Etiqueta: obra social

Okupas: el gran montaje de la derecha populista

Es cada vez más habitual, especialmente en campaña electoral: llegan los mítines y el populismo reaccionario saca a pasear viejos fantasmas para desviar la atención respecto a las causas de nuestros problemas. Para esconder su falta de propuestas e incluso defender ocurrencias que, en circunstancias normales, serían inadmisibles. ¿Que no quiero ver tantos pobres? Agitamos el espantajo del racismo. ¿Que la natalidad está por los suelos? Agitamos entonces la prohibición del aborto. Dime de qué careces y te diré qué miedo difundes.

El problema de la vivienda no está a salvo de estas maniobras inspiradas en Trump. Y no deja de sorprender. Cuando apenas hemos salido de una estafa hipotecaria brutal y ya nos encontramos en una burbuja del alquiler, debería ser fácil deducir que algo falla en el sistema. Sin embargo, antes de que nos dé por reflexionar sobre cuál es el origen de nuestra crisis habitacional, el trifachito ha decidido ponerse la máscara de Halloween para meternos miedo: cuidado, que vienen los okupas. Pero, ¿son las ocupaciones de primeras y segundas residencias un problema de primer orden, como dicen PP, Ciudadanos, Vox, e incluso PDeCat o PNV?

el trifachito ha decidido ponerse la máscara de Halloween para meternos miedo: cuidado, que vienen los okupas

Nada más alejado de la realidad. Las viviendas ocupadas sin contrato representan un 0,34% del total en todo el Estado. Lo decía el estudio del Institut Cerdà en 2017, financiado nada menos que por Banc Sabadell (entidad poco interesada en minimizar las ocupaciones). Y entre esas casas, solo una de cada diez es identificada como problemática. Es decir, las supuestas “mafias” que dañan la convivencia, que obsesionan a los populistas de derechas, a la telebasura y a las empresas de seguridad, son estadísticamente insignificantes: el 0,03% sobre el total de viviendas. Otro informe, del Observatori DESC, lo corrobora: el porcentaje de escaleras donde hay malas relaciones con quienes ocupan en precario tiende a ser estadísticamente anecdótico.

Aunque nos taladran día y noche con la historia de los jubilados a quienes le ocuparon su casa cuando se fueron de vacaciones, lo cierto es que es un problema muy residual. La mayor parte de ese 0,34% de casas ocupadas pertenece a bancos, fondos buitre y grandes empresas. Y la cifra de ocupaciones supuestamente conflictivas, unas 8.500 en todo el Estado, es absolutamente ridícula al lado de las más de 700.000 familias que han sido desahuciadas en la última década (expulsiones, por cierto, que en el 65% de casos han sido protagonizadas por bancos rescatados). O del número de casas vacías según el último censo: 3,5 millones en todo el Estado, un tercio de las viviendas no habitadas de todo Europa. Lo sorprendente es que la cifra de ocupaciones no se haya disparado. Que los barrios no hayan estallado.

La mayor parte de ese 0,34% de casas ocupadas pertenece a bancos, fondos buitre y grandes empresas

Otro bulo muy repetido. “Los okupas son parásitos sociales que buscan cómo aprovecharse del trabajo y los impuestos de los demás”. Falso. Según la Obra Social BCN, de cada cuatro personas que ocupan, tres lo hacen porque no pueden pagarse una casa. Para no terminar bajo un puente. Porque la realidad es que los precios del mercado están totalmente desvinculados de los ingresos de la mayoría social, y no hay alternativas: la vivienda pública apenas llega al 2% del parque total, a años luz de la media europea (15%).

de cada cuatro personas que ocupan, tres lo hacen porque no pueden pagarse una casa

He ahí el meollo de la cuestión, que los populistas de derechas ocultan de forma sistemática. Detrás de las demonizadas ocupaciones hay un problema diez mil veces mayor: la especulación inmobiliaria que ellos promueven activamente. Solo hace falta recordar qué hizo el Gobierno del PP tras la gran crisis financiera. Se ha hablado mucho de cómo el Ejecutivo de Rajoy se negó a rescatar a millones de familias hundidas por la estafa hipotecaria mientras salvaba a los culpables. Sin embargo, lo sucedido en la última década es incluso más grave de lo que pensábamos.

Detrás de las demonizadas ocupaciones hay un problema diez mil veces mayor: la especulación inmobiliaria que ellos promueven activamente

Hay que remontarse a los meses que van entre 2012 y 2013. Las cajas y bancos, rescatados con nuestro dinero, se habían convertido en las mayores inmobiliarias del país. Había que sacar aquel enorme stock de vivienda, manchado de dolor y vidas rotas, al mercado. Como fuera. Había que reactivar la burbuja. Viendo que las generaciones más jóvenes (que son siempre la base del mercado inmobiliario) no podían acceder al crédito hipotecario y cada vez vivían más de alquiler, los poderes públicos facilitaron que la especulación pudiera trasladarse a ese terreno. Primero, pusieron la alfombra roja a fondos buitre como Blackstone para que pudieran acaparar buena parte de las viviendas y destinarlas al alquiler, a través de sociedades que empezaron a gozar de privilegios fiscales (las Socimis, que son las Sicav del sector inmobiliario). A renglón seguido, legislaron para quitarle derechos a los inquilinos, adaptando sus condiciones de vida a los planes de negocio de fondos y bancos. Redujeron la duración de los contratos. Facilitaron las expulsiones. Y así, en pleno crecimiento de la demanda, garantizaron una mayor rotación en el mercado y un aumento vertiginoso de los precios.

Los resultados de esta política estatal son conocidos. Los beneficios inmobiliarios se han triplicado, recuperando ya los niveles de 2007, año del estallido hipotecario. Pero lo han hecho a costa de empobrecer a millones de hogares y disparar los desahucios, que han vuelto a las cifras de los peores años de crisis financiera. Con la diferencia de que ahora son, sobre todo, por impago de alquiler. Y de que la amenaza de desahucio ya no afecta solo a los más pobres: la burbuja del alquiler se come en España más sueldo que en ningún otro país de la OCDE.

Habiendo un 13% de casas vacías sobre el total y un 0,03% de ocupaciones conflictivas, ¿por qué elige el populismo de derechas hacer política en torno a lo segundo?

Habiendo un 13% de casas vacías sobre el total y un 0,03% de ocupaciones conflictivas, ¿por qué elige el populismo de derechas hacer política en torno a lo segundo? ¿Por qué se ceban con esa minoría de okupas sin alternativa en lugar de abordar el problema de los fondos buitre o los 165 desahucios al día? Por un lado, creen que les es electoralmente rentable. Azuzar el miedo de millones de propietarios hablando de “mafias okupas” no soluciona nada, pero sale gratis y puede dar votos. Por otra parte, la derecha sirve a poderosos intereses privados, que están en guerra. El fantasma del okupa que se mete en tu casa cuando bajas la guardia es tanto un chivo expiatorio para encubrir las políticas pro-especulación como una herramienta para profundizar en ellas. Fue la base sobre la que justificaron la última vuelta de tuerca a la ley de desahucio exprés y ahora plantean reformas del código penal, cambios funcionales para empresas cuyo negocio consiste en vaciar edificios para alquilar y vender lo más rápido posible. En otras palabras, a quien sirven las derechas no es al pequeño propietario, sino al buitre que les llama por teléfono quejándose de que cuesta demasiado echar a la gente, o de los activistas que le han ocupado el edificio para exigir su expropiación. De hecho, buitres y políticos profesionales suelen coincidir en los mismos círculos de poder: Aznar, Aguirre, Pujol o Zaplana… son todos apellidos que suenan en los consejos de administración de fondos buitre.

No vivimos en un paraíso para la okupación, sino para la especulación

Desengañémonos. No vivimos en un paraíso para la okupación, sino para la especulación. Las familias que habitan una casa sin contrato, así como las que no tienen hogar, son expresiones de la mercantilización de la vivienda, que cada cinco minutos deja a alguien en la calle. Y mientras sigamos tratándola como un producto financiero, el problema irá a más. Nunca como hoy había sido tan urgente realizar cambios profundos, que pongan la vivienda a la altura de la sanidad y la educación. Nunca había sido tan necesario combatir la propaganda antisocial de quienes amparan a una minoría privilegiada a costa de la miseria de millones.

————-

Jaime Palomera es miembro del Sindicato de Inquilinas. Investigador en el Instituto de Gobierno y Políticas Públicas (UAB) y en la Hidra Cooperativa.

Diana Virgós es miembro del Sindicato de Inquilinas. Comunicadora en el Ayuntamiento de Gavá.

POLITICA DE VIVENDA NUNHA SITUACIÓN DE ABANDONO URBANO

Ver en Fernando Prieto e Ignacio Marinas Por una nueva política de vivienda en España

Estamos na consolidación dunha Cidade Dual en varios ordenes ,a cal é reflexo dunha sociedade cada dia mais desigual .

Primeira Dualidade Debúxase no diagnóstico de devandita estratexia un contexto caracterizado por:

– Aumento o número total de persoas sen fogar en España así como o número de persoas que pernocta en espazos públicos.

-Máis novos e máis maiores sen fogar: aumenta o número de persoas novas en rúa e tamén os maiores de 45 anos sen fogar.-

-Aumenta a proporción de mulleres sen fogar especialmente entre as xóvenes

– Menor presenza de cidadáns europeos entre o contingente de persoas estranxeiras sen fogar e aumento dos non europeos.

-Aumento do sinhogarismo por impagos, perda de vivenda e desempleo e maior cronificación distas situacións

– Variación das fontes de ingresos para as persoas sen fogar

Segunda Dualidade Outra cara da exclusión residencial son as condicións dos fogares, estreitamente relacioados coa pobreza enerxética

Terceira Dualidade E doutra banda observamos unha ciudade Dual onde unha parte pode Acceder á vivenda e crecentes sectores que demandan vivenda pero son Insolventes .

O mercado da Vivenda esta xa monopolizado polos Fondos Voitre que a falta dunha intervencion das Administracións Estatal ,Autonómicas e Locais instauran as súas leis con dúas obxetivos :

1º Apropiarse da cidade ,Desprazando dos barrios aos antiiguos residentes .Crenado un modelo onde os menos favorecidos son desprazados á periferia ,onde existen peores condicións de habitabilidad ,a infravivenda é permitida ou se mira para outro lado E déixase o centro para os ricos ou o novo modelo turístico ( todavia limitado a gran escala a Madrid ou BCN ) e 2º marcar o prezo do mercado inmobiliario

Débese incentivar a incorporación ao mercado as vivendas baleiras.

Para iso proponse:

– Reconsiderar e gravar o valor expectante en solares, vivendas e inmuebles baleiros  co obxectivo de animar o seu incorporación ao mercado.

– Revisar a cualificación dos chans a urbanizar, que debería pagar un IBI como activo inmobiliario desde a concesión da licenza de obras.

Habería que intentar outro modelo de política de vivenda…

https://goo.gl/4Vc7PF

– Que non propicie a nova construción con destino á venda.

– O programa municipal de aloxamento de familias en risco de pobreza debería estar baseado en evaluar e facer un seguimiento detallado das necesidades de vivenda do municipio e comparalo coas diversas posibilidades de atendela co parque de vivendas construído Facilitar axudas persoais para que as familias poidan acceder ao mercado en aluguer subvencionado, en ALUGUER SOCIAL

Crear solucións habitacionales variadas,con modelos que se axusten ás características de cada colectivo: coma edificios autogestionados, promoción da autoconstrucción etc.

Necesitamos

-1 Por orde: Galicia e España é o país de Europa con máis pisos baleiros ,. O primeiro de todo é coñecer que hai, onde e ver como sacalo ao mercado en réxime de aluguer para aumentar a oferta (Sareb, grandes propietarios, Bankia etc..): estimular por via fiscal a oferta de pisos en aluguer e por a disposición do aluguer parques inmobiliarios municipais. Unha vez feito isto calibrar canto fai falta construír. Non á inversa, construír sen saber o que xa hai.

2 Regular: No mentres tanto, hai que regular os prezos do aluguer tal e como xa sucede en Berlín e outras cidades europeas. Non é conxelar, son subidas moduladas acorde aos ingresos da poboación para que o mercado inmobiliario non funcione baixo efectos burbulla e funcione en relación á economía do país e das familias. Cando os alugueres soben 12 veces máis que os ingresos, os efectos sobre a poboación e sobre o conxunto da economía son nefastos. Nacións Unidas en marzo de 2018 instó a España a reformar a LAU e regular os alugueres.

Ademais hai que revisar a regulacion das actividades das SOCIMIs que estan acaparando – en base a un regimen fiscal extraordinariamente favorable – o patrimonio inmobiliario en moitas cidades españolas.

3 Estabilidade: Contratos renovables automáticamente a non ser que o propietario teña unha necesidade familiar (isto sucede en varios países de Europa) hai que xerar un parque de vivenda en réxime de aluguer estable, accesible e asequible.

Só excepcionalmente recorrer á nova construción. Necesitamos estudos rigurosos para non seguir fomentando un modelo do ladrillo mais non podemos permitir a a vivenda Baleira ,moita construida en recónditas situación,lonxe dos centros urbanos sea utilizada para afastar os «deserdadas» creando novos ghettos

MOVILIZACION DA VIVENDA BALEIRA

Recargo sobre o IBI en vivendas baleiras

Establecerase un recargo sobre o Imposto de Bens Inmuebles sobre as vivendas baleiras, desocupada de forma permanente e sen causa xustificada por un periodo de máis de 6 meses, situadas en todo o territorio do Estado Español. A recaudación de devandito imposto deberá empregarse na xestión, mellora e creación dun parque público de aluguer ou outras formas de acceso á vivenda que será gestionado pola administración pública competente.»

. Prohibición de venda do parque de vivendas público.

Queda expresamente prohibida a venda do parque de vivendas público por parte das administracións públicas. Regularanse mediante o correspondente Reglamento, o réxime de sancións e multas para os supostos nos que se incumpla dita prohibición.

Débese Garantir os suministros e o Pago por dalos de alta

 Parque Municipal de Vivendas.

 Estará constituido con : (algunhas ideas ) 

a) Coas vivendas que rehabilite, adquira ou promova ou Concello de Vigo que sexan dá súa propiedade.

b) Vivendas que ou Concello de Vigo arriende con esta finalidade.

c) Coas vivendas cuxa titularidade ou uso pertenzan a calquera Administración Pública, ente público ou entidade sen ánimo de lucro, e que sexan cedidas ao Parque Municipal de Vivendas.

d) Coas vivendas que resulten dá aplicación dás cesións obrigatorias dispostas non Plan Urbanístico.

e) Coas vivendas que a tal fin acheguen as entidades financeiras ou de crédito, as súas filiais inmobiliarias e as entidades de xestión de activos, incluídos vos procedentes dá reestruturación bancaria.Nomeadamente a SAREB

f) Coas vivendas que a tal fin acheguen todo tipo de persoas físicas ou xurídicas, coas que se estableza ou Convenio oportuno e acóllanse ao disposto neste Regulamento.

2. As vivendas, para poder formar parte do Parque Municipal de Vivendas, deberán reunir as condicións mínimas de habitabilidade que lles resulten esixibles.

As vivendas deberán contar cun equipamento mínimo de cociña provisto polo propietario, que permita a ocupación inmediata do inmoble e que se detallará na convocatoria de bases para a incorporación de vivendas ao Parque Municipal de Vivendas, así como nos convenios de colaboración que se asinen para ou efecto. Así mesmo, as vivendas deberán estar dadas de alta nas subministracións básicas obrigatorias por parte do propietario.

A renda de aluguer para as vivendas de rotación e vivendas públicas será 25 % e máximo o 30% dous ingresos dá unidade familiar como límite adicional na renda para pagar pola vivenda e subministracións básicos

@PAHVigoTui

Vidas a flote

Os compartimos unos cortes del programa La línea roja de Cuatro que se emitió el pasado martes 3 de octubre y que el tema central era la ocupación.

La PAH participó, poniendo caras, como la de Eva, MariCarmen y Luisa, ejemplos de las miles de familias que han sido desahuciadas sin alternativa habitacional desde 2009. La campaña de la Obra social de la PAH se inició en 2011, por un lado para dar respuesta a familias como Mari Carmen, que se quedan en la calle y por otro lado el visibilizar y  señalizar a ese parque de viviendas vacías en manos de bancos, y ahora también de  fondos de inversión, que lo único que hacen es acumularlas para poder venderlas en un futuro y seguir especulando con nuestros derechos, nuestras casas  y nuestras vidas.

Desde su nacimiento, la Obra Social PAH a realojado y logrado solución a más familias, que el estado con toda su maquinaria. Lo ha hecho recuperando esas viviendas vacías, desde hace años, pagadas con el dinero público usado para rescatar a los bancos antes que a las personas. Con su recuperación, desde la PAH aseguramos un techo donde las familias puedan seguir luchando en la vía administrativa para lograr un alquiler social y regularizar su situación de exclusión residencial a la que han llegado por la falta de políticas de vivienda valientes que protejan a las personas y no a los intereses financieros.

Por todo ello desde la PAH, como venimos haciendo desde siempre, desobedecemos leyes injustas para garantizar nuestros derechos, proponemos medidas y cambios legislativos como la Ley de vivienda de la PAH, que en el caso de ser aprobada, pondría unos cimientos para darle sentido a ese artículo 47 de la tan mencionada Constitución española.

Nosotras lo tenemos claro, desde que nacimos, la vivienda es un derecho para todas y hay que defenderlo.

Publicado el 05/10/2017 por @JuanJ072

Publicado en Obra Social, Portada

Etiquetado estafa inmobiliaria, La linea roja, Obra social PAH, PAH Barcelona, pisos recuperados, Pisos vacíos.

Nace el bloque Aragó 477, solidaridad y autotutela de derechos

Hoy lunes 3 de julio presentamos un nuevo ejemplo de solidaridad y lucha. La PAH de Barcelona ha recuperado 6 viviendas en la calle Aragón 477, viviendas que ahora acogen a 6 familias en situación de vulnerabilidad. No solo hemos realojado a éstas familias sino que estamos desde hace días trabajando con las familias que ya habitan en el edificio, familias que llevan más de 24 años de alquiler, con contratos normales o rentas antiguas. Estamos asesorando a estas familias sobre sus derechos y ayudándoles a organizarse para que el inversor Norvet Property no las desahucie para dedicar sus hogares a la especulación.
Hoy anunciamos como hemos realojado a 6 familias a las que el Ayuntamiento de Barcelona ha dado la espalda y no ha realojado por burocracias que no reconocen la realidad de nuestra ciudad. Hablamos de 6 adultos y 6 menores.
El edificio pertenece a Norvet SL, una empresa que se dedica a la promoción inmobiliaria, a la especulación inmobiliaria. Esta empresa se dedica a comprar edificios habitados, expulsa las vecinas, utilizando todo tipo de tácticas, incluso la contratación de empresas ilegales que ejecutan desahucios fuera de la ley. Por ello tienen una querella criminal del Observatori Desc. Estas empresas son las que se están cargando nuestra ciudad, nuestros barrios, nuestras comunidades de vecinas, y tenemos que hacerles frente. Las compañeras del Sindicat de barri de PobleSec lo saben muy bien, tienen 5 bloques de esta empresa y uno ya lo han vaciado de vecinas
Entre 9 y 10 hogares sufren un desahucio cada día en la ciudad de Barcelona, casi el 90% son de alquiler. Ya no solo hablamos de desahucios por impago de alquiler, sino que hablamos de los efectos de la invasión y la colonización de nuestra ciudad por parte de la avaricia de los fondos de inversión. La solidaridad y la lucha de cada vez más vecinas para salvar nuestra ciudad, nuestros barrios y nuestros hogares está haciendo que muchos de estos desahucios se paralicen con el ejercicio de la desobediencia civil no violenta.
Tenemos que seguir cultivando la solidaridad y la desobediencia en nuestra ciudad frente al ataque que estamos viviendo y tenemos que seguir presionando a la Administración para que utilice todas las herramientas para garantizar el derecho a la vivienda y el derecho a la ciudad.
Desde la PAH llevamos años denunciando esta situación, actuando de urgencia y proponiendo soluciones, ya sea a través de nuevas leyes o exigiendo la aplicación de las leyes vigentes, como las sanciones a las viviendas vacías de la banca.
Entre 2013 y 2016 se han producido 12.322 desahucios en Barcelona, el 84% de alquiler y el realojo no ha sido garantizado, pues la ciudad cuenta con un minúsculo parque público de alquiler, el 1%, lejos del 15-18% de media de la UE.
Hoy realojamos a familias que el Ayuntamiento niega su derecho, por vivir en un local o por ser desahuciadas de viviendas sin tener la titularidad de éstas, además de las que no pueden esperar una media de 6 meses a ser realojadas o se niegan a alquilar una habitación para vivir con su familia en infravivienda.
Recientemente la Directa cifraba en 76 edificios en una situación similar a la de Aragón 477, está claro que tenemos que hacer algo para defender nuestra ciudad. Desde PAH-BCN vamos a asesorar a las vecinas de Aragón 477, a las que se han unido 6 familias de la PAH, y juntas vamos a garantizar nuestro derecho a la vivienda y a frenar la expulsión por la pura avaricia y especulación. Edificios como éste deberían de formar parte del parque público de vivienda, y no parte de los beneficios astronómicos de fondos de inversión y de empresas sin escrúpulos como Norvet Property.
Vamos a exigir que las vecinas de que habitan Aragón 477 se puedan quedar en sus viviendas de alquiler y vamos a luchar por conseguir un alquiler social para las 6 nuevas familias.

Nacimos para conquistar el Derecho a la vivienda enfrentándonos a quien haga falta, porque ya no sólo nos están expulsando de nuestras casas, sino que también nos están expulsando de nuestra ciudad.

¡Sí Se Puede!
#Aragó477

Publicado en PAHBCN

 Guetos Non .A Cidade Dual 


Hai pouco preguntabámonos: Que facemos coas vivendas baleiras? “Parque Social da Vivenda Si, pero onde?”. 

 A vivenda debe ser un factor de inclusión social, non de exclusión. Diciamos: Os alugueres sociais que teñen que ofrecer as entidades financeiras deben ser “preferentemente a vivenda afectada polo procedemento ou, alternativamente, unha vivenda situada dentro do mesmo termo municipal”; é dicir, nin a entidade financeira, nin as Administracións local ou Autonómica, poderán ofertar unha vivenda sen saída comercial nun barrio degradado. Nin tampouco está no noso ánimo consentir o desterro fora do lugar de arraigamento das familias ou da xente desafiuzada

Nos barrios marxinais son abundantes as vivendas inadecuadas ou de escasa superficie, o abandono de espazos públicos, o illamento dos servizos públicos,  un alto índice de apiñamento, unha forte presenza de núcleos de infravivenda, e mesmo a proximidade a infraestruturas indesexables  (vertedoiros, incineradoras, áreas industriais degradadas, etc.)

Con frecuencia carecen de servizos básicos como os de abastecemento de auga, saneamento, subministración de electricidade e alumeado público. E, a miúdo, padecen unha delincuencia endémica.

   🔹Conflitos e Convivencia

Os conflitos coa veciñanza  son habituais, así como a sensación de inseguridade. É inadmisible que a Xunta siga coa mesma política de apiñamento. A VPO, e moito máis aínda o “Parque Publico da Vivenda”, non debe seguir o modelo dos anos 60, das casas sindicais ou “casas baratas”, que xa demostraron o seu fracaso.  Hai que investir en programas de inserción social; a pobreza, o esquecemento, a segregación e a falta de recursos e investimentos fan crecer sentimentos de que “se o estado non fai nada polo meu, por que ía eu a preocuparme dos demais?”.  Este é un fenómeno que foi amplamente estudado. 

Dise que “se hai algún elemento ou factor, de entre todos os que compoñen a Situación Social do Benestar, que sintetice e de modo claro indique (que sirva de indicador sociolóxico) cal é o nivel de Benestar ou Malestar Social dunha familia, ese é, sen dúbida, o da vivenda que habita, e as súas condicións de aloxamento”. 

A Xunta ten que investir en “programas de intervención social ” e non deixar degradar a convivencia entre veciños. É inadmisible.  

Opoñémonos os “Edificios Gueto”. A vivenda Social ten que estar distribuída por toda a cidade, abandonando as políticas “de casas baratas” que vivimos baixo o franquismo e que tantos problemas sociais crearon nos anos 80, tras a crise e a reconversión industrial do País.

As cidades adoitan estar en constante transformación, tanto no social como no urbanístico. Nos últimos anos vimos aparecer nas nosas rúas novas tribos urbanas que conseguiron “revitalizar” zonas tradicionalmente deprimidas, converténdoas nas novas zonas de moda.
O problema chega cando este proceso chamado  xentrificación,  que nun principio podería parecer beneficioso,  despraza e marxina aos seus habitantes tradicionais, que non poden seguir co novo ritmo económico que empeza a adquirir a zona ante a chegada de veciños  cun maior poder adquisitivo. Segundo sociólogos e arquitectos, este proceso ten catro fases: abandono do barrio, estigmatización, rexeneración e mercantilismo, aínda que tamén pode sumarse unha quinta etapa, a resistencia.

   🔹A cidade dual

A cidade, na orientación dada polo urbanismo funcionalista mercantil, onde o urbano e as persoas son meras mercadorías, é levada á súa máxima expresión, pois aplica a separación de funcións urbanas e, en vez de ser un factor de inclusión e de convivencia ,é favorecedor da segregación espacial, que sitúa e distancia aos grupos segundo os seus “atributos sociais ”, étnicos, ou mesmo pola súa “forma de ser” ou de pensar e, sobre todo, do poder adquisitivo.. Actúa favorecendo ou desfavorecendo, nunha perspectiva que vén considerar aos suxeitos como obxectos que se distribúen polo conglomerado urbano, segundo o seu valor e capacidade mercantilizada. 
Así pois, a distribución no espazo urbano segundo esta nova lei de que “tanto tes tanto vales ” establece localizacións singulares e diferenciadas na cidade, na extensa urbe,   segundo a súa capacidade de acceso aos recursos,e dicir, segundo á súa capacidade adquisitiva. A segregación espacial será   causa, e á vez efecto, desas múltiples fragmentacións que, a modo dun circulo viciado, poñen de relevo a tendencia á consolidación dunha cidade dual.
A “cidade dos lugares” convértese, para determinados barrios, na trastenda da cidade escaparate . Uns son desprazados cara ás periferias sociais e territoriais, quedando así á súa sorte, como refuxios endogámicos de supervivencia ,e atópanse, de forma crecente, inhabilitados para incorporarse á cidade dos “escaparates ” e “das oportunidades”. Isto pon de relevo a perda de atributos do Estado de benestar, no referente á súa capacidade para regular o mercado, para planificar a economía e para garantir as prestacións sociais aos sectores mais vulnerables da sociedade.  

  

🔹Por último temos que Citar o fenómeno das URB PANTASMAS

O próspero negocio do ladrillo entrou en decadencia coa chegada da crise financeira, na que a especulación urbanística tivo un papel central. As vivendas sen terminar ao longo e ancho da rexión son un vivo recordo do desastre 

 

Son as cicatrices  ou feridas abertas  da especulación inmobiliaria que encheu  toda España de pisos, chalés e urbanizacións que en moitos casos a crise pillou a medio facer. E así quedaron. Esqueletos do que ían ser as vivendas de centos de persoas que agora ven destartalada a oficina portátil que albergaba o piso piloto, unha maqueta do soño feito realidade.

A crise deixou decenas de casas a medio facer. Unhas coas paredes xa encaladas, outras nas que só deu tempo a construír a estrutura de formigón, todas sen portas e sen xanelas. Din que naquelas nas que xa estaban instalados os baños, os canos ou a rede eléctrica, algúns aproveitaron para acudir ao saqueo dos materiais útiles.

A quebra das construtoras, promotoras e inmobiliarias trasel estalido da «burbulla» foi a principal causa do abandono de decenas de vivendas en construción

Mentres os anos pasan sen solucións claras nin homoxéneas, este panorama deixa paisaxes desamparadas en pobos e cidades. As estruturas de cemento sobreviven xunto a carteis publicitarios que mostran no que se ía a converter o lugar. Edificios e chalés con patios rodeados de vexetación, piscina, garaxe, e familias sorrindo: Vivendas de dúas e tres habitacións, preto da cidade e dos principais centros comerciais, «entra e infórmache», lese aínda nos letreiros xunto ao piso piloto. 

Segun O Confindecial hai moitas persoas que se apuntaron a unha cooperativa ou compraron sobre plano e perderon o seu diñeiro que pensan que non o poden recuperar porque non asinaron nin un aval bancario nin contrataron un seguro que garantise as cantidades adiantadas. o Tribunal Supremo, a través de media ducia de sentenzas, foi dando claramente a razón aos compradores.

🔹Cústanos moito dar unha soa solucion xa que en enfinidad de casos estes proxectos que se viron salpicados por irregularidades urbanísticas.En calquera caso calquera solucion pasa por ter enconta alguns destes principios :



          ▪️ 1/ Devolución do diñeiro aos compradores 

          ▪️2/ Estudar a necesidade social destas Promocións construídas en Plena tolemia inmobiliaria Necesítanse estas Vivendas ?. Son sustentables econonomica e ecoloxicamente ? 

          ▪️3/ Seguir o rastro deixado polas Promotoras ,construtoras  e Banca para que reparen e paguen o dano causado (incluído o medioambiental ) Aínda que este Goberno saíu en defensa de Banca e Constructuras. En 2016 entraba en vigor a reforma da Lei de Ordenación da Edificación (LOE), que recolle que «as cantidades entregadas a conta só estarán aseguradas unha vez que se obtivo a licenza de obras para poñer en marcha a promoción».

         ▪️ 4/ E non se debe cosentir que se utilizen esas promocións e Urbanicinaciones para «Crear un Parque Publico da Vivenda» (Os imaxinades esas promocions ,que estan «en medio da nada» en rexions como Murcia o interior da costa meditrerranea, destinadas a  aislar , arrinconar a todo un sector da poboacion  por motivos exclusivamente económicos ?) Aínda que é certo que as dificultades son grandes ,para que se faga realidade un proxecto nesa dirección, a tentación da Banca de desfacerse destes «activos» e limpar sua imaxe  non o é menos grande .  
Non imos consentir que a Política de Vivenda do PP e a BANCA dedique partidas para marxinar a familias ou grupos sociais en barrios as aforas ou en municipios lonxe da súa residencia habitual. É dicir, ancorar a vivenda social aos barrios mais degradados, o que é unha oportunidade evidente para as entidades financeiras para liberarse do stock inmobiliario con menos saída comercial á conta da segregación urbana.


             Vivenda Social Se .Guetos Non 

              A.Telmo