

Desde que empezou a crise, fai agora preto de dez anos, os casos de mortes directas por incendios por velas ou conexións deficientes non deixaron de aumentar cada inverno, en España morren nos meses de inverno unha media de 24.000 persoas máis que no resto do ano, os falecementos vinculados á pobreza enerxética móvense anualmente entre 2.400 (10%) e 9.600 (40%),

O numero familias que ao chegar o inverno non poden afrontar os pagos do gas ou a electricidade se han multiplicando de forma alarmante. O 28,6% da poboación española vive en risco de pobreza ou exclusión, segundo o informe da Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social ( EAPN) Con todo, o Goberno de Mariano Rajoy non se caracterizou precisamente pola súa sensibilidade co problema.O PP tombou todas as iniciativas lexislativas sobre pobreza enerxética

A pobreza e a desigualdade social prexudican seriamente a saúde

POR UNHAS PENSIONS DIGNAS

En Vigo Rua Principe as 12 am Polo presente polo noso futuro e de nosos fillos

CONVOCA MODEPEN

CASOS NOVOS

SABADO 17 as 18:00 na Parroquia Coia

O drama dos desafiuzamentos segue moi presente en España O 2017 terminou con 60.754, uns 166 cada día e os lanzamentos por falta de pagamento do aluguer experimentaron un aumento do 4,3% en 2017, En GALICIA ,como no resto do Estado é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario pola desprotección xurídica e sobre todo pola crecente precariedade e

aumento do prezo da Vivenda

Se tes problemas co Aluguer ou a Hipoteca ven e entre todas buscaremos unha solucion ,pero lembra a PAH non é unha Oficina de Avogados é un instrumento onde as afectadas tómanos decisións e apoiámonos uns a outras para resolver casos

Porque xuntas #SeSePode

O número de desafiuzamentos en 2017 foi de 60.754, uns 166 cada día: crecen os desaloxos por falta de pagamento de aluguer

60.754 lanzamentos practicados en 2017

O número de lanzamentos hipotecarios ou desafiuzamentos practicados en 2017 foi de 60.754 un 3,6% menos que un ano antes, en tanto que as execucións de inmobles presentadas nos xulgados reducíronse un 37,8% ata 30.094, segundo os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial ( CGPJ).

Segundo o informe sobre os efectos da crise económica nos órganos xudiciais que este luns fixo público a Sección de Estatística do CGPJ, case seis de cada dez lanzamentos -35.666, o 58,7%- foron consecuencia de procedementos derivados da Lei de Arrendamentos Urbanos ( LAU), mentres que outros 22.330 -o 36,8%- deriváronse de execucións hipotecarias.

Os lanzamentos por falta de pagamento do aluguer experimentaron un aumento do 4,3% en 2017, mentres que os derivados de execucións hipotecarias baixaron un 15,4%.

En Galicia

O número de lanzamentos hipotecarios ou desafiuzamentos practicados en 2017 en Galicia foi de 2.493, un 4,6 por cento máis que o ano anterior este aumento explícase por falta de pagamento do aluguer que experimentou un aumento do 4,3% en 2017.

E o drama continúa, aínda que agora cambie de rexistro. Se nunha primeira fase a maior parte dos lanzamentos producíanse por falta de pagamento da hipoteca e aplicando unha lexislacion inxusta –que xa veremos que pasa con ela- botase á familia á rúa ao terceiro prazo vencido, agora abundan máis os desafiuzamentos por falta de pagamento da renda de aluguer. Seguen producíndose os desafiuzamentos hipotecarios, aínda que xa non son tantos como nos peores anos da crise, en que se superaron os 225 diarios .Cada dia hai mais desaloxos por falta de pagamento de Aluguer está a cambiar o motivo do desafiuzamento, e as familias continúan terminando na rúa. É o lado mais cruel dunha crise que non cesa para a mayoria social

AS MULLERES SEN FOGAR

O sinhogarismo estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres e, por tanto, as súas experiencias subxectivas. Por iso, é fundamental analizar a exclusión social tendo en conta a perspectiva de xénero.

Se lle preguntase a alguén que fixese un retrato robot dunha persoa sen fogar seguramente a describiría da seguinte maneira: é un home, de entre 45 e 60 anos, dorme nun caixeiro ou nunha beirarrúa, non ten familia, consome alcol e esmoleira

O concepto de «sen fogar» asóciase a estar á rúa ou a durmir en albergues, espazos dos que se adoitan sacar as estatísticas e nos que as mulleres son unha minoría xa que se atopan noutras manifestacións do sinhogarismo máis difíciles de detectar e de cuantificar: vivir nunha vivenda sen título legal, baixo ameaza de violencia machista, vivir nunha chabola, nunha vivenda insegura, por exemplo. Por ese motivo fálase de que o sinhogarismo encuberto é a situación de aloxamento máis frecuente entre as mulleres sen fogar.

Diciamos desde estas consentes paginas que o concepto de sen teito ,ao contrario do que se adoita manexar é mais amplo e é algo mais que vivir na rúa

As mulleres, simplemente polo feito de ser mulleres, tentan sortear de calquera xeito o ter que durmir na rúa: “Non es unha persoa na rúa, es unha muller na rúa”. En xeral as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas).

Se cuantificamos o número de mulleres que viven nunha vivenda insegura (baixo ameaza de desafiuzamento, en réxime de tenencia inseguro –acollida por familiares/amizades, subarrendamiento, ocupación ilegal-) ou baixo ameaza de violencia machista por parte da súa parella ou familia, é moito maior que o dos homes.

Un recente estudo do Instituto da Muller vasco vén corroborar isto .    No País Vasco ao redor de 500 mulleres estanse sen teito ou sen vivenda (en recursos específicos para persoas sen fogar) pero algo máis de 120.000 mulleres atópanse sen fogar (vivenda insegura ou inadecuada).

As mulleres tentan sortear  de calquera xeito o ter que durmir na rúa ou en albergues porque son espazos moi violentos nos que se multiplica o risco de sufrir algún tipo de agresión sexual ou de violencia machista en xeral. Antes de chegar a esta situación as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas), etc.

* Hai máis mulleres en situación de exclusión residencial pero son menos visibles que os homes polo seu menor presencia na rúa

* Fronte á opción da rúa ou o albergue, as mulleres optan por estratexias como durmir en casa de familiares ou intercambiar coidado por aloxamento

Una das conclusións do estudo, por tanto, é a invisibilidade das mulleres sen fogar, que optan na súa maioría por alternativas á rúa ou o albergue como poden ser durmir en casa de familiares ou amizades, manter relacións de parella insatisfactorias, ou intercambiar compañía ou coidado por aloxamento

FACTORES E EXCLUSION , FACTOR DE XENERO

A menor presenza das mulleres nas situacións máis graves de exclusión social débese a diferentes factores de contención moi relacionados coas atribucións de xénero:

  • Adaptación  á precariedade laboral: As mulleres souberon adaptarse ás peores condicións que lles ofreceu o mercado laboral
  • Prestacións, protección social, coidado: Benefícianse en maior medida de determinadas prestacións e teñen menos reparos á hora de solicitar axuda institucional. As mulleres teñen maior tendencia ao coidado e a solicitar axuda
  • Maior apoio familiar e social, pero con límites: As mulleres reciben máis axuda das súas redes familiares e sociais pero habitualmente con contrapartidas que poden coartar a súa autonomía.
  • A maternidade como capital social e económico: Existen recursos específicos para as nais en situación de exclusión social.

Medo á victimización: Case una de cada tres mulleres que dormen ou durmiron na rúa foron vítimas de agresións físicas e máis dunha de cada catro foron obxecto de agresións sexuais, unhas porcentaxes moito máis altas que no caso dos homes.

O estigma asociado ás mulleres sen teito é moito maior que o que sofren os homes. Vivimos nun sistema dominado polo patriarcado e o sinhogarismo, a pobreza e a exclusión social non ían ser alleos a iso. O sinhogarismo habitualmente estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres.

A.T