A realidade deixou un panorama con luces e sombras: de avances relevantes e aspiracións incumpridas. Particularmente, produciuse certa frustración dalgúns sectores sociais ante o relativo fracaso das mellores expectativas de poder ter un papel determinante nun Goberno de progreso,

Vivimos unha época de grave retroceso das mobilizacións, A mobilización das Mulleres e dos Pensionistas non sabemos nin a súa profundidade e canto se manterá no tempo

Vivimos unha época onde os dereitos sociais apenas existen como marco colectivo, rompeuse o acordo social que mantiña en Estado do Benestar Unha maioría social organizarase ao redor de ferramentas que lle sexan útiles para enfrontarse aos ataques que sofren. E para conseguir isto, desde o meu punto de vista, os MS e a IP, ou polo menos unha parte significativa deles, están condenados a entenderse, así como a avanzar en dúas frontes básicas: utilidade e lexitimidade.

Pero esa tendencia subxectiva corre o risco de converterse en pasividade ou, o que é peor, desconcerto e pugna interna por eludir ensinos e responsabilidades. O grave sería non adecuarse á nova realidade co redeseño da estratexia de cambio. Así, é conveniente profundar nas características da situación actual e as leccións da última experiencia para conseguir o máximo de unidade no diagnóstico e, sobre todo, conformar unha nova orientación e dinámica política. Trátase dun debate amplo, sereno, unitario e construtivo para adecuar, xunto co resto de tecido asociativo, movementos sociais e xente progresista, o proxecto colectivo de cambio.

Sen os MMSS ,Sen #As5 DeLaPAH o cambio non será

O Primeiro de Maio ven con NOS :Deamos exemplo a unidade é necesaria