Etiqueta: #leyViviendaPAH

Grazas á presión da cidadanía amplíase 3 meses a moratoria de desahucios que cobre a algunhas familias vulnerables

O Consello de Ministros a ampliación por 3 meses máis da moratoria de desahucios a familias vulnerables. Unha moratoria que xa no seu día celebramos como un avance histórico na protección de familias vulnerables pero que tachamos de pouco ambiciosa, xa que non é unha suspensión total de desahucios senón en certas casuísticas deixando sen protección a algunhas persoas.

Con máis de 29.406 desahucios en 2020 en plena pandemia sanitaria e logo de 12 anos promoviendo leis e políticas de vivenda desde a rúa, temos claro que a nosa voz e experiencia é máis necesaria que nunca para poñer freo aos desahucios e asentar as bases con medidas estructurales e deixar dunha vez a curva dos desahucios atrás tal como recollemos no manifesto con máis de 50 entidades na iniciativa por unha lei que garanta o dereito á vivenda.

No BOE de hoxe, publícase o Real Decreto-lei 8/2021, que fai efectiva a extensión nos artigos 7 e 8 das medidas urxentes vinculadas á vivenda. Concretamente:

Mantense a posibilidade de suspender de forma extraordinaria os desahucios de familias vulnerabilizadas derivados de aluguer (impagos e finalizaciones de contrato) ata o 9 de agosto de 2021 (inclusive). Esta medida aplica a pequenos ou grandes tenedores, sempre que o propietario/arrendador non sexa unha persoa física en situación de vulnerabilidade.
Mantense a posibilidade de suspender de forma extraordinaria os desahucios de familias vulnerabilizadas en situación de ocupación en precario, inclusive pola vía penal, ata a mesma data. Neste caso, os propietarios deberán ser grandes tenedores (persoas físicas ou xurídicas con máis de 10 vivendas) e a familia, entre outros requisitos, incluír un menor de idade, unha persoa dependente ou unha vítima de violencia de xénero.
Mantense a prórroga extraordinaria dos contratos de aluguer que finalicen ata o 9 de agosto. O inquilino poderá solicitar unha ampliación do prazo contractual coas mesmas condicións por un máximo de 6 meses.
Mantense a moratoria de pago de aluguer para grandes tenedores e entidades públicas ata a mesma data. Neste caso, a propiedade poderá escoller entre unha rebaixa do 50% da renda por un máximo de 4 meses ou un adiamento do pago polo mesmo prazo e o fraccionamiento desas cotas nos meses posteriores.

Sabemos que estes 3 meses poden ser un respiro para as familias, pero desde a PAH esiximos medidas de longo alcance antes. En definitiva necesitamos unha lei que garanta o dereito á vivenda, paralice os desahucios de familias vulnerables sen alternativa habitacional, obrigue aos grandes tenedores a ofrecer aluguer social e ás administracións ao realojo en caso de pequenos tenedores, e a crear un parque de vivendas públicas, sociais e asequibles que resolva a urxencia habitacional.

Desde la PAH hemos actualizado los documentos útiles para poder paralizar estos desahucios. Aquí puedes descargarlos y acércate a tu PAH más cercana para asesorate.Documentos útiles

Sabemos que estos 3 meses pueden ser un respiro para las familias, pero desde la PAH exigimos medidas de largo alcance antes. En definitiva necesitamos una ley que garantice el derecho a la vivienda, paralice los desahucios de familias vulnerables sin alternativa habitacional, obligue a los grandes tenedores a ofrecer alquiler social y a las administraciones al realojo en caso de pequeños tenedores, y a crear un parque de viviendas públicas, sociales y asequibles que resuelva la emergencia habitacional.

MANIFESTO Por unha Lei que garanta o Dereito á Vivenda

En España, o 36,1% da poboación destina máis do 40% dos seus ingresos ao pago de vivenda e suministros básicos, e outros miles de fogares novos nin sequera poden formarse, de feito únicamente o 18,5% da poboación entre 18 e 29 anos emancipouse polas enormes dificultades para acceder e manter unha vivenda estable. 

Mentres segundo o INE (2011) hai 3,4 millóns de vivendas baleiras, moitas delas en mans de grandes tenedores, o Parque de Vivenda Pública e Social é entre 7 e 10 veces menor que o doutros países desenvolvidos de Europa.

No estado español as vivendas sociais representan un 2,5% do parque de vivendas principais, nada que ver coas porcentaxes dalgúns países europeos da nosa contorna (Holanda 30%, Austria 24%, Reino Unido 17,6%. Francia 16,8%).

Logo de entregar máis de 60.000 millóns de diñeiro público para o rescate bancario que non foron devoltos, é de xustiza que a nova Lei faga fronte á urxencia habitacional que sufrimos. Garantindo, así, unha vivenda para quen o necesite mediante un orzamento suficiente en políticas de vivenda pública e establecendo mecanismos legais que obriguen, aos responsables financeiros da crise inmobiliaria e aos grandes tenedores de vivenda, a asumir responsabilidade social e evitar novas burbullas especulativas.

Levamos demasiados anos sufrindo a quen pon os seus beneficios privados por encima da vida e saúde de millóns de persoas. É o momento de que as Administracións públicas asuman a súa responsabilidade e cumpran coa súa deber de protexer e garantir un dereito humano que é básico para asegurar a integridad física, a dignidade, o acceso a outros dereitos fundamentais e o desenvolvemento persoal que todos nos merecemos.

As organizacións firmantes deste manifesto unimos forzas para lanzar unha campaña estatal de movilización cidadá e conseguir que a Lei polo Dereito á Vivenda inclúa como mínimo estas 8 medidas de aplicación directa en todo o territorio:

1- A lei debe garantir o dereito a unha vivenda digna, asequible, accesible e adecuada como dereito subjetivo, garantindo que esta protección sexa efectiva e evitando que ningunha persoa sufra situación de sinhogarismo.

2- Stop desahucios de persoas vulnerables sen alternativa de vivenda digna e adecuada, así como a obrigación de aluguer social estable para os grandes tenedores e no resto de casos realojo digno e adecuado a cargo dos poderes públicos.

3-Asegurar e ampliar o parque público de aluguer social, como mínimo ao 20% do conxunto de vivendas en vinte anos, facendo fronte á urxencia habitacional de forma prioritaria. 

4-Regulación estatal de alugueres a prezos adecuados aos salarios da poboación en cada zona do territorio. Modificación da lei de arrendamentos urbanos para dar protección e estabilidade aos inquilinos do conxunto do país.

5-Garantir os suministros básicos de auga, luz, gas e acceso ás telecomunicaciones para evitar a brecha digital como parte dunha vivenda digna.

6-Garantir unha segunda oportunidade efectiva para os fogares con débedas hipotecarias, e desenvolver medidas contra o sobreendeudamiento e os abusos financeiros e inmobiliarios.

7-Ampliación presupuestaria para vivenda social e políticas sociais de vivenda ata chegar ao promedio europeo de parque público, destinando como mínimo o 2% do orzamento estatal. Asignación dunha parte suficiente dos fondos europeos de recuperación a este obxectivo.

8-Participación activa da poboación en toda a política de vivenda e urbanismo.

É imprescindible que a Lei polo Dereito á Vivenda incorpore estas demandas de afectadas e sociedade civil, que afectan á dignidade das persoas e aos Dereitos Humanos, blinde as lexislacións autonómicas máis progresistas e de cumprimento, dunha vez ao PIDESC e aos dictames de Nacións Unidas e dos Tribunais Europeos, sen atrasar a súa aplicación a desenvolvementos normativos posteriores. 

Por imperativo constitucional e estatutario corresponde ás Comunidades Autónomas definir e desenvolver as políticas de vivenda, pero o establecemento das condicións básicas que garantan a igualdade dos cidadáns no exercicio do dereito constitucional á vivenda é competencia irrenunciable do Estado, debendo ser comúns as bases deste dereito esencial, conforme ao disposto no artigo 149.1.1.a de a Constitución.

Existe unha maioría social e tamén parlamentaria que apoia estas medidas, pero temos claro que só coa movilización de toda a poboación conseguiremos que esta Lei sexa a garantía do Dereito á Vivenda. 

¡Sumar! ¡Non che quedes SEN casa!

Asina a petición para acabar cos desafiuzamentos en tempo de pandemia

Os máis dun millón de desahucios que sufriu a sociedade española, desde o inicio da crise anterior en 2008, foi unha vulneración injustificable dun dereito humano e constitucional tan importante como o da vivenda, soporte doutros dereitos fundamentais.

Como pode comprobarse polos datos do CGPJ os desahucios seguen sendo unha realidade cuotidiana. Con todo, e tal e como indicou Leilani Farha, ex?relatora de vivenda da ONU, a vivenda debería ser a primeira liña de defensa fronte ao Covid-19. Parece ser que non é o caso en España.

En tempos de pandemia estáselle pedindo á cidadanía que faga todo tipo de sacrificios e, en aras da saúde pública, recórtanselle liberdades e capacidade de movemento; é insistente o requerimiento de quedarse na súa casa. O noso estado social e de dereito non pode, ao mesmo tempo, mirar para outro lado ante a continuidade dos desahucios dun sector importante da poboación: a de familias e persoas vulnerables, poñendo en risco o seu saúde e a de todas.

Só nos días hábiles comprendidos entre o 4 e o 30 de xuño (únicos con actividade xudicial normal) executáronse en España 1.383 desahucios, de familias en situación de vulnerabilidade previa ao virus; o terceiro trimestre traerá cifras demoledoras á vista das convocatorias diarias para evitar os desahucios por parte das PAHs e dos numerosos grupos en loita pola vivenda. Desahucios, ata de Bankia e da SAREB, entidades de maioría de capital público, que debesen, xa que logo, actuar de forma coherente e comprometida co artigo 47 da Constitución.

A PAH e outras entidades sociais indicamos que as medidas iniciais que se aprobaron para paliar os efectos do Covid?19 en temas de vivenda supuxeron un alivio temporal para moitas persoas, pero que eran claramente insuficientes porque deixaban sen protección ás familias que xa estaban en vulnerabilidade con anterioridad ao estallido da pandemia, ás que tiñan procesos xudiciais en curso e ás que se viron obrigadas a vivir en precario debido á falta clamorosa dun parque público de vivenda, do que si dispoñen países da nosa contorna.

A recente supresión da moratoria das hipotecas e dos cortes de suministros, agravou máis a situación de vulnerabilidade das familias.

Por todo o expresado anteriormente, queremos recoller o máis absoluto apoio á petición da Plataforma de Afectados da Hipoteca e do resto de asociacións en defensa ao dereito á vivenda, para a aprobación inmediata dun novo decreto que suspenda TODOS os desahucios e cortes de suministros de familias vulnerables que carezan da alternativa habitacional, adoptando as compensacións adecuadas, no caso que fose necesario, nos desahucios de pequeno propietario.

A Moratoria deberá durar ata a entrada en vigor da nova lei de vivenda que deberá regular de forma definitiva a imposibilidad de levar a cabo desahucios sen alternativa habitacional, dando cumprimento ao art. 47 da Constitución e ás diferentes medidas que as Nacións Unidas recomenda ao estado español para dar cumprimento aos acordos internacionais subscritos por España en materia de Dereitos Humanos.

O teu apoio pode salvar vidas

Reclamemos ao Goberno a aprobación urxente dun decreto cos contidos expresados no párrafo anterior. Non só por Xustiza Social e en cumprimento dos Dereitos Humanos, nin para dar resposta ás indicacións do recente informe presentado por Philip Alston, relator especial da ONU sobre a extrema pobreza, nin tan só para cumprir cos dictames condenatorios a España por vulneración dese dereito, e coas recomendaciones que ambos conteñen, tamén e moi especialmente, por razóns de Saúde Pública.

Hoxe máis que nunca hai vidas en xogo.

Asina a petición para acabar cos desahucios en tempo de pandemia
Reclamemos ao Goberno a aprobación urxente dun decreto cos contidos expresados no párrafo anterior. Non só por Xustiza Social e en cumprimento dos Dereitos Humanos, tambén por razóns de Saúde Pública.

Reunión da PAH co Secretario Xeral de Vivenda, David Lucas

Na reunión de hoxe, tras unha análise da situación e de como chegamos ata aquí, mostramos o noso desacordo cos últimos decretos insuficientes e á práctica ineficaces, aprobados para axudar ás inquilinas e ás persoas hipotecadas. Expuxemos as nosas emendas para a tramitación parlamentaria do Proxecto de Lei do RDL 11/2020 e saímos co compromiso dunha nova reunión en xuño para profundar nelas, tras recoñecer a insuficiencia dos decretos aprobados ata o de agora. Emendas recollidas nun documento que xa fixemos chegar a todos os grupos parlamentarios, quedando por ver quen as defende e quen non. Ou o que é o mesmo, quen está ao lado das familias e quen. O noso obxectivo é que non se repita o sucedido na crise do 2008, que realmente non se deixa a ninguén atrás e que non sexa a cidadanía a que acabe pagando os efectos da crise sanitaria

As nosas emendas, que xa presentaremos en profundidade, céntranse en:

➤ Exoneracións do pago tanto de hipotecas como de alugueiros ate, como mínimo, o 31 de decembro do 2021, para as familias en situación de vulnerabilidade. Diferenciando claramente entre pequenos propietarios, grandes propietarios -a partir de máis de 5 vivendas- entidades financeiras, socimis e fondos de investimento e entidades públicas.

➤ Suspensión de todos os desafiuzamentos de unidades de convivencia sen alternativa residencial de forma indefinida ou, como mínimo, ate o 31 de decembro do 2021 e establecemento do xuízo de proporcionalidade que vén reclamando a España o Comité DESC.

➤ Extensión das medidas a todas aquelas familias que están en situación de vulnerabilidade, provocada previa ou durante a crise sanitaria

➤ Redución e modificación de requisitos que burocratizan o procedemento e que exclúen a moitas familias da aplicación das medidas.

➤ Alongar o tempo necesario a protección das medidas para facer fronte ás consecuencias da COVID-19, como mínimo ate 31 decembro do 2021, podendo adoptarse o criterio que permita obxectivar a recuperación económica (como o aumento do PIB ou do emprego).

➤ Obrigar á banca a revisar todas as solicitudes que fosen denegadas por incumprir os anteriores requisitos. Tanto en materia de hipotecas como de alugueiros, terán que ser revisadas por si cumprisen cos requisitos que aquí se inclúen.

➤ Parque público e función social da Vivenda. Desenvolvemento de medidas tendentes á utilización como Parque Público Temporal de vivendas inxustificadamente desocupadas en mans de grandes tenedores, como forma de corresponsabilidade social e compensación polo rescate anterior, para dar á Vivenda o tratamento que lle corresponde como ben social, apartándoa de ser un mero ben de consumo e especulación.

O resultado da reunión de hoxe, poderiamos valoralo de positivo xa que vimos unha clara predisposición a colaborar connosco e outras entidades sociais no desenvolvemento para garantir o Dereito á vivenda. alcanzamos o compromiso de manter reunións periódicas para a elaboración dunha Lei de Vivenda, que debería entrar en vigor nesta lexislatura, así como do próximo Plan Estatal de Vivenda e empezar a abordar como debe consolidarse o parque público tendo en conta a vivenda baleira e en mans de SAREB.

Queda moito traballo por diante. Máis cando lamentablemente esta crise volveu a demostrar o que a PAH leva denunciando nos seus 11 anos de existencia: que a vivenda é un dereito humano e que se debe garantir o seu acceso a todos os cidadán

#2020 senDesafiuzamentos

Aínda que nas asembleas da PAH nunca se perde o espírito do Nadal (grazas á solidariedade e xenerosidade de todas, a paz e alegría ao lograr unha solución, que ademais dá eperanza a quen sigo loitando e paralizando desafiuzamentos todos os días), miles de familias non puideron pasar nin a Noiteboa no seu fogar porque banqueiros e especuladores arrebatáronllo. É a débeda social que deixan uns señorones deputados de costas ao pobo.

Cada día é unha conta atrás para:

Hipotecadas, como Ánxela , que non poderán acabar 2020 na súa casa senón esténdese a moratoria que acaba en maio.

Inquilinas, como Pilar, que non poderán acabar 2020 na súa casa se os alugueres seguen subindo desproporcionadamente aos salarios.

Precarias, como Esther, que non poderán acabar 2020 con casa de seguirse executando desafiuzamentos sen realoxamento adecuado e cun parque de vivenda social á cola de Europa.

Tras 10 anos facendo cumprir o dereito á vivenda fronte a políticos e banqueiros, a PAH puxo sobre a mesa un plan de choque urxente, para acabar cos abusos, picar a burbulla e frear a especulación. Un plan que imos pelexar goberne quen goberne, para celebrar que *ÁngelaSeQueda, PilarSeQueda, EstherSeQueda… porque ou se está coas persoas e # ViviendaParaTodas, ou se está cos fondos voitre, os bancos e os especuladores.

Que non che hipotequen a vida, que non exploten os teus soños, que non che rouben o próximo Nadal.

Acabemos 2020 en casa. Contacta co teu PAH máis próxima e xuntas faremos que estas non sexan o último nadal en casa, porque COA PAH SI SE PODE!

Corre a voz no teu barrio. As imPAHrables temos un plan para acabar #2020 sinDesafiuzamentos . Un espírito do Nadal e guerreiro vai percorrer bancos e parlamentos, nós chamámoslle espírito PAH.