Etiqueta: Pobreza

Primeiro a casa

En 1992, a organización estadounidense Pathways to Housing preguntouse: mellorarían as persoas que viven en cálea si accedesen de forma inmediata a unha vivenda digna? Así naceu o Housing First, un novo xeito de facer coas persoas sen fogar que segue a máxima «primeiro a vivenda».

Os oito principios do Housing First:

  • 1 A vivenda é un dereito humano
  • 2 Respecto por todas acódelas usuarias
  • 3 Compromiso de traballar coa persoa ata que o necesite
  • 4 Vivenda individual e independente
  • 5 Separación de vivenda e tratamento
  • 5 Dereito a decidir da persoa
  • 6 Orientado cara á recuperación do usuario
  • 6 Redución de danos (para minimizar as consecuencias da vida na rúa)

O número de persoas que se ven obrigadas a durmir na rúa ou en albergues non deixa de aumentar, ata en países que están experimentando un forte crecemento económico, como Alemania.

Máis de 40.000 persoas viven en situación de sinhogarismo en España

Segundo cifras do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ), durante 2018 leváronse a cabo en España 100 Desafiuzamentos ao día por impago de aluguer. Ou sexa, cada hora catro familias quedáronse na rúa.

O último censo de vivenda do INE de 2011 recolle 3.443.365 vivendas baleiras. Delas, 13.504 son vivendas protexidas das Administracións Públicas.

-O orzamento total destinado a vivenda recortouse un 75% nos últimos 8 anos.

Cando nos preguntan si apostamos por aumentar as prazas do ALBERGUE dicimos NON ¡¡¡ Xa abonda .Apostemos por HOUSING FIRST. (Primero a Vivenda )¡¡¡..

Este modelo de atención a persoas sen fogar consiste en que o primeiro paso da intervención social sexa facilitar á persoa unha vivenda individual desde a cal reconstruír a súa vida co apoio dun equipo de profesionais sociais. En lugar de proporcionar o acompañamiento social en centros residenciales especializados e de ver o acceso á vivenda como o último paso dun longo proceso, Housing First parte da vivenda para centrarse na persoa; non a impón como moeda de cambio nin premio ao bo comportamento, senón que se centra na redución de danos, na inclusión comunitaria, na liberdade para tómaa de decisións, na orientación cara á recuperación e no compromiso activo sen coerción. Todo iso partindo da premisa da vivenda como un dereito humano.(Albert Sales )

Housing First demostrou ter éxito entre a poboación sen fogar máis crónica, o que fai moi tentador consideralo a solución a un problema que desborda a capacidade de reacción das administracións públicas.

A lección máis importante é a aplicación de políticas Housing First, non só é a prevención, senón a movilización dun gran parque de vivendas para fins sociais e unha aposta por coidar ás persoas máis vulnerables da sociedade. Xa a finais dos 80 comezaron a deseñar unha estratexia nacional na que se implicaron cidades e as Administracións tanto locais como Estatais

O sinhogarismo é un problema complexo e non hai solucións máxicas Sen dúbida un parte das persoas sen fogar proveñen de grupos sociais golpeados pola exclusión social ,persoas que xa veñen de desahucios A eles a solución non pode vir de políticas de asistenciales,senón de politicas de dereitos . Outras obedecen a situacións mais complexas de enf mentais de marginación etc .

Seguir no bucle que o PP desexa e promueve de máis prazas e Albergues é perpetuar a pobreza ,escondela e substituír dereitos por bonos sociais

PRIMEIRO A CASA

Alojarse después de la debacle. Por una nueva cultura de la vivienda

Ignacio Marinas

La vivienda, un derecho, una necesidad y un bien, en cuya producción intervienen factores económicos (financieros), sociales (alojarse en esa segunda piel que es la casa) y ambientales (consumo de suelo, infraestructuras densidad urbana, huella ecológica), presenta hoy un panorama crítico en el que estar fuera del mercado de la vivienda equivale, para muchas familias, a estar fuera del sistema.

Análisis de la situación

Desde diferentes perspectivas, los análisis sobre el problema de la vivienda en las propias administraciones lo califican, de forma unánime, como muy grave.

Tras la explosión de la burbuja inmobiliaria que cambió el mercado inmobiliario, seguimos buscando soluciones para atender el derecho constitucional de los hogares a una vivienda. Ahora en un contexto más complejo donde la necesidad de alojamiento ha venido discurriendo en paralelo a una sobreabundancia de viviendas, un desencuentro total entre recursos y necesidades en muchas familias y una política que optó por rescatar a los bancos y desprotegió a los más débiles, disminuye la inversión en vivienda social y no adecua la legislación sobre ordenación del territorio, sobre ordenación urbana y sobre vivienda a las necesidades de la nueva coyuntura.

El problema de la vivienda presenta ahora un panorama inédito y desolador: gente sin casas y casas sin gente; demanda insolvente en el mercado inmobiliario para la compra que incrementa la demanda de alquiler, lo que origina desahucios continuos. La oferta actual de vivienda no se adecua a la demanda derivada de nuevas formas de convivencia, y una política de vivienda, que aún incentiva la compra, olvida el alquiler social y también por ello resulta obsoleta e inadecuada para la actual coyuntura. Al mismo tiempo que aparecen nuevos agentes inmobiliarios que intervienen en el mercado, las administraciones autonómicas han aprobado nuevas regulaciones sobre la gestión de las viviendas vacías y el alquiler y se ha iniciado el trámite parlamentario de una nueva ley de vivienda.

Viejos problemas, sin resolver, de acceso a un alojamiento digno y nuevos fenómenos, como la demanda derivada de múltiples formas de convivencia, la insolvencia y el empobrecimiento de los trabajadores, que no se están abarcando desde la urgencia que requieren. En definitiva, hablamos de cómo garantizar, en este momento, el derecho a la vivienda que recoge el artículo 47 de la Constitución Española.

Ámbitos de acción para construir una alternativa

Hay que afrontar el problema del alojamiento desde la base que ha dejado una crisis sin precedentes que tiene graves consecuencias sociales: el elevado gasto en vivienda (más del 30% de los ingresos del hogar se destinan a ello), las dificultades para afrontar los gastos de vivienda (9,9%), un 10,1% presenta pobreza energética; y donde los colectivos más vulnerables son los parados jóvenes (22,9%), extranjeros no comunitarios (13,5%), hogares monoparentales (18,7%), hogares con hijos dependientes (16,5%).

En el ámbito urbano y en el mercado inmobiliario se acumulan múltiples necesidades y demandas nuevas, cuya resolución está fuera de las previsiones de los PGOU y cuya gestión supera los instrumentos administrativos de los ayuntamientos (diseñados y con experiencia en ordenar el crecimiento urbano, pero ineficaces para administrar y ordenar las nuevas prácticas urbanas): nuevos hogares insolventes para la compra, migrantes, turistificación, hacinamiento, procesos de expulsión (gentrificación); junto a la acumulación de vivienda en manos de fondos de inversión (4 grandes fondos acaparan 20.000 viviendas, 10.000 de ellas en Madrid); venta-liquidación de patrimonio público, desde el Ayuntamiento y la Comunidad de Madrid con los inquilinos dentro. Infravivienda y poblados marginales son otro capítulo a considerar, con el agravante de la especialización y concentración de los realojos sociales en los distritos más vulnerables.

El estallido de la burbuja produce una quiebra abrupta de esa quimera llamada capitalismo popular (la aspiración de ser propietarios). La vivienda propiedad- inversión terminó en la ejecución de miles de desahucios hipotecarios y viviendas desocupadas. Lo que conlleva un cambio de tendencia en el régimen de tenencia: la demanda pasa de estar dirigida a la propiedad a que sea mayoritaria la opción del alquiler para los nuevos hogares. Además, la evidencia muestra comportamientos especulativos en el mercado de compra y en el de alquiler, que no pueden ser controlados por las administraciones por la falta de un marco regulatorio (ley de arrendamientos, ley de vivienda, ley del suelo) y que sigue orientado hacia el crecimiento urbano y lastra la opción del alquiler.

El problema de la vivienda presenta ahora un panorama inédito y desolador: gente sin casas y casas sin gente; demanda insolvente en el mercado inmobiliario para la compra que incrementa la demanda de alquiler, lo que origina desahucios continuos

La crisis de 2008 ha generado una mayor desigualdad social. El riesgo de pobreza y exclusión alcanza en España el 26,6%

Una crisis sin precedentes que tiene graves consecuencias sociales: el elevado gasto en vivienda (más del 30% de los ingresos del hogar se destinan a ello), las dificultades para afrontar los gastos de vivienda (9,9%), un 10,1% presenta pobreza energética;

Tras la crisis de las Hipotecas y de la compra ,el mercado del alquiler despierta de repente (más empobrecimiento, más demanda de alquiler) y, al abandonar la aventura de la compra, descubre el muestrario de abusos en cláusulas y condiciones, que son práctica habitual por falta de adecuada reglamentación de la ley de arrendamientos y una escalada constante de los precios. Así, las viviendas en alquiler pasan del 12% en 2011 (albergan a 2.160.000 hogares), a un 18% en 2017 (albergan a 3.240.000 hogares), lo que supone una media de 180.000 nuevos alquileres cada año (más de un 70% de los nuevos hogares tras la crisis recurren al alquiler). Ello produce un incremento de precios entre 2014-2018 del 20%, Un incremento de precios se traducen en 24 desahucios al día: 14 proceden del alquiler, 4 de ejecuciones hipotecarias y 6 de ocupaciones. Y cada desahucio es un drama sin solución. Los desahucios reflejan dos caras de la pobreza que se manifiestan en el problema de la vivienda: la de los hipotecados insolventes y la de los trabajadores pobres que acuden al arrendamiento como solución. Además, la promoción de vivienda pública ha desaparecido casi por completo y mucho mas si hablamos de Vivienda publica en régimen de Alquiler

A Rua XA ¡¡ : Por un Aluger Xusto,duradero .Non a precariedade laboral .Renda Garantizada.

AlugueiroEstableAsequibleDigno

Diciámolo entón ,a crise era unha estafa .A crise veu para quedar Recortáronnos dereitos ,impuxéronnos soldos de miseria .Cando a falta dun aloxamento alcanzable cando hai máis de 6.000.000 de vivendas baleiras; o aumento o custo da vivenda ou cando este representa máis do 40% do total de ingresos estamos ante unha forma de escravitude

Se xa é difícil adquirir un Alquler digno e estable para quen goza de emprego estable ,imaxinarvos para cada vez mais numerosa poblacion que traballa en precario ou vive por exemplo dunha RISGA

A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias

Isto dá lugar a abusos ,a ter que recorrer a mercados de aluguer non regulado ,que son infravivendas ,cheas de humidades e situacións insalubres cando non perigosas para habitar neses pisos

Seis de cada dez galegos de entre 18 e 34 anos viven aínda cos seus pais. Son máis de 269.000, segundo os datos que acaba de publicar o Instituto Galego de Estatística (IGE).

. O 31,8 % dos menores de 30 teñen un contrato cunha duración inferior a seis meses e o 46,1 % descoñece canto lle durará, o que representa para UXT » unha gran vulnerabilidade

Traballar, con todo, non é unha garantía de estabilidade nin de ter suficiente diñeiro para lanzarse á emancipación. Só un de cada dez novos galegos logrou traballar todo o ano.

  • Por un Aluguer Estable e Alcanzable
  • Por unha Vivenda digna
  • Contra a Precariedade laboral
  • Movilizacion
Error
El video no existe

Dereitos ,Vivenda e Cidade

J.Palomera do Sindicato de Inquilinas

Non contamos ningunha novidade cando falamos de que os prezos dos alugueres subiron case un 40% en Madrid nos últimos catro anos e que algúns barrios están tendo subidas do 15% anual e que os requisitos esixidos para poder alugar un piso están fóra do alcance da maioría da poboación.

Dado que xa non se pode ocultar que estamos ante unha nova burbulla na vivenda, os medios de comunicación volven sacar noticias que alertan da imposibilidad dos mozos para independizarse e do aumento dos desahucios de aluguer. Aínda que se está volvendo poñer o foco sobre isto, a maioría dos casos trátase como un drama inexplicable, unha catástrofe natural inevitable que provoca o aumento do prezo dos alugueres sen que nada se poida facer para remedialo.

A Vivenda é un luxo ?

A Vivenda xa non está en mans de particulares que con gran esforzo invisten nunha vivenda extra e alúgana , isto é unha pequena minoria e que ademais soben os prezos do Aluguer impulsados ou por imitación do que fan os Grandes tenedores de Vivenda ou mayoritariamente os Fondos de Investimento que son os que realmente dictan os Prezos do mercado da Vivenda

Os propietarios e os Grandes tenedores de vivenda saben que en ausencia de política social ,eles dictaran as normas e os prezos .

É obvio que o negocio inmobiliario no noso país non está en mans de particulares , o truco consiste en facernos crer que o mercado inmobiliario está controlado por particulares, e que como llo han currado moito, pois non se poden poñer límites á súa actividade. Pero iso é un mito ,un mito que serve para xustificar a actividade especuladora de fondos voitre, SOCIMIs, bancos, inmobiliarias, constructoras.

Creouse as condicións para a «tormenta perfeita» que traerá mais destrución de dereitos A ausencia de traballo digno e a precariedad Salarial é o factor que sumado ao aumento do prezo do Aluguer da lugar o aumento dos desafiuzamentos por unha parte e por outra actúa de barreira infranqueable para acceder a unha vivenda,para unha boa parte da xente, especialmente dos xovenes .O soldo medio dos españois a pechadura de 2017 situouse en 2.020,14 euros o que fai inviable pagar Alqileres de 600 -900€ senón mais.

Unha de cada tres familias ingresa mensualmente menos de 1.100 euros netos, sumando os soldos de todos os membros, o que dá pé a un novo concepto, o do «fogar mileurista» O 40,8% dos fogares españois chega «xusto» a final de mes, un 12% non chega.

Urbanizar a Pobreza

Ademas os altos prezos do Alquler e a ditadura do os grandes caseros e Fondos se está deseñando un Cidade Dual onde se despraza a cara a a periferia aos sectores sociais que non alcanzan o alto nivel adquisitivo para vivir nos cascos urbanos . O Observatorio de Medio Ambiente Urbano (OMAU) xa advertiu do risco de que o centro da capital acabase convertido nun parque temático de bares e terrazas para turistas

As políticas que se puxeron en práctica durante a crise están acabando co esquema básico de xustiza e dunha certa distribución da riqueza e tambien realizouse unha terrible «exclusión espacial» onde se produce a apropiación de barrios enteiros polos Fondos Voitre o que trae a expulsión das inquilinas para transformar en barrios de ricos . Fronte á Vivenda entendida como negocio financeiro nós vemos a Vivenda como un dereito #AquiEstamos #NonNosVamos

Entre as causas que deron orixe a estes espazos, e a cidade dual atópase a transformación que sufriu o mercado laboral, que supuxo a desaparición da estabilidade no emprego e o consiguiente aumento da precariedade .Isto reflíctese na existencia de espazos urbanos identificados como o centro da segregación social .

O Barrio e a vivenda teñen un papel fundamental na saúde e no arraigamento das persoas .Os Barrios degradados non só sofren carencias físicas ,senón que elas son expresión e o resultado dun tecido social fragmentado e da concentracion de persoas mais precarias e desfavorecidas en só uns barrios aos que lles acompaña o desarraigamento e a descriminación por vivir en devanditos barrios

@A.T

DIA da CONSTITUCIÓN e DEREITO A VIVENDA

Soamente en Vigo tivemos 237 desafiuzamentos nos 10 meses deste ano, a pesar dos meses de folga dos xulgados. Vemos con preocupación o incremento nos desafiuzamentos por falta de pagamento de aluguer, as familias están cada vez máis empobrecidas, con mais a dificultade para chegar a fin mes e en non poucos casos tense que escoller entre comer, pagar a luz, a auga e quentarse ou pagar a vivenda.

Nestas circunstancias està Elisabeth e os seus fillos, sen solución por parte das Administracións e con data para abandonar as súas vivenda o 10 de Decembro.

En Ferrol se desahucia a unha veciña de Caranza por falta de pagamento do aluguer da vivenda Silvia Teixeira que ten dous fillos, un deles menor de idade, e carece de recursos.

Fai uns dias morreu en Madrid Alicia, ela saltou pola xanela cando a Comisión Xudicial chegou ao seu domicilio e non podemos como ciudadania consentir nin un desafiuzamento máis e sobre todo NIN UNHA MORTE MÄS.

Os desafiuzamentos son unha realidade cotiá,amparada na precariedade laboral ,o paro ,a ausencia de recursos , endebedamento crecente e a subida imparable do prezo do Aluguer Asistimos a unha forma de crecemento herdeira da xestión regresiva e autoritaria da crise .Encamíñannos cara a un Estado onde repartición social ,o Estado do Benestar é substituído por un raquítico e eneficaz Estado de Beneficiencia.

Que todo o mundo saiba que hai un ditame firme da Organización de Nacións Unidas onde se di que non se pode botar a ninguén con vulnerabilidade dunha vivenda sen que teña unha solución habitacional, estamos fartas de ver como se vulneran os nosos dereitos constitucionais e os dereitos humanos. E ante a proximidade do Dia da Constitución imos lembrar coas nosas compañeiras de DISTOPIA , RSPVigo e Os Ninguens que se está vulnerando o dereito efectivo a unha Vivenda digna como recoje o art 47 da nosa Constitución.

Por todo isto decidimos convocar unha movilización para visibilizar estas situacións que abocan a estas familias ao desarraigamento debido á politica @de la Xunta teimuda no Programa de Vivenda Baleiras que fracasou estrepitosamente e á pobreza, non queremos perder a máis persoas por culpa da avaricia duns poucos, neste caso o FONDO VOITRE DIVARIAN / CERBERUS quedouse xa con 11 vivendas do edificio onde Elisabeth reside cos seus 3 fillos menores, despois volverán alugar a prezos moi altos ou a vender xa que as compraron a prezo de ganga a BBVA

Farémola para para reclamar as vivendas que estan cedidas ao concello de sr Abel Caballero e recalificadas en maio de violencia de xénero a uso social que levan 6 anos baleiras segundo IGVS e que agora require información ao Concello de Vigo

Para recordar a Vulneración dos DDHH o seguir desafiuzando a familias sen alternativa Habitacional

Polo Dereito a arraigo

Polo Dereito A Vivenda

Nin Xente sen casa Nin casas sen Xente