Etiqueta: #leyViviendaPAH

En Galicia con a LeyViviendaPAH e nosa Lei

O drama dos desafiuzamentos segue moi presente en España. A pesar da gradual redución das cifras globais desde o pico que se alcanzou en 2015, é unha realidade que se revolve descarnada nos barrios e periferias, onde as cifras dispáranse En 2016, o último ano completo contabilizado, rexistráronse máis de 60.000. Aumentan os desafiuzamentos: 189 cada día en España no primeiro trimestre do ano

A periferia madrileña, en concreto, foi branco de grandes privatizacións de vivenda pública protexida que, desde 2013, enriqueceron aos denominados “fondos voitre” e levado a unha situación de colapso a miles de familias que denuncian o abandono das institucións. Esta é unha mostra de persoas que loitan por unha vivenda digna,non podemos obviar que o contínuo incremento dos prezos dos alugueres incide de maneira directa e indirecta na extensión e persistencia do sinhogarismo en todas as súas formas

As subidas de prezos dos alugueres facilitadas por unha lexislación que desprotexe absolutamente ao inquilino xeran varios tipos de expulsións. En España é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario pola desprotección xurídica e sobre todo pola crecente precariedade e aumento do prezo da Vivenda

Vivimos tempos difíciles, só necesitas poñerche as noticias para darche conta ,se que xa non eres vítima desta situación ; con todo, hai algo que move o mundo, e non é a economía, senón a implicación entre persoas para darse agarimo, apoio, axuda. É fácil, na PAH poñémolo en práctica cada día, con cada familia que ten un problema por conservar ou manter a súa vivenda. Este pequeno xesto é poderoso, xa que recupera a esencia do que somos, e isto é comunidade.

Durante moitos anos as familias estivemos coidándonos e loitando polos casos que viñan, pero chegou o momento de que TODAS loitemos polos casos de todas, polo noso futuro, polo dos nosos fillos/ as. A Lei que rexistramos no Congreso é de todas; nela van os nosos saberes para que todas esteamos protexidas polo dereito á vivenda. As nosas voces son pequenas, pero unidas son infinitas; todo, grazas á colaboración, que replica, resoa e amplifica o «Si Se Pode» vivir baixo un teito digno.

Fai falta moita valentía nos Concellos para parar os desafiuzamentos

  • Voces unidas, voces valentes dan o seu apoio e fan súa a Lei dicindo # EstaEsMiLey.
  • É a hora de implicarnos e ser parte deste incrible paso na historia da loita social polos dereitos humanos, pois hai vidas en xogo.
  • Non imos quedarnos sentadas mentres vemos que se produce un desafiuzamento cada 8 minutos. Non imos quedarnos sentadas mentres vemos como nos afogan coas subidas no prezo do aluguer
  • Non Imos quedarnos sentadas mentres hai 3’5 millóns de vivenda baleira e non se ampla o parque público de vivenda
  • Non imos quedarnos sentadas mentres seguen producíndose mortes por pobreza enerxética e non podemos pagar as facturas abusivas por unhas subministracións básicas
  • Non imos quedarnos sentadas vendo todo isto mentres os findos de investimento especulan coas nosas vidas e expúlsannos dos nosos fogares

Dóeche a cabeza pensando en que pasará cando termine o teu contrato de alugueiro?As débedas non che deixan durmir e están afectando relación coa túa familia? Has ter algún ataque de ansiedade porque estás en risco de desafiuzamento? Cando compras comida, decides en función do prezo ou das vitaminas?

Tanto física como mentalmente, necesitamos un Descanso Real Xa.

Non o que se compra con créditos e débedas, senón o que se garante con dereitos para todas coa Lei de Vivenda PAH e as súas 5 demandas de mínimos:

1- Dación en Pago Retroactiva

2- Alugueiro Accesíbel

3- Stop Desafiuzamentos

4- Vivenda Social

5- Subministros Básicos Garantidos

Únete na defensa do Dereito á Vivenda difundindo a Lei de Vivenda PAH!

A Lei Vivenda PAH quere garantir o Descanso Real Xa para todas as persoas que sofren a emerxencia residencial: familias endebedadas para sempre, persoas en alugueiro inestábel ou ocupacións en precario e afectadas por cortes de subministros.

 

O 3 DE MARZO LEVANTÁMONOS

A PAH e moitos MMSS estamos convencidos que xuntas SiSePuede

Coa #LeiPAHVivenda :Alugueres Alcanzables e Estables

As Plataformas de Afectados pola Hipoteca reivindicamos a necesidade de regular os alugueres como propón a Lei Vivenda PAH, unha proposta de lei rexistrada no Congreso.

O prezo do aluguer disparouse, aumentando un 30% entre 2013 e 2016. A maioría da xente nova que aluga nas grandes cidades dedica máis da metade da súa precario soldo no aluguer. E ás familias resúltalles imposible desenvolver proxectos longos de vida mediante o aluguer xa que temos os contratos máis curtos de toda a Unión Europea. É obvio: a urxencia habitacional que existe nas hipotecas estendeuse aos alugueres. Como resultado, moitas veciñas vense forzadas a abandonar os seus barrios e municipios de toda a vida porque non poden facer fronte aos prezos. As familias que se quedan na rúa, en ausencia dun realojo garantido pola Administración, están abocadas a ocupar por necesidade. Vivir converteuse nun privilexio.

O goberno do PP modifico a Lei de Arrendamentos Urbanos en 2013 con consecuencias nefastas. En primeiro lugar, reduciron o mínimo de duración dos contratos de 5 a 3 anos. En segundo lugar, desvincularon os prezos do IPC nas renovaciones contractuales. Unha reforma innecesaria, que estaba feita a medida dos grandes especuladores e os fondos voitres. A lóxica destes grandes especuladores é botar das súas casas ás familias, reformar os pisos e volvelos a vender rápidamente.

Mentres estes especuladores enriquécense mediante leis inxustas, o 60% dos desahucios xa son por aluguer. Prodúcese un escenario de inseguridade tanto para as inquilinas como para os pequenos propietarios. E isto ocorre nun contexto europeo onde os alugueres indefinidos están normalizados en países como Alemania e Noruega. Unha Europa onde ata existe un índice de referencia en Berlín que marca o prezo adecuado dos pisos en aluguer segundo as súas características, antigüidade e localización

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2?5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Coa proposta de lei que rexistramos (LeyPAHVivienda )desde a sociedade civil, propoñemos replicar medidas que xa funcionan en Europa para garantir que vivir de aluguer sexa unha alternativa viable, segura e asequible:

  • Dotar ás Concellos que o necesiten da capacidade de crear índices de referencia locais para os prezos do aluguer, que teñan en conta a capacidade adquisitiva da poboación.
  • —Aumento da duración dos contratos a 5 anos en casos de pequeno propietario con posibilidade de renovación por outros cinco, e a 10 anos en casos de gran propietario con posibilidade de renovación por outros dez.
  • —Alugueres indefinidos para vítimas de violencia de xénero, persoas maiores de 65 anos e colectivos vulnerables.
  • —Habilitar axudas ás familias vulnerables en casos de que o seu casero sexa un pequeno propietario.
  • —Dotar á Administración Pública da capacidade de realojar ás familias vulnerables en pisos injustificadamente baleiros da banca no caso de que a súa casero sexa un pequeno propietario.
  • —Máis seguridade nos contratos para garantir a estabilidade tanto de inquilinas como pequenos propietarios.

A leyPahVivienda xa esta rexistrada, o goberno do PP ten ata marzo para interpoñer un veto, que implicaría que estas medidas de sentido común nin sequera puidésense debater no Congreso. E isto malia que a propia portavoz de vivenda do PP, Ana Zurita, recoñeceu durante un proceso de negociacións que non había xustificación para vetar a Lei Vivenda PAH xa que non afectaba aos orzamentos xerais en vixencia. Mentres tanto, hai 173 desahucios cada día, 173 razóns para adiantar canto antes o debate democrático e aprobación necesaria da Lei Vivenda PAH.

Falamos dunha proposta de lei que non só acabaría cos desahucios, senón que inclúe a oportunidade histórica de superar uns alugueres imposibles para alcanzar uns alugueres asequibles. E así protexer o Dereito Humano á Vivenda tal como esta recollido na Constitución.

¡Si Se Pode!

# Alugueres Estables Asequibles

No Aniversario de Rosalia Castro

Error
El video no existe

Os desafiuzamentos repuntan en Vigo: xa van 407 en que vai de ano

A maioría dos expulsados son inquilinos. Esta mesma semana debe marcharse un matrimonio con nenos Os desafiuzamentos aínda se conxugan en presente: a foto fixa dos lanzamentos hipotecarios en Galicia está lonxe aínda de ancorarse ao retrovisor da crise

A crise ,a pobreza e sobre todo esa saída da crise que pretende deixar atras a millóns de persoas que non teñen mais futuro que un presente de risco de exclusion Social .O PP Goberna ao ditado dos poderosos ,en Politica de Vivenda ,Sanidade ,Traballo precario e agora as Pensións.

O canto amargo de Rosalia que viviu a amargura de deixar atras aos seus seres queridos, a súa casa ,a súa terra  o seu fogar .

Levantémonos coa #LeiPAHVivenda , #EstaÉMiñaLei .

Non deixaremos a ninguén atras

Se non sentan ,levantámonos

Nove anos pasaron desde que naceu a PAH. Nove anos loitando para facer real o dereito á vivenda. Nove anos nos que paramos miles de desahucios e realojado por centos de familias. Nove anos nos que cambiamos leis e presentado mociones en concellos e comunidades autónomas. Nove anos cheos de trabas por parte do Partido Popular para que ese dereito á vivenda non sexa efectivo.

Pouco mellorou a situación estes nove anos, agora enfrontámosnos/enfrontámonos a unha nova burbulla inmobiliaria e por iso rexistramos no Congreso unha lei de todas, a Lei de Vivenda PAH. Unha lei para que as familias non estean indefensas, unha lei con cinco demandas básicas:

  • · DACIÓN EN PAGO RETROACTIVA
  • · ALUGUER ASEQUIBLE E ESTABLE
  • · STOP DESAHUCIOS
  • · VIVENDA SOCIAL
  • · SUMINISTROS GARANTIDOS (Luz, auga e gas)

Unha vez rexistrada esta Lei de Vivenda PAH no Congreso, estamos á espera de que o Partido Popular non a vaiche e volva, de novo, a tombar as ilusións e o dereito a teito de miles de familias. É hora de dicirlle ao Partido Popular que xa BASTA, por iso invitámosvos a todas o próximo 3 de marzo á GRAN MANIFESTACIÓN que estamos preparando en Madrid.

Ademais de vir podes facer moitas máis cousas. preparamos este KIT GRÁFICO DE DIFUSIÓN con todos os carteis para que os imprimas e péguelos no teu barrio, compártalos nas túas redes sociais e/ou que os pases por todos os teus grupos de Whatsapp ou Telegram.

¡Esperámosche o 3 de marzo en Madrid!

¡Si se pode!

Recuperemos el derecho a la vivienda que nos han robado los grandes especuladores

http://m.eldiario.es/autores/luis_sanmartin/

Luis Sanmartin

Esta es la historia de cómo los grandes especuladores llegaron a nuestras ciudades. Parte de sus inicios los encontramos en 2012, cuando el PP otorgó un régimen fiscal privilegiado a las Socimis. Fondos dedicados al alquiler, que, gracias a este nuevo régimen, no pagarían impuestos. De este modo, las Socimis se volvieron una de las herramientas preferidas de bancos y fondos buitre para especular con el alquiler. Por si fuera poco, el PP en 2013 modificaría la ley de los alquileres desvinculando los precios del IPC en las renovaciones de los contratos.

En resumidas cuentas, el PP modificó las leyes a medida de los grandes especuladores, que a partir de entonces podían comprar viviendas y subir los precios de manera desorbitada a las familias. Y se podía hacer, incluso, sin pagar impuestos. En otras palabras: el PP regaló el control de los precios del alquiler a los grandes especuladores inmobiliarios.

No es el mercado amigo, es el gobierno del PP que pretende regalar tu hogar a cuatro especuladores que tienen nombre. Como Blackstone, el peor fondo buitre del mundo. Que ya en 2013, durante el mandato de Ana Botella, que era alcaldesa por el PP, compró 1.860 viviendas públicas en Madrid. Tras esta compra, Blackstone no tardo en subir los precios, y desde entonces desahucia a familias que residen en viviendas anteriormente públicas. Hablamos de un entramado que funciona a través de una Socimi llamada Fidere.

Más tarde en 2015, realizaría la compra de 40.000 hipotecas en riesgo de impago que pertenecían a CatalunyaCaixa. Un banco, que, recordemos, fue rescatado con 12.000 millones de dinero público que jamás han sido devueltos. Pronto Blackstone terminó todo tipo de negociación con familias vulnerables que habían tratado de conseguir una dación en pago y un alquiler social. Y comenzó a desahuciarlas para crearse su propio parque de alquiler. Además, para evadir impuestos y sacar el máximo beneficio utilizó otras dos Socimis: Albirana, que acumula hasta 5.000 viviendas provenientes de familias desahuciadas. Y Anticipa, que acumula más de 12.000 hipotecas en riesgo de impago.

Las reformas del PP también atrajeron a otros especuladores. Hace tiempo que nombres como Norvet, Elix, MK Premium o Vauras Investment protagonizan casos de expulsión de vecinas: compran bloques enteros, se niegan a renovar contratos de alquiler, suben los precios de manera desorbitada e incluso practican el acoso inmobiliario. Cuando logran expulsar a los residentes de toda la vida, reforman los pisos y los sacan al mercado como viviendas de lujo. Para cuando termina el ciclo, los precios de la vivienda en la zona se han hinchado. Lo que provoca que también suban los precios del barrio, y de la ciudad. Cada una de estas compras es un tsunami contra el derecho a la ciudad y el derecho a la vivienda. Una oleada llamada gentrificación: que es otra manera de nombrar la expulsión de vecinas de sus barrios y ciudades de toda la vida por no poder hacer frente a los precios de la vivienda.

Sin embargo, esta historia la sigue escribiendo la ciudadanía, que es más digna que el gobierno, y se ha organizado para vencer a la actuación de la mafia inmobiliaria. Tenemos ejemplos como el bloque Leiva 37 de Barcelona que fue comprado por el fondo buitre Vauras Investment. Gracias a la presión social de las vecinas, el Ayuntamiento cancelo esta compra e incluso adquirió el edificio para que pasará a ser de propiedad pública. También han surgido Sindicatos de Inquilinos, que reclaman la regulación del alquiler a partir de una premisa con mucho sentido común que viene a decir que «si regulamos los carburantes, si regulamos los medicamentos, regulemos los alquileres».

También la Plataforma de Afectados por la Hipoteca (PAH) ha demostrado que la ciudadanía puede vencer. Coordinándose con colectivos internacionales de todo el mundo, participó en acciones simultaneas en Madrid, Nueva York, Londres, Berlín y Tokyo contra Blackstone. Y como resultado, lograron abrir vías de negociación para resolver casos de familias afectadas. También ha plantado cara a la inmobiliaria Norvet, organizando a las vecinas del bloque Aragó 477, que estaban en riesgo de expulsión. Y ha terminado realojando a varias familias en emergencia en pisos que Norvet mantenía vacíos en el bloque de Aragó 477.

Y ahora en 2018, la PAH incluso registra una ley en el Congreso, que contiene medidas para revertir las causas estructurales que han provocado la llegada de la mafia inmobiliaria. Hay tres medidas básicas en este sentido. Primero, una moratoria que paralice los desahucios de primera y única vivienda de familias vulnerables. Segundo, otorgar a la Administración la capacidad de realojar a familias en emergencia en pisos de la banca que se encuentren injustificadamente vacíos. Tercero, dotar a los Ayuntamientos de la capacidad de crear índices de referencia que marquen un precio adecuado a las viviendas en alquiler según sus características y la capacidad adquisitiva de la población. Demandas que en su conjunto no sólo protegerían a las familias en riesgo de desahucio, sino que permitiría a toda la población acceder a una vivienda sin caer en la precariedad. Porque este es un problema de todas, para el que hay soluciones.

Si se aprueba la Ley de Vivienda de la PAH en el Congreso, conseguiremos nuevas herramientas para continuar protegiendo el Derecho a la Vivienda en nuestras ciudades, en nuestros barrios y en nuestras calles. Pero ahora que la ley está registrada, el gobierno del PP, junto con el apoyo de Ciudadanos, tiene hasta mediados de marzo para interponer un veto. Y este veto implicaría que esta ley que necesitamos todas ni siquiera pudiera debatirse en el Congreso. Recordemos ante todo que es una obligación política del gobierno permitir debates que protejan nuestros derechos más básicos. Hoy más que nunca, tenemos la oportunidad de recuperar el control democrático y ciudadano del derecho a la vivienda. El control sobre nuestro futuro. Y ser las ciudadanas las que consigamos escribir el final de esta historia.

Publicado en El Diario .es