Etiqueta: Parque público

A Crise da Vivenda ou a Vivenda en crise

España tería 7 millóns de pisos públicos se non vendese a maioría do seu parque social

O certo é que os esforzos nesta materia tanto da Administración central como dos gobernos Autonómicos nos últimos exercicios foron máis ben escasos, en gran parte debido aos recortes orzamentarios derivados da crise e que terminaron, por exemplo, coas subvencións aos compradores de VPO. No 2017 só recibiron cualificación definitiva 5.375 vivendas de protección oficial que quedaron así listas para a súa adxudicación, segundo datos do Ministerio de Fomento. Esta cifra está moi por baixo dos máis de 68.000 pisos que se licitaron baixo este réxime en 2008, antes de estalar a crisis

A banca ,depositaria dun nada desdeñable fondo de Vivenda vacía, apenas ten feito aportacións ao Fondo Social de Vivendas ( FSV) ao que as entidades financeiras entregaron 9.900 pisos, fronte aos 388.000 que teñen en «stock».

A VPO non é para nada ,actualmente unha solución ,é mais estamos a asistir a forte encarecemento deste tipo de vivenda .Por outra banda a VPO ofértase só ou a inmensa mayoria dela como opcion de compra e non de aluguer . A VPO é en ocasións mais cara que a do mercado Isto vai en contra da finalidade teórica da VPO .Máis do 96,6% dos pisos de protección, xa sexan de promoción pública ou privada, cédense en réxime de propiedade, e só o 3,3% destínanse ao aluguer. Iso, entre outras cousas, explica o baixísimo nivel de «aluguer social» que hai en España en comparación con outros países europeos. Actualmente, a construción de novas vivendas protexidas sitúase en mínimos históricos ver en : “desaparición da vivenda protexida” en España: é a principal conclusión do estudo

A falta de vivenda alcanzable e a ausencia de límites suficientes ao exercicio abusivo da liberdade de empresa e do dereito de propiedade privada impediron o exercicio xeneralizado do dereito constitucional a unha vivenda digna e adecuada. A crise e con ela a burbulla inmobiliaria trouxo varias cousas a primeira a perda das súas casas con case 750.000 execucións Hipotecarias nese período .Os Bancos fixeron de prestamistas para ser despois os caseiros.

A segunda foi o saqueo do patrimonio público e a especulación por parte dos novos donos da Vivenda en España os fondos voitre. O PP fixo posible a creación do respaldo legal a este espólio creando ás denominadas ‘ SOCIMI’. O pelotázo inmobiliario estaba servido. Asi se permitía aos poderosos que puidesen ter unha SOCIMI, promovendo un armazón opaco polo cal que apenas tributan

O terceiro agasallo da xestion da crise polas elites e o capital financeiro foi a desproporcionada e abusiva subida dos prezos do Aluguer .Pero a crise ademais contribuíu a   arrinconar o modelo de aluguer xa moi reducido entón. Agora, cando tanta xente foi desposuída da súa casa e outra non pode xa comprar unha, os alugueres volveron nun contexto de precariedade e altos prezos de mercado que fai moi dificil acceder a unha Vivenda Digna

Ademas a porcentaxe de vivenda en propiedade foise reducindo e a preferencia é cara Aluguer ,pero que este «mercado» ,esta opción , está maioritariamente en mans de Grandes Garfos de Vivenda e sobre todo dos Fondos Voitre, temos en definitiva un panorama de total desproteción dos inquilinos a mercé dunha realidade que lles aboca a ter un Caseiro implacable ,con sede en N.York ou Wall Street ou dun mercado onde non existe nada escrito ,nin contratos ,nin recibos,nin reglas É a indefensión das Inquilinas é a hora de unirse ,e de fixar as novas regras de xogo

Nós estamos niso .Nin ditadura do Banqueiro nin ditadura dos Caseiros

Dereitos ,Vivenda e Cidade

J.Palomera do Sindicato de Inquilinas

Non contamos ningunha novidade cando falamos de que os prezos dos alugueres subiron case un 40% en Madrid nos últimos catro anos e que algúns barrios están tendo subidas do 15% anual e que os requisitos esixidos para poder alugar un piso están fóra do alcance da maioría da poboación.

Dado que xa non se pode ocultar que estamos ante unha nova burbulla na vivenda, os medios de comunicación volven sacar noticias que alertan da imposibilidad dos mozos para independizarse e do aumento dos desahucios de aluguer. Aínda que se está volvendo poñer o foco sobre isto, a maioría dos casos trátase como un drama inexplicable, unha catástrofe natural inevitable que provoca o aumento do prezo dos alugueres sen que nada se poida facer para remedialo.

A Vivenda é un luxo ?

A Vivenda xa non está en mans de particulares que con gran esforzo invisten nunha vivenda extra e alúgana , isto é unha pequena minoria e que ademais soben os prezos do Aluguer impulsados ou por imitación do que fan os Grandes tenedores de Vivenda ou mayoritariamente os Fondos de Investimento que son os que realmente dictan os Prezos do mercado da Vivenda

Os propietarios e os Grandes tenedores de vivenda saben que en ausencia de política social ,eles dictaran as normas e os prezos .

É obvio que o negocio inmobiliario no noso país non está en mans de particulares , o truco consiste en facernos crer que o mercado inmobiliario está controlado por particulares, e que como llo han currado moito, pois non se poden poñer límites á súa actividade. Pero iso é un mito ,un mito que serve para xustificar a actividade especuladora de fondos voitre, SOCIMIs, bancos, inmobiliarias, constructoras.

Creouse as condicións para a «tormenta perfeita» que traerá mais destrución de dereitos A ausencia de traballo digno e a precariedad Salarial é o factor que sumado ao aumento do prezo do Aluguer da lugar o aumento dos desafiuzamentos por unha parte e por outra actúa de barreira infranqueable para acceder a unha vivenda,para unha boa parte da xente, especialmente dos xovenes .O soldo medio dos españois a pechadura de 2017 situouse en 2.020,14 euros o que fai inviable pagar Alqileres de 600 -900€ senón mais.

Unha de cada tres familias ingresa mensualmente menos de 1.100 euros netos, sumando os soldos de todos os membros, o que dá pé a un novo concepto, o do «fogar mileurista» O 40,8% dos fogares españois chega «xusto» a final de mes, un 12% non chega.

Urbanizar a Pobreza

Ademas os altos prezos do Alquler e a ditadura do os grandes caseros e Fondos se está deseñando un Cidade Dual onde se despraza a cara a a periferia aos sectores sociais que non alcanzan o alto nivel adquisitivo para vivir nos cascos urbanos . O Observatorio de Medio Ambiente Urbano (OMAU) xa advertiu do risco de que o centro da capital acabase convertido nun parque temático de bares e terrazas para turistas

As políticas que se puxeron en práctica durante a crise están acabando co esquema básico de xustiza e dunha certa distribución da riqueza e tambien realizouse unha terrible «exclusión espacial» onde se produce a apropiación de barrios enteiros polos Fondos Voitre o que trae a expulsión das inquilinas para transformar en barrios de ricos . Fronte á Vivenda entendida como negocio financeiro nós vemos a Vivenda como un dereito #AquiEstamos #NonNosVamos

Entre as causas que deron orixe a estes espazos, e a cidade dual atópase a transformación que sufriu o mercado laboral, que supuxo a desaparición da estabilidade no emprego e o consiguiente aumento da precariedade .Isto reflíctese na existencia de espazos urbanos identificados como o centro da segregación social .

O Barrio e a vivenda teñen un papel fundamental na saúde e no arraigamento das persoas .Os Barrios degradados non só sofren carencias físicas ,senón que elas son expresión e o resultado dun tecido social fragmentado e da concentracion de persoas mais precarias e desfavorecidas en só uns barrios aos que lles acompaña o desarraigamento e a descriminación por vivir en devanditos barrios

@A.T

Proteger la vivienda.

La nueva burbuja amenaza con llevarse por delante no solo a los más empobrecidos, sino a barrios enteros (Aticulo do PAÍS ) Jaime Palomera

Jaime Palomera 12 AGO 2018

Protejer la Ciudad ,los Barrios

Hace dos años, un grupo de organizaciones y movimientos de Barcelona empezamos a trabajar con un objetivo: conseguir que las empresas que extraen rentas inmobiliarias de la ciudad pongan un 30% de la vivienda que construyen o rehabilitan a precio asequible. Esto ya se hace en muchas ciudades, como París, Londres o Nueva York. Pero no hay lugar donde sea más urgente que aquí: mientras la industria inmobiliaria se embarca en una nueva orgía especulativa, los alquileres ya se comen más sueldo que en ningún otro país. La nueva burbuja amenaza con llevarse por delante no solo a los más empobrecidos sino a barrios enteros.

A pesar de la confusión generada por aquellos que preferirían que nada cambie, la medida del 30% que hemos impulsado y que los partidos del ayuntamiento deben ratificar en septiembre es perfectamente viable. Desde el punto de vista jurídico, se trata de aplicar lo que dice la Ley del Derecho a la Vivienda, vigente desde 2007 (en consonancia con la Ley del Suelo estatal y la Ley de Urbanismo autonómico). Lean el artículo 17.3: el planeamiento urbanístico permite establecer que la edificación de uso residencial se destine total o parcialmente a vivienda protegida, tanto en el caso de nuevas construcciones como en el de gran rehabilitación de edificios existentes. Si las administraciones se hubieran esmerado en implementar la norma desde hace una década, solo en Barcelona ya contaríamos con 5.000 viviendas protegidas más (y el cálculo no incluye el resto de Cataluña, donde también se puede aplicar). Ninguna novedad: los aspectos de las leyes que benefician a la mayoría se quedan en papel mojado si no hay presión y movilización para hacerlos efectivos. Ya sucedió con las multas a los bancos, que emanan de la misma ley.

Desde la perspectiva económica, la medida tiene también una solidez incuestionable. Cierto: algunas voces se han dedicado a pregonar que la obligación de destinar un 30% a vivienda asequible supondrá pérdidas para promotores e inmobiliarias. Y que, para compensarlo, las empresas aumentarán el precio del 70% restante, hinchando aún más la burbuja. Sin embargo, solo quien desconozca cómo se forman los precios en el mercado inmobiliario puede hacer semejante afirmación: cuando disminuye el precio de venta final de una obra, promotores e inmobiliarias pagan menos por los solares y edificios donde pretenden realizarla. Así, la medida repercutirá básicamente en los beneficios de los propietarios del suelo, rentistas que se benefician de este tipo de operaciones sin mover un dedo.

De hecho, la Ley considera económicamente viable cualquier operación cuyo beneficio sea igual o mayor a la inversión inicial. Teniendo en cuenta que el precio del suelo barcelonés ha aumentado un 60% en los últimos 4 años, resulta casi ridículo sospechar de la viabilidad de cualquier inversión. El menor beneficio procedente de la parte destinada a vivienda asequible se verá más que compensado por el aumento del valor del suelo entre el año de la compra y el momento de la entrada en vigor de la norma.

Barcelona y su área metropolitana se hallan a las puertas de un giro histórico. ¿Con qué argumentos podría cualquier partido municipal justificar el retraso de una norma que extenderá el derecho a la ciudad y evitará miles de expulsiones? No va a solucionar la crisis de la vivienda, pero se trata de una transformación tan urgente y necesaria como estructural, orientada a cambiar las reglas del juego del mercado inmobiliario. Casi 400 pisos regulados cada año, a los que podrá optar el 75% de la ciudadanía, y producidos por empresas privadas. Es lo mínimo que se puede exigir a quien se lucra con un bien fundamental.

No podemos esperar: está en juego el futuro de los barrios y de las generaciones venideras. Queremos el 30%.

Jaime Palomera es miembro del Grupo Promotor de la moción municipal.

Notas

A crise inmobiliaria deixou, case unha década despois, 340.000 casas de obra nova sen vender

É o legado dos tempos de efervescencia no sector inmobiliario: as miles de promociones en toda España que permanecen abandonadas, moitas veces arrinconadas pola maleza, en segunda ou terceira liña de praia ou en urbanizacións afastadas dos principais centros urbanos. Proxectos que, polo seu ubicación ou calidade deficiente, non atopan comprador nun sector que avanza a velocidade dispar, dependendo do lugar onde se achen os edificios.

A infravivenda ,o chabolismo son os casos mais extremos dun Urbanismo insolidario . “sitúanse nos barrios marxinais ou periféricos das cidades con equipamentos basicos peores

A politica de vivenda debería ser un potente instrumento reductor de desigualdades.» Lamentablemente, da politica de vivendas na España actual non se pode dicir tal cousa. Nin PP nin PSOE tiveron o suficente coraxe nin valentía na construcion de VPO, non se combateu o chamado “efecto ghetto” .  A residencia nestes barrios, é estigmatizante. Vivir nestas zonas asóciase a escaseza de ingresos, a desviación moral, e iso ten connotacións en todos os ámbitos da existencia e na vida das persoas .

A pesar de todo o devandito, a cidade segue sendo o espazo para as oportunidades e a liberdade da cidadanía  e as súas ideas e potencialidades . É posible facer outra cidade é necesário unhas novas leis da Vivenda. Unha leyPAH onde se impulse o potencial emancipador que a cidade ten .O acceso á cultura ,á mestizaxe,ás novas creacións .Todo é posible con unha optica que poña a vivenda e a cidade ao servizo da persoas

Dous Principios BASICOS para nosotras

Primeiro : Parque Social da Vivenda si,pero onde .Polo dereito o arraigo e

Segundo : De todo iso resulta que aquí parece como que a demanda de vivenda é infinita: A pesar do inmenso numero de Vivendas Baleiras e do terrible expolio das VPO por parte de Fondos Voitre e SAREB deuse comezo a unha dinámica especulativa e iniciar nova construcion de vivenda nova Xa que logo antes de construír nova vivenda hai que saber a que se necesita e poñer en marcha unha politica de recuperación da Vivenda vacia España ten unha das políticas de vivenda social máis endebles de Europa.

Por un Plan de VPO e por un Parque Publico da Vivenda que poña en primeiro plano o Aluguer como primeira opcion de vida estable ,asequible e estable

Lee este Artigo

–Non imos consentir que a BANCA dedique sóbralas para marxinar a familias ou grupos sociais en barrios á aforas ou en municipios lonxe da súa residencia habitual.  É dicir ancorar a vivenda social aos barrios máis degradados o que é unha oportunidade evidente para as entidades financeiras para liberarse do stock inmobiliario con menos saída comercial á conta da segregación urbana

POLITICA DE VIVENDA NUNHA SITUACIÓN DE ABANDONO URBANO

Ver en Fernando Prieto e Ignacio Marinas Por una nueva política de vivienda en España

Estamos na consolidación dunha Cidade Dual en varios ordenes ,a cal é reflexo dunha sociedade cada dia mais desigual .

Primeira Dualidade Debúxase no diagnóstico de devandita estratexia un contexto caracterizado por:

– Aumento o número total de persoas sen fogar en España así como o número de persoas que pernocta en espazos públicos.

-Máis novos e máis maiores sen fogar: aumenta o número de persoas novas en rúa e tamén os maiores de 45 anos sen fogar.-

-Aumenta a proporción de mulleres sen fogar especialmente entre as xóvenes

– Menor presenza de cidadáns europeos entre o contingente de persoas estranxeiras sen fogar e aumento dos non europeos.

-Aumento do sinhogarismo por impagos, perda de vivenda e desempleo e maior cronificación distas situacións

– Variación das fontes de ingresos para as persoas sen fogar

Segunda Dualidade Outra cara da exclusión residencial son as condicións dos fogares, estreitamente relacioados coa pobreza enerxética

Terceira Dualidade E doutra banda observamos unha ciudade Dual onde unha parte pode Acceder á vivenda e crecentes sectores que demandan vivenda pero son Insolventes .

O mercado da Vivenda esta xa monopolizado polos Fondos Voitre que a falta dunha intervencion das Administracións Estatal ,Autonómicas e Locais instauran as súas leis con dúas obxetivos :

1º Apropiarse da cidade ,Desprazando dos barrios aos antiiguos residentes .Crenado un modelo onde os menos favorecidos son desprazados á periferia ,onde existen peores condicións de habitabilidad ,a infravivenda é permitida ou se mira para outro lado E déixase o centro para os ricos ou o novo modelo turístico ( todavia limitado a gran escala a Madrid ou BCN ) e 2º marcar o prezo do mercado inmobiliario

Débese incentivar a incorporación ao mercado as vivendas baleiras.

Para iso proponse:

– Reconsiderar e gravar o valor expectante en solares, vivendas e inmuebles baleiros  co obxectivo de animar o seu incorporación ao mercado.

– Revisar a cualificación dos chans a urbanizar, que debería pagar un IBI como activo inmobiliario desde a concesión da licenza de obras.

Habería que intentar outro modelo de política de vivenda…

https://goo.gl/4Vc7PF

– Que non propicie a nova construción con destino á venda.

– O programa municipal de aloxamento de familias en risco de pobreza debería estar baseado en evaluar e facer un seguimiento detallado das necesidades de vivenda do municipio e comparalo coas diversas posibilidades de atendela co parque de vivendas construído Facilitar axudas persoais para que as familias poidan acceder ao mercado en aluguer subvencionado, en ALUGUER SOCIAL

Crear solucións habitacionales variadas,con modelos que se axusten ás características de cada colectivo: coma edificios autogestionados, promoción da autoconstrucción etc.

Necesitamos

-1 Por orde: Galicia e España é o país de Europa con máis pisos baleiros ,. O primeiro de todo é coñecer que hai, onde e ver como sacalo ao mercado en réxime de aluguer para aumentar a oferta (Sareb, grandes propietarios, Bankia etc..): estimular por via fiscal a oferta de pisos en aluguer e por a disposición do aluguer parques inmobiliarios municipais. Unha vez feito isto calibrar canto fai falta construír. Non á inversa, construír sen saber o que xa hai.

2 Regular: No mentres tanto, hai que regular os prezos do aluguer tal e como xa sucede en Berlín e outras cidades europeas. Non é conxelar, son subidas moduladas acorde aos ingresos da poboación para que o mercado inmobiliario non funcione baixo efectos burbulla e funcione en relación á economía do país e das familias. Cando os alugueres soben 12 veces máis que os ingresos, os efectos sobre a poboación e sobre o conxunto da economía son nefastos. Nacións Unidas en marzo de 2018 instó a España a reformar a LAU e regular os alugueres.

Ademais hai que revisar a regulacion das actividades das SOCIMIs que estan acaparando – en base a un regimen fiscal extraordinariamente favorable – o patrimonio inmobiliario en moitas cidades españolas.

3 Estabilidade: Contratos renovables automáticamente a non ser que o propietario teña unha necesidade familiar (isto sucede en varios países de Europa) hai que xerar un parque de vivenda en réxime de aluguer estable, accesible e asequible.

– Só excepcionalmente recorrer á nova construción. Necesitamos estudos rigurosos para non seguir fomentando un modelo do ladrillo mais non podemos permitir a a vivenda Baleira ,moita construida en recónditas situación,lonxe dos centros urbanos sea utilizada para afastar os «deserdadas» creando novos ghettos

MOVILIZACION DA VIVENDA BALEIRA

Recargo sobre o IBI en vivendas baleiras

Establecerase un recargo sobre o Imposto de Bens Inmuebles sobre as vivendas baleiras, desocupada de forma permanente e sen causa xustificada por un periodo de máis de 6 meses, situadas en todo o territorio do Estado Español. A recaudación de devandito imposto deberá empregarse na xestión, mellora e creación dun parque público de aluguer ou outras formas de acceso á vivenda que será gestionado pola administración pública competente.»

. Prohibición de venda do parque de vivendas público.

Queda expresamente prohibida a venda do parque de vivendas público por parte das administracións públicas. Regularanse mediante o correspondente Reglamento, o réxime de sancións e multas para os supostos nos que se incumpla dita prohibición.

Débese Garantir os suministros e o Pago por dalos de alta

 Parque Municipal de Vivendas.

 Estará constituido con : (algunhas ideas ) 

a) Coas vivendas que rehabilite, adquira ou promova ou Concello de Vigo que sexan dá súa propiedade.

b) Vivendas que ou Concello de Vigo arriende con esta finalidade.

c) Coas vivendas cuxa titularidade ou uso pertenzan a calquera Administración Pública, ente público ou entidade sen ánimo de lucro, e que sexan cedidas ao Parque Municipal de Vivendas.

d) Coas vivendas que resulten dá aplicación dás cesións obrigatorias dispostas non Plan Urbanístico.

e) Coas vivendas que a tal fin acheguen as entidades financeiras ou de crédito, as súas filiais inmobiliarias e as entidades de xestión de activos, incluídos vos procedentes dá reestruturación bancaria.Nomeadamente a SAREB

f) Coas vivendas que a tal fin acheguen todo tipo de persoas físicas ou xurídicas, coas que se estableza ou Convenio oportuno e acóllanse ao disposto neste Regulamento.

2. As vivendas, para poder formar parte do Parque Municipal de Vivendas, deberán reunir as condicións mínimas de habitabilidade que lles resulten esixibles.

As vivendas deberán contar cun equipamento mínimo de cociña provisto polo propietario, que permita a ocupación inmediata do inmoble e que se detallará na convocatoria de bases para a incorporación de vivendas ao Parque Municipal de Vivendas, así como nos convenios de colaboración que se asinen para ou efecto. Así mesmo, as vivendas deberán estar dadas de alta nas subministracións básicas obrigatorias por parte do propietario.

A renda de aluguer para as vivendas de rotación e vivendas públicas será 25 % e máximo o 30% dous ingresos dá unidade familiar como límite adicional na renda para pagar pola vivenda e subministracións básicos

@PAHVigoTui

Aluguer e dereito á Vivenda :Unha burbulla Trampa I

Como o aluguer afecta ao cotián

Mentres os alugueres aumentan trimestre a trimestre, non ocorre o mesmo cos salarios. Os últimos datos do Instituto Nacional de Estatística (INE) indican que o soldo medio en España era de 23.106 euros brutos anuais no ano 2015, aínda que a nómina máis frecuente foi de 16.500 euros brutos.

A planificación urbana e a tensión especulativa sobre o chan e a vivenda puxeron fin á mestura social no mesmo tecido urbano, fomentando a creación de zonas socialmente homogéneas, ou o que é o mesmo, ordenaron aos seus cidadáns en función do seu nivel de renda e clase social

Nun contexto caraterizado por

  • Aumento do Prezo do Aluguer O Aluguer Asequible afástase para un numeroso sector social
  • O Mercado do Aluguer abusa dunha posición ventanista e esixe condicións de Aluguer abusivas
  • Os Desahucios Alquler aumentan a luz disto
  • As Administracións e o Goberno do PP reformou a LAU á medida das Inmobiliarias e non dos Inquilinos
  • Aumento do sinhogarismo por impagos, perda de vivenda e desemprego
  • Aumento das persoas sen -fogar e aumento do numero de accidentes e mortes .

Outra cara da exclusión residencial son as condicións dos fogares, algo estrechamente relacionado coa pobreza energética.

Os Fondos Voitre

O negocio inmobiliario é un dos máis rendibles e atractivos para este tipo de organizacións especulativas. Debido a iso, neste instante os fondos voitre están ?comprando miles e miles de vivendas? en distintas cidades de España. ?A vivenda é un dereito, estannos estafando e nestes momentos volvemos estar nunha situación que recorda á Burbulla Inmobiliaria do 2008: xente asustada que non sabe cales son os seus dereitos, centos de inquilinos saíndo dos seus edificios, con miles de desahucios

O reto é traballar sobre a cidade compacta e consolidada, rendibilizando socialmente a vivenda xa construída adecuando os usos ás necesidades dos seus residentes.

Actuando con diferentes medidas no conxunto da cidade e corrixindo as situacións de segregación urbana :Asistimos á creacion dunha cidade dualonde se expulsa á xente que leva anos vivindo en zonas céntricas ou cascos antigos ,esperando o seu degradación e mais tarde se lle expulsa á periferia O mesmo pasa coas persoas que pola súa poder adquisitivo non poden acceder a Alugueres nesa zonas .Hoxe levántanse muros que segregan ás persoas Unha vez aloxado o sector con maior renda, ao resto quédanlle os barrio da periferia e a infravivienda

Hai que superar a visión desarrollista que os problemas de vivenda soluciónanse basicamente coa construción en novo chan urbanizable, expulsando e perificando, máis cando existe en moitas cidades un importante parque de vivenda baleira ou en mal estado de conservación. Pero todo iso non se pode implantar sen unha vontade política firme, un apoio cidadán e abrigo un importante incremento presupuestario das políticas de vivenda e sobre o principios básico de asignar,ordenar ditas vivendas para que se garanta unha distribución da súa localización respetando o principio de cohesión social.

A.T