Etiqueta: Pobreza

POLITICA DE VIVENDA NUNHA SITUACIÓN DE ABANDONO URBANO

Ver en Fernando Prieto e Ignacio Marinas Por una nueva política de vivienda en España

Estamos na consolidación dunha Cidade Dual en varios ordenes ,a cal é reflexo dunha sociedade cada dia mais desigual .

Primeira Dualidade Debúxase no diagnóstico de devandita estratexia un contexto caracterizado por:

– Aumento o número total de persoas sen fogar en España así como o número de persoas que pernocta en espazos públicos.

-Máis novos e máis maiores sen fogar: aumenta o número de persoas novas en rúa e tamén os maiores de 45 anos sen fogar.-

-Aumenta a proporción de mulleres sen fogar especialmente entre as xóvenes

– Menor presenza de cidadáns europeos entre o contingente de persoas estranxeiras sen fogar e aumento dos non europeos.

-Aumento do sinhogarismo por impagos, perda de vivenda e desempleo e maior cronificación distas situacións

– Variación das fontes de ingresos para as persoas sen fogar

Segunda Dualidade Outra cara da exclusión residencial son as condicións dos fogares, estreitamente relacioados coa pobreza enerxética

Terceira Dualidade E doutra banda observamos unha ciudade Dual onde unha parte pode Acceder á vivenda e crecentes sectores que demandan vivenda pero son Insolventes .

O mercado da Vivenda esta xa monopolizado polos Fondos Voitre que a falta dunha intervencion das Administracións Estatal ,Autonómicas e Locais instauran as súas leis con dúas obxetivos :

1º Apropiarse da cidade ,Desprazando dos barrios aos antiiguos residentes .Crenado un modelo onde os menos favorecidos son desprazados á periferia ,onde existen peores condicións de habitabilidad ,a infravivenda é permitida ou se mira para outro lado E déixase o centro para os ricos ou o novo modelo turístico ( todavia limitado a gran escala a Madrid ou BCN ) e 2º marcar o prezo do mercado inmobiliario

Débese incentivar a incorporación ao mercado as vivendas baleiras.

Para iso proponse:

– Reconsiderar e gravar o valor expectante en solares, vivendas e inmuebles baleiros  co obxectivo de animar o seu incorporación ao mercado.

– Revisar a cualificación dos chans a urbanizar, que debería pagar un IBI como activo inmobiliario desde a concesión da licenza de obras.

Habería que intentar outro modelo de política de vivenda…

https://goo.gl/4Vc7PF

– Que non propicie a nova construción con destino á venda.

– O programa municipal de aloxamento de familias en risco de pobreza debería estar baseado en evaluar e facer un seguimiento detallado das necesidades de vivenda do municipio e comparalo coas diversas posibilidades de atendela co parque de vivendas construído Facilitar axudas persoais para que as familias poidan acceder ao mercado en aluguer subvencionado, en ALUGUER SOCIAL

Crear solucións habitacionales variadas,con modelos que se axusten ás características de cada colectivo: coma edificios autogestionados, promoción da autoconstrucción etc.

Necesitamos

-1 Por orde: Galicia e España é o país de Europa con máis pisos baleiros ,. O primeiro de todo é coñecer que hai, onde e ver como sacalo ao mercado en réxime de aluguer para aumentar a oferta (Sareb, grandes propietarios, Bankia etc..): estimular por via fiscal a oferta de pisos en aluguer e por a disposición do aluguer parques inmobiliarios municipais. Unha vez feito isto calibrar canto fai falta construír. Non á inversa, construír sen saber o que xa hai.

2 Regular: No mentres tanto, hai que regular os prezos do aluguer tal e como xa sucede en Berlín e outras cidades europeas. Non é conxelar, son subidas moduladas acorde aos ingresos da poboación para que o mercado inmobiliario non funcione baixo efectos burbulla e funcione en relación á economía do país e das familias. Cando os alugueres soben 12 veces máis que os ingresos, os efectos sobre a poboación e sobre o conxunto da economía son nefastos. Nacións Unidas en marzo de 2018 instó a España a reformar a LAU e regular os alugueres.

Ademais hai que revisar a regulacion das actividades das SOCIMIs que estan acaparando – en base a un regimen fiscal extraordinariamente favorable – o patrimonio inmobiliario en moitas cidades españolas.

3 Estabilidade: Contratos renovables automáticamente a non ser que o propietario teña unha necesidade familiar (isto sucede en varios países de Europa) hai que xerar un parque de vivenda en réxime de aluguer estable, accesible e asequible.

– Só excepcionalmente recorrer á nova construción. Necesitamos estudos rigurosos para non seguir fomentando un modelo do ladrillo mais non podemos permitir a a vivenda Baleira ,moita construida en recónditas situación,lonxe dos centros urbanos sea utilizada para afastar os «deserdadas» creando novos ghettos

MOVILIZACION DA VIVENDA BALEIRA

Recargo sobre o IBI en vivendas baleiras

Establecerase un recargo sobre o Imposto de Bens Inmuebles sobre as vivendas baleiras, desocupada de forma permanente e sen causa xustificada por un periodo de máis de 6 meses, situadas en todo o territorio do Estado Español. A recaudación de devandito imposto deberá empregarse na xestión, mellora e creación dun parque público de aluguer ou outras formas de acceso á vivenda que será gestionado pola administración pública competente.»

. Prohibición de venda do parque de vivendas público.

Queda expresamente prohibida a venda do parque de vivendas público por parte das administracións públicas. Regularanse mediante o correspondente Reglamento, o réxime de sancións e multas para os supostos nos que se incumpla dita prohibición.

Débese Garantir os suministros e o Pago por dalos de alta

 Parque Municipal de Vivendas.

 Estará constituido con : (algunhas ideas ) 

a) Coas vivendas que rehabilite, adquira ou promova ou Concello de Vigo que sexan dá súa propiedade.

b) Vivendas que ou Concello de Vigo arriende con esta finalidade.

c) Coas vivendas cuxa titularidade ou uso pertenzan a calquera Administración Pública, ente público ou entidade sen ánimo de lucro, e que sexan cedidas ao Parque Municipal de Vivendas.

d) Coas vivendas que resulten dá aplicación dás cesións obrigatorias dispostas non Plan Urbanístico.

e) Coas vivendas que a tal fin acheguen as entidades financeiras ou de crédito, as súas filiais inmobiliarias e as entidades de xestión de activos, incluídos vos procedentes dá reestruturación bancaria.Nomeadamente a SAREB

f) Coas vivendas que a tal fin acheguen todo tipo de persoas físicas ou xurídicas, coas que se estableza ou Convenio oportuno e acóllanse ao disposto neste Regulamento.

2. As vivendas, para poder formar parte do Parque Municipal de Vivendas, deberán reunir as condicións mínimas de habitabilidade que lles resulten esixibles.

As vivendas deberán contar cun equipamento mínimo de cociña provisto polo propietario, que permita a ocupación inmediata do inmoble e que se detallará na convocatoria de bases para a incorporación de vivendas ao Parque Municipal de Vivendas, así como nos convenios de colaboración que se asinen para ou efecto. Así mesmo, as vivendas deberán estar dadas de alta nas subministracións básicas obrigatorias por parte do propietario.

A renda de aluguer para as vivendas de rotación e vivendas públicas será 25 % e máximo o 30% dous ingresos dá unidade familiar como límite adicional na renda para pagar pola vivenda e subministracións básicos

@PAHVigoTui

La pobreza también es un problema psicosocial

Publicado en http://www.pensamientocritico.org/la-pobreza-tambien-es-un-problema-psicosocial/

Ser pobre es una experiencia muy vergonzante, que degrada nuestra dignidad y nuestro sentido de lo que valemos. Aunque las causas y manifestaciones de la pobreza pueden ser diferentes, la humillación que la acompaña es universal. Recientes estudios llevados a cabo por la universidad de Oxford indican que de China a Reino Unido, las personas que se enfrentan a problemas económicos —incluidos los niños— notan un ataque casi idéntico a su orgullo y autoestima.

Pero a pesar de la clara evidencia que liga a las estrecheces económicas con las aflicciones psicológicas, las políticas que intentan atajar la pobreza no suelen tener en cuenta la vergüenza como un factor. Más bien, suelen poner el foco en manifestaciones tangibles como la falta de ingresos o de educación. Como resultado, las soluciones a la pobreza tienden a asumir implícitamente que la mayor riqueza material o las mejores condiciones de vida se traducen automáticamente en beneficios intangibles, incluido un mejor bienestar mental.

El no tener en cuenta la parte “psicosocial” de la pobreza —es decir, la interacción entre fuerzas sociales y actitudes y comportamientos individuales— es una equivocación. Si queremos aliviar el sufrimiento humano y alcanzar el Objetivo de Desarrollo Sostenible de Naciones Unidas acabar con la pobreza “en todas sus formas” en 2030, nuestros esfuerzos deben poner en primer plano los papeles intrínsecos e instrumentales que la vergüenza tiene en la miseria.

En todo el mundo hay ejemplos de cómo la paralizante sensación de deshonra que acompaña a la pobreza impide a la gente tomar acciones positivas para mejorar su situación. En India, la vergüenza de perder las cosechas y los apuros económicos correspondientes han llevado a muchos granjeros a abusar de alcohol y de estupefacientes, y, en algunos casos más extremos, al suicidio. En Tanzania, los investigadores que estudian el bilingüismo (en inglés y suajili) en la educación se han dado cuenta de que un miedo a las burlas lleva a los estudiantes con peores niveles de inglés a participar menos en clase. Y, en Uganda, los estudiantes de secundaria más pobres dicen que la incapacidad de pagar sus matrículas o comprar uniformes y material escolar es una fuente constante de humillación.

Para enfrentarse a la vergüenza asociada a la pobreza, y tener adecuadamente en cuenta el papel que tiene en la perpetuación de la miseria, hay que dar ciertos pasos. Para empezar, los que elaboran las políticas han de reconocer el problema. En vez de ver la vergüenza como una desafortunada derivada de la penuria, los que planifican el desarrollo humano han de considerar cómo la pobreza mina la dignidad humana. Hace tiempo que Amartya Sen, premio Nobel de economía y una de las voces más influyentes en la reducción de la pobreza, afirma que la vergüenza es uno de los motores de la miseria “absoluta”. Tomarla en serio debe ser parte de cualquier estrategia para reducir su impacto.

Es más: la vergüenza, la falta de autoconfianza y una baja autoestima pueden afectar negativamente la percepción que las personas tienen de su propia habilidad de cambiar, sosteniendo una sensación de insuficiencia que puede debilitarles y atraparles en la miseria. Para ayudar a la gente a escapar, las estrategias de desarrollo humano han de tener en cuenta cómo reforzar la visión que tenemos de nuestra capacidad de actuar, de ser efectivos y de tener aspiraciones —la creencia en la propia habilidad de influir en acontecimientos que afectan nuestras propias vidas.

Por último, los diseñadores de las políticas deben de considerar que, si no se implementan de forma adecuada, los programas de reducción de la pobreza pueden reforzar de hecho estas sensaciones de vergüenza. Por ejemplo, en 2005 un grupo de investigadores en India descubrió que las mujeres estaban dejando de ir a las clínicas médicas para evitar el trato humillante de los trabajadores de estos centros —en detrimento de su propio bienestar y el de sus hijos. Las mujeres en Sudáfrica que se han inscrito para recibir ayudas para sus hijos han denunciado experiencias similares, al igual que los usuarios de bancos de alimentos en Reino Unido. De hecho, muchos encuestados en este último país han dicho que el estigma de recibir comida gratis es tan fuerte que el “miedo” y el “bochorno” eran emociones comunes.

La idea de que hay una necesidad de considerar la vergüenza a la hora de diseñar políticas de reducción de la pobreza va ganando partidarios. Los investigadores del sufrimiento humano reconocen que la “dignidad del que recibe” es un componente crucial a la hora de aliviar la miseria con éxito. Por ejemplo, un estudio de 2016 sobre programas de transferencia de efectivo en África descubrió que la falta de estrés y de vergüenza mejoraba la autoconfianza de los beneficiarios, lo que a su vez llevaba a una mejor capacidad de tomar decisiones y una mayor productividad. Basándose en esa evidencia, la universidad de Oxford está extendiendo sus investigaciones al “nexo entre vergüenza y pobreza”, para estudiar cómo el sector del desarrollo internacional puede hacer que las políticas contra la miseria sean “impermeables a la vergüenza”.

Estos programas se mueven en la dirección adecuada, pero aún queda mucho por hacer para integrar el componente psicosocial de la pobreza en las políticas y la planificación. Solo cuando los gestores políticos se den realmente cuenta de que la dignidad y el amor propio son requisitos previos e inevitables en la lucha contra la miseria —y no consecuencias de su mitigación— el mundo tendrá una verdadera oportunidad de erradicar la pobreza en todas sus formas.

___________

Keetie Roelen es investigadora y codirectora del Centro de Protección Social del Instituto de Estudios sobre el Desarrollo de la Universidad de Sussex, en Brighton (Reino Unido). © project syndicate, 2017.

El País, 3 de diciembre de 2017

Adeus sr Rajoy Benvida # leiPahVivenda

O PP e Rajoy ríronse do dereito á vivenda A vivenda converteuse no problema social máis grave dunha parte significativa da sociedade española. Os mozos son agora os máis prexudicados. O modelo da saída da crise para algúns se baseou de novo na especulación sobre a vivenda eliminando os dereitos que protexían aos cidadáns.

Para miles de persoas o Acceso a unha vivenda ou un Aluguer estable ,alcanzable e adecuado converteuse nun reto imposible .

A pesar de que en 2013 a PAH recolleu máis de 1.5 millóns de firmas de apoio ao seu ILP para cambiar as leis inxustas -incluíndo a dación en pago retroactiva- pero que o PP bloqueou.

A medida estrela de Rajoy para liberar ás familias da débeda é o voluntario e ineficaz Código de Boas Prácticas ( CBP), «que o deixa todo en mans da boa vontade da banca, aínda que a esta nin lla coñece nin lla espera».Desde a vixencia do CBP iniciáronse 323.186 execucións hipotecarias, e só liberou da débeda a un 1.8% de familias

Os 100.000 millóns como rescate á banca española serviron para iso… para a banca. Catro anos despois, os cidadáns apenas viron melloras. As medidas do Goberno foron ineficaces, non se protexeu aos afectados por produtos tóxicos da banca e non existe unha política pública de vivenda que cubra as necesidades

Desde 2009, xa se acumulan case medio millón de desafiuzamentos e 600.000 execucións hipotecarias iniciadas, segundo a PAH. Mesmo se alcanzaron os 184 desafiuzamentos ao día

Aluger ,Cidade Dual. Segregacion

Asistimos á venda de miles de pisos como sucedeu no Concello gobernado por Ana Botella vendeu 1.860 vivendas sociais a fondos voitre ,nunha operación onde “actuaron con desprezo absoluto aos arrendatarios» Estamos a asistir co Aumento do Prezo dos Alugueres que acceder a unha vivenda é un luxo

A parte da renda destinada ao aluguer xa se sitúa case no 50% de media

O aluguer vacacional, a entrada dos fondos de investimento pola porta grande no negocio do aluguer, a reforma da Lei de Arrendamentos Urbanos e a falta de parque público de vivenda en aluguer son as causas máis repetidas dun problema que afecta a todo o Estado.

Desde 2013, o TJUE ditou dúas sentenzas e catro autos corrixindo o sistema de execución hipotecaria español, que obrigaron a sucesivas modificacións da nosa lexislación. O tribunal europeo ha ditado tamén sete resolucións en materia de intereses de demora abusivos. Agora hai varias cuestións prexudiciais presentadas polos xuíces españois, incluído o Tribunal Supremo sobre o procedemento hipotecario.con todo o PP segue presentando remiendos ao ditado da banca que o empeoran a situación actual.:Non permite a dación en pago, encarece os intereses de demora e non afronta a cuestión fundamental que é o recoñecemento dos dereitos cidadáns.

A expulsión de mozas das cidades está a ter uns terribles efectos sociais Non se respeta o dereito a arraigo Os cada vez mais precarios soldos , o aumento imparable de , os alugueres,xunto coa ausencia de Vivenda social e a concepción mesma da cidade :Unha para os podentes e as perefiferias para os humildes ou menos favorecidos , e está provocando, máis aló dos desahucios, desprazamentos invisibles de poboación

E a época das «cidades dual » convértese, para determinados barrios, na trastienda . Uns son desprazados cara ás periferias sociais. É urxente deter este proceso.

Adeus sr Rajoy Benvida # leyPahVivienda

A.T

Comunicado do 1º MAIO : Unidade para botar a quen afundiu á maioria social nunha profunda desigualdade

Comunicado 1º MAIO dos MMSS

O 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza /ou en Exclusión Social.

Os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente , iso non pode interpretarse máis que cunha frase : “non calquera traballo protexe da pobreza”.

Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. É significativo que :”o 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa”

A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída

Os MMSS

Os MMSS perdimos presencia e capacidade mobilizadora ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que “A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. “. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos

É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o “Eu” e pensar mais en “Nós” .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva

E necesaria a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade

A Saida da Crise e a Vivenda

Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago .

 Estamos na Época de Trump ,se con Reagan ou Teacher comenzo a convicción das Elites de que xa non tenian que seguir co Pacto que sustentaba o Estado do Benestar Na época de Trump consolídase a derrota ,o final da socialdemocracia,do pacto social polo cal o Estado prové servizos e dereitos sociais á totalidade dos habitantes dun país.

Ante a perda das vellas certezas, caben dúas actitudes: ou ben apelar ao rearmamento nas conviccións “auténticas” ou poñernos a escóitaa de novas situacións e problemas para os que, quizais, aínda non teñamos un discurso, unha teoría que consideremos certa e definitiva. Esixir aos traballadores actuais o tipo de mobilización que era propia do capitalismo industrial corre o risco de clamar hoxe nun deserto autorreferencial

Pola unidade ,Os MMSS debemos dar exemplo

Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza

Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.

Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido

Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.

Lexislouse a favor da Vivenda en propiedade , fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo

Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos

A.T

A Crise da Vivenda

Dereito á Vivenda e Vulneración dos Dereitos humanos :A Crise non terminou

Desde o comezo da crise económica en 2008, decenas de miles de persoas que non podían manterse ao día no pago do aluguer da súa vivenda foron desafiuzadas.

Tras o desafiuzamento, moitas persoas non poden eludir a trampa da vivenda insegura porque as autoridades públicas non proporcionan as alternativas de aloxamento necesarias. As autoridades non están a adoptar as medidas necesarias para evitar que as persoas afectadas polos desafiuzamentos queden sen fogar, nin están a destinar os recursos necesarios á protección e realización do dereito á vivenda das persoas que o necesitan.

Tanto a discriminación directa como a indirecta son contrarias ao dereito internacional dos dereitos humans. A lexislación e as políticas públicas deben ter por obxecto poñer fin ás prácticas discriminatorias e resolver as desigualdades. Cando as persoas afectadas por un desaloxo non dispoñen de recursos, o Estado debe adoptar todas as medidas necesarias, ata o máximo dos recursos dispoñibles, para proporcionarlles unha vivenda alternativa adecuada.

Encarecemento da compra e o aluguer

A morosidade nos pagos de hipotecas e alugueres que habitualmente está na orixe dos desafiuzamentos ten que ver coa confluencia de dous procesos: o encarecemento da vivenda e a precarización do emprego, nun contexto de crecente desigualdade social e endebedamento dos sectores empobrecidos.

Entre 2001 e 2007 o prezo de venda do m2 de vivenda libre en España creceu un 76% en euros constantes, o que supuxo un enriquecemento masivo das empresas da construción –con beneficios colaterais para as institucións financeiras e os concellos- á conta de endebedar aos compradores, a maioría familias traballadoras cuxo salario medio creceu nese tempo dez veces menos (7,4%). Entre 2007 e 2014, a raíz da picada da burbulla inmobiliaria, o prezo da vivenda baixou un 37% mentres os salarios perderon un 10% de poder adquisitivo.

En canto ao mercado do aluguer o custo medio dos Alugueres non parou de crecer Tendo en conta que salario medio subiu só o 3% ata 2016, isto significa que alugar unha casa volveuse moito máis difícil para as persoas con salarios medios e baixos.

A burbulla especulativa do aluguer expulsa a xente que sofre precariedade laboral . O prezo medio a subido ao redor do 30% do valor do piso).por metro cadrado en 8,9 euros O que supón para un piso de 85 m2 756 ,6€ En Vigo estamos sobre os 550-600 € -Se queres outro prezo hai que saír do mercado digamos oficial ou regulado .Moitísimas persoas buscas piso para aluguer en anuncios e notas nos mais variados lugares ,iso lévanos a poder alugar vivendas con humidades, mal condicionadas ou simplemente infravivenda Todo este mercado non está vixiado ,nin se perseguen a multitude de atropelos que se producen cando a necesidade dunha vivenda obrígache a asinar calquera cousa á que chaman vivenda

Mais desposuídos ,máis endebedados

Sen dúbida o factor máis influente na pobreza dos fogares, e por tanto no risco de desafiuzamento, é o paro e o emprego precario dos seus membros en idade activa. Por iso é polo que exista unha estreita correlación entre a evolución da taxa de morosidade dos créditos hipotecarios para a adquisición de vivenda e a taxa de paro

Pero nos últimos anos vimos como esta relación tambien é moi estreita entre traballo precario e desafiuzamentos e morosidade O que parece indicar que unha parte do emprego creado é tan precario que non resolve os problemas de liquidez dos fogares .

No seu informe O dereito á vivenda e o impacto sobre as mulleres en España da ONU di :“As mulleres poden sufrir a perda non só das súas vivendas, senón tamén dos seus medios de vida, das súas relacións e dos sistemas de apoio, así como a ruptura dos contactos coa súa contorna social máis inmediato, traumatismos psicolóxicos e físicos e mesmo unha maior morbilidad e mortalidade”.

Paralelismo entre as taxas de desemprego e de morosidade para pagar o crédito hipotecario en España (2001-2017)

Por tanto o trazo máis destacado da economía española nas últimas décadas antes, e despois do ciclo de crise- sexa unha persistente e crecente desigualdade na repartición da riqueza e de como se repartiu o custo da crise económica : Os ricos fixéronse mais ricos e os fogares mais pobres perderon poder adquisitivo O  principal compoñente da débeda dos fogares pobres é a vivenda

Entregar as chaves ,Entregar a vida.

Tal como lembra a Coordinadora de Vivenda de Madrid:  “A lei española é anómala porque a execución hipotecaria non implica a cancelación da débeda, así que a caída no prezo da vivenda supuxo que moitas familias hipotecadas nin tan sequera puidesen escapar da débeda vendendo a súa casa. Por este motivo, non ofrece ningún beneficio aos debedores aceptar voluntariamente unha execución hipotecaria Entregas as chaves si ,mais entregas a vida de traballo para pagar un ben que é un dereito vendéronche o dereito a un crédito

A pesar do relato do Goberno de que as previsións de crecemento indican que “saímos da crise” isto non deixa de ser un conto, ao contrario a maioría social non sente que as cousas vaian mellor A crise ,a desigualdade e as dificultades no acceso á vivenda dista moito de terminar

Pola nosa banda non descansaremos ata que se garanta que ningunha persoa queda sen fogar por culpa dun desaloxo.

Por Unha LeiGalegaVivendaPAH