Etiqueta: PP.

No Aniversario de Rosalia Castro

Error
El video no existe

Os desafiuzamentos repuntan en Vigo: xa van 407 en que vai de ano

A maioría dos expulsados son inquilinos. Esta mesma semana debe marcharse un matrimonio con nenos Os desafiuzamentos aínda se conxugan en presente: a foto fixa dos lanzamentos hipotecarios en Galicia está lonxe aínda de ancorarse ao retrovisor da crise

A crise ,a pobreza e sobre todo esa saída da crise que pretende deixar atras a millóns de persoas que non teñen mais futuro que un presente de risco de exclusion Social .O PP Goberna ao ditado dos poderosos ,en Politica de Vivenda ,Sanidade ,Traballo precario e agora as Pensións.

O canto amargo de Rosalia que viviu a amargura de deixar atras aos seus seres queridos, a súa casa ,a súa terra  o seu fogar .

Levantémonos coa #LeiPAHVivenda , #EstaÉMiñaLei .

Non deixaremos a ninguén atras

PP y C´s NON QUEREN ,DESEXAN SEGUIR COS DESAFIUZAMENTOS

placeholder://

PP e Cidadáns enterraron este mércores a Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) para crear unha «lei urxente do dereito á vivenda na Comunidad de Madrid». O texto, rexistrado tras solicitar máis de 77.000 firmas da sociedade civil, tiña que pasar pola cámara para a súa toma en consideración, o paso necesario para comezar a tramitarse como lei. Pero a postura de ambos os grupos impediuno cun resultado final de 57 votos a favor, correspondentes de PSOE e Podemos, e 65 en contra.placeholder://

A actual dificultade no acceso á vivenda e a variedade e intensidade das formas da súa perda caracterizan a emerxencia habitacional que se vive na Comunidad de Madrid:

Desafiuzamentos hipotecarios, maioritariamente viciados por cláusulas abusivas, aínda que cada vez máis por alugueres ou persoas en precario.

Extinción de contratos de aluguer en vivenda social. Mesmo pola venda de vivendas públicas a fondos de investimento.

Desafiuzamentos administrativos e derribas da única vivenda sen unha solución habitacional alternativa.

E 200.000 demandantes de vivenda na Comunidad de Madrid, de mozas Ou Os 20.000 demandantes de VPO de Galicia que non poden independizarse e formar os fogares do futuro, con familias hacinadas? por mor dun prezo da vivenda non alcanzable para a clase traballadora.

Fronte a iso, miles de pisos baleiros adxudicados a distintas sociedades bancarias e á Sociedade de Activos Procedentes da Reestruturación Bancaria (SAREB).

Ante a inacción dos poderes públicos durante todos estes anos e o dano social e económico causado a miles de cidadáns, a mobilización cidadá é a única que conseguiu expresar, de forma pacífica e democrática, esta situación. Tamén é a que agora propón esta Iniciativa Lexislativa Popular. A finalidade é facer efectivo e justiciable o dereito integral á vivenda.

A realidade é que habendo miles de casas baleiras, moitas seguen así despois dun desafiuzamento e tanto o Concello como a Xunta móstranse impasibles ante estas situacións.

 Guetos Non .A Cidade Dual 


Hai pouco preguntabámonos: Que facemos coas vivendas baleiras? “Parque Social da Vivenda Si, pero onde?”. 

 A vivenda debe ser un factor de inclusión social, non de exclusión. Diciamos: Os alugueres sociais que teñen que ofrecer as entidades financeiras deben ser “preferentemente a vivenda afectada polo procedemento ou, alternativamente, unha vivenda situada dentro do mesmo termo municipal”; é dicir, nin a entidade financeira, nin as Administracións local ou Autonómica, poderán ofertar unha vivenda sen saída comercial nun barrio degradado. Nin tampouco está no noso ánimo consentir o desterro fora do lugar de arraigamento das familias ou da xente desafiuzada

Nos barrios marxinais son abundantes as vivendas inadecuadas ou de escasa superficie, o abandono de espazos públicos, o illamento dos servizos públicos,  un alto índice de apiñamento, unha forte presenza de núcleos de infravivenda, e mesmo a proximidade a infraestruturas indesexables  (vertedoiros, incineradoras, áreas industriais degradadas, etc.)

Con frecuencia carecen de servizos básicos como os de abastecemento de auga, saneamento, subministración de electricidade e alumeado público. E, a miúdo, padecen unha delincuencia endémica.

   🔹Conflitos e Convivencia

Os conflitos coa veciñanza  son habituais, así como a sensación de inseguridade. É inadmisible que a Xunta siga coa mesma política de apiñamento. A VPO, e moito máis aínda o “Parque Publico da Vivenda”, non debe seguir o modelo dos anos 60, das casas sindicais ou “casas baratas”, que xa demostraron o seu fracaso.  Hai que investir en programas de inserción social; a pobreza, o esquecemento, a segregación e a falta de recursos e investimentos fan crecer sentimentos de que “se o estado non fai nada polo meu, por que ía eu a preocuparme dos demais?”.  Este é un fenómeno que foi amplamente estudado. 

Dise que “se hai algún elemento ou factor, de entre todos os que compoñen a Situación Social do Benestar, que sintetice e de modo claro indique (que sirva de indicador sociolóxico) cal é o nivel de Benestar ou Malestar Social dunha familia, ese é, sen dúbida, o da vivenda que habita, e as súas condicións de aloxamento”. 

A Xunta ten que investir en “programas de intervención social ” e non deixar degradar a convivencia entre veciños. É inadmisible.  

Opoñémonos os “Edificios Gueto”. A vivenda Social ten que estar distribuída por toda a cidade, abandonando as políticas “de casas baratas” que vivimos baixo o franquismo e que tantos problemas sociais crearon nos anos 80, tras a crise e a reconversión industrial do País.

As cidades adoitan estar en constante transformación, tanto no social como no urbanístico. Nos últimos anos vimos aparecer nas nosas rúas novas tribos urbanas que conseguiron “revitalizar” zonas tradicionalmente deprimidas, converténdoas nas novas zonas de moda.
O problema chega cando este proceso chamado  xentrificación,  que nun principio podería parecer beneficioso,  despraza e marxina aos seus habitantes tradicionais, que non poden seguir co novo ritmo económico que empeza a adquirir a zona ante a chegada de veciños  cun maior poder adquisitivo. Segundo sociólogos e arquitectos, este proceso ten catro fases: abandono do barrio, estigmatización, rexeneración e mercantilismo, aínda que tamén pode sumarse unha quinta etapa, a resistencia.

   🔹A cidade dual

A cidade, na orientación dada polo urbanismo funcionalista mercantil, onde o urbano e as persoas son meras mercadorías, é levada á súa máxima expresión, pois aplica a separación de funcións urbanas e, en vez de ser un factor de inclusión e de convivencia ,é favorecedor da segregación espacial, que sitúa e distancia aos grupos segundo os seus “atributos sociais ”, étnicos, ou mesmo pola súa “forma de ser” ou de pensar e, sobre todo, do poder adquisitivo.. Actúa favorecendo ou desfavorecendo, nunha perspectiva que vén considerar aos suxeitos como obxectos que se distribúen polo conglomerado urbano, segundo o seu valor e capacidade mercantilizada. 
Así pois, a distribución no espazo urbano segundo esta nova lei de que “tanto tes tanto vales ” establece localizacións singulares e diferenciadas na cidade, na extensa urbe,   segundo a súa capacidade de acceso aos recursos,e dicir, segundo á súa capacidade adquisitiva. A segregación espacial será   causa, e á vez efecto, desas múltiples fragmentacións que, a modo dun circulo viciado, poñen de relevo a tendencia á consolidación dunha cidade dual.
A “cidade dos lugares” convértese, para determinados barrios, na trastenda da cidade escaparate . Uns son desprazados cara ás periferias sociais e territoriais, quedando así á súa sorte, como refuxios endogámicos de supervivencia ,e atópanse, de forma crecente, inhabilitados para incorporarse á cidade dos “escaparates ” e “das oportunidades”. Isto pon de relevo a perda de atributos do Estado de benestar, no referente á súa capacidade para regular o mercado, para planificar a economía e para garantir as prestacións sociais aos sectores mais vulnerables da sociedade.  

  

🔹Por último temos que Citar o fenómeno das URB PANTASMAS

O próspero negocio do ladrillo entrou en decadencia coa chegada da crise financeira, na que a especulación urbanística tivo un papel central. As vivendas sen terminar ao longo e ancho da rexión son un vivo recordo do desastre 

 

Son as cicatrices  ou feridas abertas  da especulación inmobiliaria que encheu  toda España de pisos, chalés e urbanizacións que en moitos casos a crise pillou a medio facer. E así quedaron. Esqueletos do que ían ser as vivendas de centos de persoas que agora ven destartalada a oficina portátil que albergaba o piso piloto, unha maqueta do soño feito realidade.

A crise deixou decenas de casas a medio facer. Unhas coas paredes xa encaladas, outras nas que só deu tempo a construír a estrutura de formigón, todas sen portas e sen xanelas. Din que naquelas nas que xa estaban instalados os baños, os canos ou a rede eléctrica, algúns aproveitaron para acudir ao saqueo dos materiais útiles.

A quebra das construtoras, promotoras e inmobiliarias trasel estalido da «burbulla» foi a principal causa do abandono de decenas de vivendas en construción

Mentres os anos pasan sen solucións claras nin homoxéneas, este panorama deixa paisaxes desamparadas en pobos e cidades. As estruturas de cemento sobreviven xunto a carteis publicitarios que mostran no que se ía a converter o lugar. Edificios e chalés con patios rodeados de vexetación, piscina, garaxe, e familias sorrindo: Vivendas de dúas e tres habitacións, preto da cidade e dos principais centros comerciais, «entra e infórmache», lese aínda nos letreiros xunto ao piso piloto. 

Segun O Confindecial hai moitas persoas que se apuntaron a unha cooperativa ou compraron sobre plano e perderon o seu diñeiro que pensan que non o poden recuperar porque non asinaron nin un aval bancario nin contrataron un seguro que garantise as cantidades adiantadas. o Tribunal Supremo, a través de media ducia de sentenzas, foi dando claramente a razón aos compradores.

🔹Cústanos moito dar unha soa solucion xa que en enfinidad de casos estes proxectos que se viron salpicados por irregularidades urbanísticas.En calquera caso calquera solucion pasa por ter enconta alguns destes principios :



          ▪️ 1/ Devolución do diñeiro aos compradores 

          ▪️2/ Estudar a necesidade social destas Promocións construídas en Plena tolemia inmobiliaria Necesítanse estas Vivendas ?. Son sustentables econonomica e ecoloxicamente ? 

          ▪️3/ Seguir o rastro deixado polas Promotoras ,construtoras  e Banca para que reparen e paguen o dano causado (incluído o medioambiental ) Aínda que este Goberno saíu en defensa de Banca e Constructuras. En 2016 entraba en vigor a reforma da Lei de Ordenación da Edificación (LOE), que recolle que «as cantidades entregadas a conta só estarán aseguradas unha vez que se obtivo a licenza de obras para poñer en marcha a promoción».

         ▪️ 4/ E non se debe cosentir que se utilizen esas promocións e Urbanicinaciones para «Crear un Parque Publico da Vivenda» (Os imaxinades esas promocions ,que estan «en medio da nada» en rexions como Murcia o interior da costa meditrerranea, destinadas a  aislar , arrinconar a todo un sector da poboacion  por motivos exclusivamente económicos ?) Aínda que é certo que as dificultades son grandes ,para que se faga realidade un proxecto nesa dirección, a tentación da Banca de desfacerse destes «activos» e limpar sua imaxe  non o é menos grande .  
Non imos consentir que a Política de Vivenda do PP e a BANCA dedique partidas para marxinar a familias ou grupos sociais en barrios as aforas ou en municipios lonxe da súa residencia habitual. É dicir, ancorar a vivenda social aos barrios mais degradados, o que é unha oportunidade evidente para as entidades financeiras para liberarse do stock inmobiliario con menos saída comercial á conta da segregación urbana.


             Vivenda Social Se .Guetos Non 

              A.Telmo 


                                                                                                                                                                                                                                                           

 El gobierno de Rajoy contra  las leyes  Antidesahucios 

Estas son las leyes contra los desahucios que ya ha recurrido el gobierno de Rajoy

El PP impugna. la ley catalana contra los desahucios y la pobreza energética  . la PAH alerta de que esta medida podría afectar también otras comunidades autónomas donde se están tramitando leyes inspiradas en la que aprobó por unanimidad el Parlamento de Catalunya a iniciativa de la PAH, la Alianza contra la Pobreza Energética y el Observatorio DESC.

El gobierno de Rajoy tiene en su histórico diversas leyes autonómicas de vivienda recurridas al Tribunal Constitucional: l Ejecutivo invocó el artículo 161.2 de la Constitución para lograr la suspensión cautelar de los artículos recurridos. 

Repasamos las leyes contra los desahucios recurridas por el gobierno del PP:



Andalucía: ley sobre la función social de la vivienda

El gobierno de Andalucía aprobó en abril de 2013 un decreto-ley sobre la función social de la vivienda. Una de las medidas más polémicas era la expropiación temporal de las viviendas vacías para dedicarlas a su función social. Esta medida estaba presente también en la ley catalana del derecho a la vivienda aprobada en 2008 y no fue objeto de recurso de inconstitucionalidad, aunque fue eliminada en una reforma del primer gobierno de Artur Mas. No obstante, el gobierno de Rajoy consideró que, en el caso de la norma andaluza, esta medida entraba en conflicto con el derecho a la propiedad, y la recurrió ante el Tribunal Constitucional. El PP también recurrió las sanciones impuestas sobre las viviendas vacías, aunque en Catalunya siguen vigentes y se aplican gracias a las mociones que la PAH ha llevado a varios ayuntamientos. El parlamento andaluz aprobó una ley que sustituía el decreto-ley del gobierno autonómico que también fue suspendida por el TC.

Navarra: medidas urgentes para garantizar el derecho a la vivienda

En el caso de la ley foral 24/2013, aprobada el 2 de julio por el Parlamento de Navarra, el Consejo de Ministros presentó recursos similares. El ejecutivo entendió que la definición de vivienda deshabitada de la ley también entraba en conflicto con el derecho a la propiedad y que no se debería regular desde las competencias en materia de vivienda o urbanismo porque afectan «condiciones básicas que garantizan la igualdad entre todos los españoles». En cuanto a la expropiación de derecho de uso de la vivienda el ejecutivo consideró que había una «discriminación arbitraria» en centrarlo en filiales inmobiliarias o entidades de gestión de activos. Para sortear este cuestionamiento, la ley catalana definió con detalle qué es un «gran tenedor de vivienda» que puede ser objeto de sanciones. El recurso del TC también cuestionaba el régimen sancionador de la ley navarra.

Canarias: modificación de la ley de vivienda

En junio de 2014 el parlamento de Canarias aprobó una modificación de la ley de vivienda vigente desde 2013. El objetivo principal de esta modificación era garantizar el carácter social de la vivienda y alejarla de intereses especulativos. Como en los otros casos, se planteaba la expropiación temporal de inmuebles de entidades bancarias para evitar el desahucio de familias en riesgo de exclusión. Una vez más, el Ejecutivo planteó un recurso en el que cuestionaba que el gobierno autonómico invadiera competencias del Estado en materia de propiedad privada. También considera que discrimina a las entidades jurídicas y cuestiona que se establezcan sanciones en base a «indicios de no habitación».

Euskadi: ley de vivienda de 2015

El parlamento vasco aprobó en junio de 2015, un mes antes de la catalana, una ley para garantizar el acceso a una vivienda a todo el que lo necesite en contra de la voluntad del gobierno del PNV. La ley 3/2015 establece la vivienda como un derecho subjetivo que los ciudadanos pueden exigir a las instituciones, como la educación y la sanidad. También establece una tasa a las viviendas que llevan más de dos años deshabitadas. Para garantizar que las familias vulnerables no se queden en la calle se establece también un alquiler forzoso a entidades financieras cuando se produzcan desahucios y no haya ninguna alternativa habitacional. En este caso, el ejecutivo de Rajoy ya cita la sentencia del Constitucional contra el decreto-ley andaluz y asegura que tendría unas «consecuencias aún más amplias». En cuanto a la argumentación del recurso, es similar a otros casos en cuanto al derecho a la propiedad privada y régimen sancionador.

Cataluña 

El Ejecutivo recurrió y pidió la suspensión de parte de la simbólica ley 24/2015 de emergencia social, a la que el Govern da la máxima importancia. Los temores que tenían la Plataforma de Afectados por la Hipoteca (PAH) y la Alianza contra la Pobreza Energética (APE) se cumplieron. El Gobierno en funciones del Partido Popular ha decidido este viernes llevar al Tribunal Constitucional parte de la ley 24/2015 sobre desahucios y pobreza energética aprobada por unanimidad por el Parlament de Catalunya, a raíz de una iniciativa legislativa popular (ILP). Carlos Macías, portavoz de la PAH, ha mostrado su indignación por que el recurso «se carga los apartados de la norma sobre el alquiler social obligatorio, la cesión obligatoria de los pisos vacíos por parte de los grandes tenedores de vivienda y la dación en pago».

Medida 1. Mecanismos que otorguen una segunda oportunidad por las personas sobre-endeudadas y deudoras de buena fe. Mediante dos procedimientos (uno de extrajudicial y uno de judicial) se posibilita que las familias puedan liquidar sus deudas vinculadas con la vivienda habitual para poder empezar de nuevo.

Medida 2. Ningún desahucio para las familias en ejecución hipotecaria, estableciendo la obligación en las entidades financieras de conceder un alquiler social a las familias en situación de vulnerabilidad residencial.

Medida 3. Alquiler social para familias en régimen de alquiler en riesgo de desahucio, con una importante distinción entre grandes y pequeños tenedores de vivienda. Cuando el propietario del inmueble sea una entidad financiera o un gran tenedor de viviendas, este tendrá que parar el desahucio y ofrecer un alquiler social a la familia.

Medida 4. Creación de parque social de alquiler. Se establece la posibilidad de resolver la cesión temporal de los pisos vacíos propiedad de entidades financieras y grandes tenedores de vivienda para aumentar el parque público de alquiler disponible. De este modo, se añade una herramienta importante más para movilizar el parque de viviendas vacías que con el tiempo permitirá realojar todas aquellas familias que ya han sido desahuciadas sin alternativa.

Medida 5. Acceso garantizado a suministros básicos de agua, luz y gas con garantías para parar los cortes de agua, gas y luz de la población en situación de exclusión residencial a través de un protocolo garantista que obliga a la administración a aplicar las ayudas necesarias para evitar el corte de suministro, en caso de que el impago sea por carencia de recursos económicos, a asegurar el acceso a estos suministros básicos mientras dure la situación de exclusión residencial y a establecer acuerdos con las empresas suministradoras para que pongan ayudas a fondo perdido para hacer frente.

EUROPA SE VUELVE A POSICIONAR CON LA PAH Y CONTRA EL GOBIERNO

Tras la condena del Tribunal europeo y el Premio Ciudadano Europeo 2013  que el PE dio a la PAH, Estrasburgo pide ahora la dación en pago retroactivo, como nuestra ILP rechazada en el Congreso.Asamblea-PAH-Alonso-Martinez-HJ_EDIIMA20130409_0860_13

Hace unos meses el Tribunal Europeo condenaba las prácticas abusivas de los bancos españoles, que no protegían a los consumidores. Supuso una bofetada al Gobierno que se vio obligado a reaccionar, por lo que elaboró la nueva ley, ineficaz e insignificante. La semana pasada se le otorgaba a la PAH el Premio Ciudadano Europeo 2013 por su contribución a los Derechos Humanos. La PAH siempre ha mantenido que no busca premios ni condecoraciones, pero el gesto supone un duro revés al PP y sus políticas antisociales. De hecho el premio causó un revuelo en las filas de Rajoy, que nos volvió a acusar de violentos con la desgraciada frase de Iturgaiz  «Hoy es Ada Colau, mañana se lo darán a Otegui» o las duras palabras de la lideresa madrileña Aguirre, pionera en privatizaciones y vulneración de derechos humanos, quien dice que «despreciamos al Estado de derecho y a la democracia». Pronto se les olvida que hemos presentado una ILP avalada con más de un millón y medio de firmas que se pasaron por el arco del triunfo al llegar al Congreso. Eso sí es democracia, y desde abajo.

El dictamen de Estrasburgo (pendiente de aprobación) recomienda ahora la dación en pago siempre que ambas partes estén de acuerdo y condena la deuda perpetua que las familias desahuciadas contraen al ser expulsados de su vivienda. Es otro revés para el gobierno que pisotea los derechos humanos y la democracia mientras nos acusa a nosotros de ejercer la violencia y no respetar la Constitución. Está por ver si la Unión Europea, cuestionada por imponer los recortes sociales más duros a nuestro Estado de medio-Bienestar, sirve de algo y logra frenar los excesos autoritarios e inhumanos del gobierno más reaccionario e insensible de nuestra historia reciente.