Etiqueta: MMSS

La pobreza también es un problema psicosocial

Publicado en http://www.pensamientocritico.org/la-pobreza-tambien-es-un-problema-psicosocial/

Ser pobre es una experiencia muy vergonzante, que degrada nuestra dignidad y nuestro sentido de lo que valemos. Aunque las causas y manifestaciones de la pobreza pueden ser diferentes, la humillación que la acompaña es universal. Recientes estudios llevados a cabo por la universidad de Oxford indican que de China a Reino Unido, las personas que se enfrentan a problemas económicos —incluidos los niños— notan un ataque casi idéntico a su orgullo y autoestima.

Pero a pesar de la clara evidencia que liga a las estrecheces económicas con las aflicciones psicológicas, las políticas que intentan atajar la pobreza no suelen tener en cuenta la vergüenza como un factor. Más bien, suelen poner el foco en manifestaciones tangibles como la falta de ingresos o de educación. Como resultado, las soluciones a la pobreza tienden a asumir implícitamente que la mayor riqueza material o las mejores condiciones de vida se traducen automáticamente en beneficios intangibles, incluido un mejor bienestar mental.

El no tener en cuenta la parte “psicosocial” de la pobreza —es decir, la interacción entre fuerzas sociales y actitudes y comportamientos individuales— es una equivocación. Si queremos aliviar el sufrimiento humano y alcanzar el Objetivo de Desarrollo Sostenible de Naciones Unidas acabar con la pobreza “en todas sus formas” en 2030, nuestros esfuerzos deben poner en primer plano los papeles intrínsecos e instrumentales que la vergüenza tiene en la miseria.

En todo el mundo hay ejemplos de cómo la paralizante sensación de deshonra que acompaña a la pobreza impide a la gente tomar acciones positivas para mejorar su situación. En India, la vergüenza de perder las cosechas y los apuros económicos correspondientes han llevado a muchos granjeros a abusar de alcohol y de estupefacientes, y, en algunos casos más extremos, al suicidio. En Tanzania, los investigadores que estudian el bilingüismo (en inglés y suajili) en la educación se han dado cuenta de que un miedo a las burlas lleva a los estudiantes con peores niveles de inglés a participar menos en clase. Y, en Uganda, los estudiantes de secundaria más pobres dicen que la incapacidad de pagar sus matrículas o comprar uniformes y material escolar es una fuente constante de humillación.

Para enfrentarse a la vergüenza asociada a la pobreza, y tener adecuadamente en cuenta el papel que tiene en la perpetuación de la miseria, hay que dar ciertos pasos. Para empezar, los que elaboran las políticas han de reconocer el problema. En vez de ver la vergüenza como una desafortunada derivada de la penuria, los que planifican el desarrollo humano han de considerar cómo la pobreza mina la dignidad humana. Hace tiempo que Amartya Sen, premio Nobel de economía y una de las voces más influyentes en la reducción de la pobreza, afirma que la vergüenza es uno de los motores de la miseria “absoluta”. Tomarla en serio debe ser parte de cualquier estrategia para reducir su impacto.

Es más: la vergüenza, la falta de autoconfianza y una baja autoestima pueden afectar negativamente la percepción que las personas tienen de su propia habilidad de cambiar, sosteniendo una sensación de insuficiencia que puede debilitarles y atraparles en la miseria. Para ayudar a la gente a escapar, las estrategias de desarrollo humano han de tener en cuenta cómo reforzar la visión que tenemos de nuestra capacidad de actuar, de ser efectivos y de tener aspiraciones —la creencia en la propia habilidad de influir en acontecimientos que afectan nuestras propias vidas.

Por último, los diseñadores de las políticas deben de considerar que, si no se implementan de forma adecuada, los programas de reducción de la pobreza pueden reforzar de hecho estas sensaciones de vergüenza. Por ejemplo, en 2005 un grupo de investigadores en India descubrió que las mujeres estaban dejando de ir a las clínicas médicas para evitar el trato humillante de los trabajadores de estos centros —en detrimento de su propio bienestar y el de sus hijos. Las mujeres en Sudáfrica que se han inscrito para recibir ayudas para sus hijos han denunciado experiencias similares, al igual que los usuarios de bancos de alimentos en Reino Unido. De hecho, muchos encuestados en este último país han dicho que el estigma de recibir comida gratis es tan fuerte que el “miedo” y el “bochorno” eran emociones comunes.

La idea de que hay una necesidad de considerar la vergüenza a la hora de diseñar políticas de reducción de la pobreza va ganando partidarios. Los investigadores del sufrimiento humano reconocen que la “dignidad del que recibe” es un componente crucial a la hora de aliviar la miseria con éxito. Por ejemplo, un estudio de 2016 sobre programas de transferencia de efectivo en África descubrió que la falta de estrés y de vergüenza mejoraba la autoconfianza de los beneficiarios, lo que a su vez llevaba a una mejor capacidad de tomar decisiones y una mayor productividad. Basándose en esa evidencia, la universidad de Oxford está extendiendo sus investigaciones al “nexo entre vergüenza y pobreza”, para estudiar cómo el sector del desarrollo internacional puede hacer que las políticas contra la miseria sean “impermeables a la vergüenza”.

Estos programas se mueven en la dirección adecuada, pero aún queda mucho por hacer para integrar el componente psicosocial de la pobreza en las políticas y la planificación. Solo cuando los gestores políticos se den realmente cuenta de que la dignidad y el amor propio son requisitos previos e inevitables en la lucha contra la miseria —y no consecuencias de su mitigación— el mundo tendrá una verdadera oportunidad de erradicar la pobreza en todas sus formas.

___________

Keetie Roelen es investigadora y codirectora del Centro de Protección Social del Instituto de Estudios sobre el Desarrollo de la Universidad de Sussex, en Brighton (Reino Unido). © project syndicate, 2017.

El País, 3 de diciembre de 2017

Comunicado do 1º MAIO : Unidade para botar a quen afundiu á maioria social nunha profunda desigualdade

Comunicado 1º MAIO dos MMSS

O 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza /ou en Exclusión Social.

Os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente , iso non pode interpretarse máis que cunha frase : “non calquera traballo protexe da pobreza”.

Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. É significativo que :”o 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa

A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída

Os MMSS

Os MMSS perdimos presencia e capacidade mobilizadora ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que “A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. “. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos

É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o “Eu” e pensar mais en “Nós” .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva

E necesaria a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade

A Saida da Crise e a Vivenda

Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago .

 Estamos na Época de Trump ,se con Reagan ou Teacher comenzo a convicción das Elites de que xa non tenian que seguir co Pacto que sustentaba o Estado do Benestar Na época de Trump consolídase a derrota ,o final da socialdemocracia,do pacto social polo cal o Estado prové servizos e dereitos sociais á totalidade dos habitantes dun país.

Ante a perda das vellas certezas, caben dúas actitudes: ou ben apelar ao rearmamento nas conviccións “auténticas” ou poñernos a escóitaa de novas situacións e problemas para os que, quizais, aínda non teñamos un discurso, unha teoría que consideremos certa e definitiva. Esixir aos traballadores actuais o tipo de mobilización que era propia do capitalismo industrial corre o risco de clamar hoxe nun deserto autorreferencial

Pola unidade ,Os MMSS debemos dar exemplo

Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza

Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.

Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido

Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.

Lexislouse a favor da Vivenda en propiedade , fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo

Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos

A.T

Unha Marcha Solidaria :1º de MAIO

A realidade deixou un panorama con luces e sombras: de avances relevantes e aspiracións incumpridas. Particularmente, produciuse certa frustración dalgúns sectores sociais ante o relativo fracaso das mellores expectativas de poder ter un papel determinante nun Goberno de progreso,

Vivimos unha época de grave retroceso das mobilizacións, A mobilización das Mulleres e dos Pensionistas non sabemos nin a súa profundidade e canto se manterá no tempo

Vivimos unha época onde os dereitos sociais apenas existen como marco colectivo, rompeuse o acordo social que mantiña en Estado do Benestar Unha maioría social organizarase ao redor de ferramentas que lle sexan útiles para enfrontarse aos ataques que sofren. E para conseguir isto, desde o meu punto de vista, os MS e a IP, ou polo menos unha parte significativa deles, están condenados a entenderse, así como a avanzar en dúas frontes básicas: utilidade e lexitimidade.

Pero esa tendencia subxectiva corre o risco de converterse en pasividade ou, o que é peor, desconcerto e pugna interna por eludir ensinos e responsabilidades. O grave sería non adecuarse á nova realidade co redeseño da estratexia de cambio. Así, é conveniente profundar nas características da situación actual e as leccións da última experiencia para conseguir o máximo de unidade no diagnóstico e, sobre todo, conformar unha nova orientación e dinámica política. Trátase dun debate amplo, sereno, unitario e construtivo para adecuar, xunto co resto de tecido asociativo, movementos sociais e xente progresista, o proxecto colectivo de cambio.

Sen os MMSS ,Sen #As5 DeLaPAH o cambio non será

O Primeiro de Maio ven con NOS :Deamos exemplo a unidade é necesaria

1º de Maio :Os MMSS

Como todos os anos convocamos a todas as persoas que desexen a unidade na loita contra a precariedade laboral e os salarios de miseria .Contra a perdida de dereitos e a destrucion do Estado do Benestar

O dereito á vivenda é xa unha ilusion Se eres dos que queres a unidade ven connosco

Os MMSS.

En España, o 13,2% dos traballadores atópanse en risco de pobreza e exclusión social

No añou 2016, un total de 12.989.405 persoas, que supoñen o 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza e/ou Exclusión Social os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente (polo menos en 2,4 puntos porcentuais), iso non pode interpretarse máis que cunha frase que xa se utilizou en informes anteriores: “non calquera traballo protexe da pobreza”.

Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. O 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa”

A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída

Os MMSS

Os MMSS pedimos a altura de miras necesaria e esiximos a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade .Os MMSS perderon fol ,son diversas as causas ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que «A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. «. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos

É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o «Eu» e pensar mais en «Nós» .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva

A esta tarefa de promover os acordos debemos dedicar os nosos esforzos A posición debe ser ,fortalecer o que nos une e posicionarnos lonxe das ideas ultra pretenciosas e uniformadoras.

A Saida da Crise e a Vivenda

Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago . Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza

Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.

Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido

Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.

Lexislouse a favor da propiedade fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo

Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos

As 12 am Na Plza San Fernando (No Bar Leon ) Marcha Solidaria ate   os 4B Vigo

Aqui está ,aquí se vé ,o feminismo Galego en pé

Centos de miles de mulleres, alagaron as rúas de toda España como colofón a un Día Internacional da Muller histórico: a primeira folga xeral feminista realizada en España para esixir igualdade,e en defensa dos seus maltratados dereitos

Onte os pensionistas ,hoxe as mulleres protagonizaron unhas mobilizacións dunhas dimensións que moitos non esperaban

Esta sociedade non está durmida Este pobo asombra. Cando á sociedade civil déixaselle ,apóiaselle e son elas as protagonistas escríbese a historia

Non estamos durmidas

#AquíEstáAquiSeVéOFeminismoGalegoEnPé