Etiqueta: Movilizacion

A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias

Hoxe os alugueres alcanzan tales prezos que fan difícil que mesmo as persoas con salarios dignos póidanos pagar e por outra banda conséntese que contratos “privados” esten cheos de clausulas abusivas como o pedir un “ sobreaval” como é o aval propietario para asinar un contrato de aluguer .

Se xa é difícil adquirir un Alquler digno e estable para quen goza de emprego estable ,imaxinarvos para cada vez mais numerosa poblacion que traballa en precario ou vive por exemplo dunha RISGA

A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias

Isto dá lugar a abusos ,a ter que recorrer a mercados de aluguer non regulado ,que son infravivendas ,cheas de humidades e situacións insalubres cando non perigosas para habitar neses pisos Os alugueres alcanzan tales prezos que fan difícil que mesmo as persoas con salarios dignos póidanos pagar

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

So o 46 % dos caseiros declaran a facenda Hai outros 1,25 millóns de propietarios (54%) que non declaran os arrendamentos cobrados. Son unha enorme bolsa de fraude calculada contorna a 3000 millóns anuais polos inspectores de FacendaPor tanto, o peto de caseiros é un pozo sen fondo visto que as políticas de fomento do aluguer foron un fracaso histórico que só enriqueceu aos rentistas pero non lograron mobilizar as vivendas infrautilizadas ou baleiras para vivenda social

O desmedido aumento do aluguer eleva a falta de pagamentos

O incremento dos desafiuzamentos por incumprir os pagos forza aos propietarios para blindarse ante a morosidade con seguros ou estudos de solvencia do inquilinoLa enorme brecha creada entre rendas e salarios acrecenta o número de inquilinos que deixan de pagar o aluguer.

Case seis de cada dez desafiuzamentos executados foron por este asunto, un 4,3% máis que un ano antes.

Estamos a vivir unha burbulla inmobiliaria. Os prezos dos alugueres dispáranse, pero a economía das familias e do país segue sen recuperarse. O máis rechamante non é que esteamos ante un novo ciclo de especulación inmobiliaria, senón que fose as Administracións publicas quen crease a burbulla a través de mecanismos lexislativos.En 2018 apenas se fixeron 3.500 casas de prezo limitado en España, o que condena a este mercado a desaparecer O tempo que Blackstone aumenta as súas posicións como o maior caseiro de España.

Basta NinDictaduraDoBanqueroNinDoCaseros

A Rua XA ¡¡ : Por un Aluger Xusto,duradero .Non a precariedade laboral .Renda Garantizada.

AlugueiroEstableAsequibleDigno

Diciámolo entón ,a crise era unha estafa .A crise veu para quedar Recortáronnos dereitos ,impuxéronnos soldos de miseria .Cando a falta dun aloxamento alcanzable cando hai máis de 6.000.000 de vivendas baleiras; o aumento o custo da vivenda ou cando este representa máis do 40% do total de ingresos estamos ante unha forma de escravitude

Se xa é difícil adquirir un Alquler digno e estable para quen goza de emprego estable ,imaxinarvos para cada vez mais numerosa poblacion que traballa en precario ou vive por exemplo dunha RISGA

A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias

Isto dá lugar a abusos ,a ter que recorrer a mercados de aluguer non regulado ,que son infravivendas ,cheas de humidades e situacións insalubres cando non perigosas para habitar neses pisos

Seis de cada dez galegos de entre 18 e 34 anos viven aínda cos seus pais. Son máis de 269.000, segundo os datos que acaba de publicar o Instituto Galego de Estatística (IGE).

. O 31,8 % dos menores de 30 teñen un contrato cunha duración inferior a seis meses e o 46,1 % descoñece canto lle durará, o que representa para UXT » unha gran vulnerabilidade

Traballar, con todo, non é unha garantía de estabilidade nin de ter suficiente diñeiro para lanzarse á emancipación. Só un de cada dez novos galegos logrou traballar todo o ano.

  • Por un Aluguer Estable e Alcanzable
  • Por unha Vivenda digna
  • Contra a Precariedade laboral
  • Movilizacion
Error
El video no existe

Unha maña sen Praia

AD349824-7378-4F27-9C81-7B0B4C43B185

O 3 de xullo ás 11:00 da mañá, a RSP Vigo, Os Ninguéns, a PAH Vigo-Tui Baixo Miño voltamos á rúa, para seguir reivindicando un parque público de vivenda social en aluguer, municipal e autonómico, para toda a que o precise: é urxente e prioritario solucionar o problema habitacional desta cidade, e para iso concentrarémonos na Praza da Princesa.

👉🏻A subida dos alugueres aumenta os desafiuzamentos por falta de pagamento da renda

👉🏻As familias teñen cada vez máis dificultades para abonar a renda mensual e iso deriva nun incremento da morosidade e, en último termo, dos desafiuzamentos.

👉🏻A Recuperación Económica QUE DIN QUE HAI non chegou aos Fogares

A RSP Vigo Os Ninguéns e a PAH Vigo Tui-Baixomiño
convocan :

Digámoslles que xa abonda de pasarse a pelota .Acudide e traede as vosas toallas! Tamén pasarémonos uns as outras unha grande pelota, para representar en ton naif o “xogo” que as administracións se traen entre mans con este tema, ao pasarse uns a outras a responsabilidade para que ao final, como sempre, non se dean solucións e perdan os afectados.

Imos proxectar toda a nosa enerxía

Comunicado do 1º MAIO : Unidade para botar a quen afundiu á maioria social nunha profunda desigualdade

Comunicado 1º MAIO dos MMSS

O 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza /ou en Exclusión Social.

Os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente , iso non pode interpretarse máis que cunha frase : “non calquera traballo protexe da pobreza”.

Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. É significativo que :”o 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa”

A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída

Os MMSS

Os MMSS perdimos presencia e capacidade mobilizadora ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que “A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. “. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos

É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o “Eu” e pensar mais en “Nós” .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva

E necesaria a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade

A Saida da Crise e a Vivenda

Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago .

 Estamos na Época de Trump ,se con Reagan ou Teacher comenzo a convicción das Elites de que xa non tenian que seguir co Pacto que sustentaba o Estado do Benestar Na época de Trump consolídase a derrota ,o final da socialdemocracia,do pacto social polo cal o Estado prové servizos e dereitos sociais á totalidade dos habitantes dun país.

Ante a perda das vellas certezas, caben dúas actitudes: ou ben apelar ao rearmamento nas conviccións “auténticas” ou poñernos a escóitaa de novas situacións e problemas para os que, quizais, aínda non teñamos un discurso, unha teoría que consideremos certa e definitiva. Esixir aos traballadores actuais o tipo de mobilización que era propia do capitalismo industrial corre o risco de clamar hoxe nun deserto autorreferencial

Pola unidade ,Os MMSS debemos dar exemplo

Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza

Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.

Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido

Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.

Lexislouse a favor da Vivenda en propiedade , fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo

Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos

A.T

Unha Marcha Solidaria :1º de MAIO

A realidade deixou un panorama con luces e sombras: de avances relevantes e aspiracións incumpridas. Particularmente, produciuse certa frustración dalgúns sectores sociais ante o relativo fracaso das mellores expectativas de poder ter un papel determinante nun Goberno de progreso,

Vivimos unha época de grave retroceso das mobilizacións, A mobilización das Mulleres e dos Pensionistas non sabemos nin a súa profundidade e canto se manterá no tempo

Vivimos unha época onde os dereitos sociais apenas existen como marco colectivo, rompeuse o acordo social que mantiña en Estado do Benestar Unha maioría social organizarase ao redor de ferramentas que lle sexan útiles para enfrontarse aos ataques que sofren. E para conseguir isto, desde o meu punto de vista, os MS e a IP, ou polo menos unha parte significativa deles, están condenados a entenderse, así como a avanzar en dúas frontes básicas: utilidade e lexitimidade.

Pero esa tendencia subxectiva corre o risco de converterse en pasividade ou, o que é peor, desconcerto e pugna interna por eludir ensinos e responsabilidades. O grave sería non adecuarse á nova realidade co redeseño da estratexia de cambio. Así, é conveniente profundar nas características da situación actual e as leccións da última experiencia para conseguir o máximo de unidade no diagnóstico e, sobre todo, conformar unha nova orientación e dinámica política. Trátase dun debate amplo, sereno, unitario e construtivo para adecuar, xunto co resto de tecido asociativo, movementos sociais e xente progresista, o proxecto colectivo de cambio.

Sen os MMSS ,Sen #As5 DeLaPAH o cambio non será

O Primeiro de Maio ven con NOS :Deamos exemplo a unidade é necesaria