Etiqueta: SEN TEITO

A Vueltas con la Ocupación :Informe PAH

Los estudios desmontan que la ocupación de vivienda sea un negocio controlado por mafias y exponen que es una necesidad creciente ante la emergencia habitacional

Quienes Ocupan

Los titulares sensacionalistas generados por losmedios de comunicación convencionales construyen una imagen basada en algunos casos aislados suficientemente llamativos para generalizar sobre la ocupación de viviendas, creando un imaginario que confunde la realidad. Así, mediáticamente, las personas que ocupan lo hacen para drogarse, lucrarse a través de redes mafiosas o en el mejor de los casos, para “vivir del cuento”. Según la mayoría de estos relatos, la ocupación de una vivienda sería la opción de aquellxs que no quieren trabajar cuando, en realidad, suele ser la consecuencia del trabajo precario y el desempleo.

Los discursos dominantes hacía la ocupación -que muy mayoritariamente carecen de fundamento- penetran en muchas capas de la sociedad y muchas personas pasan a utilizar tópicos denigrantes o calificativos peyorativos que discriminan y criminalizan a las personas que ocupan viviendas para disponer de un techo.

Que se Ocupa

Una de las creencias generalizadas es que la Ocupacion afecta a los pequeños propietarios. Pues bien, los resultados de nuestro estudio muestran que la ocupación a pequeños propietarios es una parte muy pequeña de la ocupación (5%).

  • El 70% de la vivienda ocupada es propiedad de bancos,
  • el 10% de grandes propietarios
  • y el 5% de pequeños.

Quien Ocupa

Las personas que ocupan y las razones y motivos que les llevan a hacerlo son muy diversas. Hemos visto que debido al contexto social y eco-nómico la ocupación es en muchas ocasiones la única opción para disponer de un techo, pero también hemos querido visibilizar cómo para muchas, la ocupación permite hacer una crítica legítima al sistema de propiedad privada y mercantiliza- ción del derecho a la vivienda. En- tendemos que las diferentes trayecto- rias y experiencias parten y llegan al mismo lugar y creemos que forman parte de una lucha compartida por el derecho a la vivienda en la cual se pueden tejer amplias redes de solidaridad.

  • El 68% de las personas que ocupan son familias.
  • En el 55% de esos hogares hay menores;
  • en el 3%, personas mayores de 65;
  • y en un 4%, personas en situación de dependencia.
  • En el 46% de los casos, la causa de la ocupación es la falta de ingresos,
  • en el 16% es consecuencia de un desahucio por alquiler y en el 13%, de uno por impago de la hipoteca.
  • El 50%, antes de ocupar, venía de viviendas de alquiler. El 16%, de viviendas en propiedad. El 80% buscó otra solución antes de la ocupación. sólo el 13% son tras pagar un alquiler a alguien (eso que hemos asumido como mafia).

Ante un contexto en el que el mercado actúa con total beneplácito de la Ley del estado y unas administraciones con escasa cobertura y apoyo, la ocupación se convierte en una herramienta básica de supervivencia,que continuará mientras haya pisos vacíos y personas sin casa, mientras la vivienda sea mercancía (o incluso un activo financiero) y no un derecho fundamental. Dónde no llegan los poderes públicos, la ciudadanía siente la obligación de organizarse y alcanzar sus derechos.

Informe Los datos anteriormente mencionados son de Catalunya, del Informe sobre okupación de vivienda vacía 

@PAHVigoTui_BM

DIA da CONSTITUCIÓN e DEREITO A VIVENDA

Soamente en Vigo tivemos 237 desafiuzamentos nos 10 meses deste ano, a pesar dos meses de folga dos xulgados. Vemos con preocupación o incremento nos desafiuzamentos por falta de pagamento de aluguer, as familias están cada vez máis empobrecidas, con mais a dificultade para chegar a fin mes e en non poucos casos tense que escoller entre comer, pagar a luz, a auga e quentarse ou pagar a vivenda.

Nestas circunstancias està Elisabeth e os seus fillos, sen solución por parte das Administracións e con data para abandonar as súas vivenda o 10 de Decembro.

En Ferrol se desahucia a unha veciña de Caranza por falta de pagamento do aluguer da vivenda Silvia Teixeira que ten dous fillos, un deles menor de idade, e carece de recursos.

Fai uns dias morreu en Madrid Alicia, ela saltou pola xanela cando a Comisión Xudicial chegou ao seu domicilio e non podemos como ciudadania consentir nin un desafiuzamento máis e sobre todo NIN UNHA MORTE MÄS.

Os desafiuzamentos son unha realidade cotiá,amparada na precariedade laboral ,o paro ,a ausencia de recursos , endebedamento crecente e a subida imparable do prezo do Aluguer Asistimos a unha forma de crecemento herdeira da xestión regresiva e autoritaria da crise .Encamíñannos cara a un Estado onde repartición social ,o Estado do Benestar é substituído por un raquítico e eneficaz Estado de Beneficiencia.

Que todo o mundo saiba que hai un ditame firme da Organización de Nacións Unidas onde se di que non se pode botar a ninguén con vulnerabilidade dunha vivenda sen que teña unha solución habitacional, estamos fartas de ver como se vulneran os nosos dereitos constitucionais e os dereitos humanos. E ante a proximidade do Dia da Constitución imos lembrar coas nosas compañeiras de DISTOPIA , RSPVigo e Os Ninguens que se está vulnerando o dereito efectivo a unha Vivenda digna como recoje o art 47 da nosa Constitución.

Por todo isto decidimos convocar unha movilización para visibilizar estas situacións que abocan a estas familias ao desarraigamento debido á politica @de la Xunta teimuda no Programa de Vivenda Baleiras que fracasou estrepitosamente e á pobreza, non queremos perder a máis persoas por culpa da avaricia duns poucos, neste caso o FONDO VOITRE DIVARIAN / CERBERUS quedouse xa con 11 vivendas do edificio onde Elisabeth reside cos seus 3 fillos menores, despois volverán alugar a prezos moi altos ou a vender xa que as compraron a prezo de ganga a BBVA

Farémola para para reclamar as vivendas que estan cedidas ao concello de sr Abel Caballero e recalificadas en maio de violencia de xénero a uso social que levan 6 anos baleiras segundo IGVS e que agora require información ao Concello de Vigo

Para recordar a Vulneración dos DDHH o seguir desafiuzando a familias sen alternativa Habitacional

Polo Dereito a arraigo

Polo Dereito A Vivenda

Nin Xente sen casa Nin casas sen Xente

A Crise da Vivenda

Dereito á Vivenda e Vulneración dos Dereitos humanos :A Crise non terminou

Desde o comezo da crise económica en 2008, decenas de miles de persoas que non podían manterse ao día no pago do aluguer da súa vivenda foron desafiuzadas.

Tras o desafiuzamento, moitas persoas non poden eludir a trampa da vivenda insegura porque as autoridades públicas non proporcionan as alternativas de aloxamento necesarias. As autoridades non están a adoptar as medidas necesarias para evitar que as persoas afectadas polos desafiuzamentos queden sen fogar, nin están a destinar os recursos necesarios á protección e realización do dereito á vivenda das persoas que o necesitan.

Tanto a discriminación directa como a indirecta son contrarias ao dereito internacional dos dereitos humans. A lexislación e as políticas públicas deben ter por obxecto poñer fin ás prácticas discriminatorias e resolver as desigualdades. Cando as persoas afectadas por un desaloxo non dispoñen de recursos, o Estado debe adoptar todas as medidas necesarias, ata o máximo dos recursos dispoñibles, para proporcionarlles unha vivenda alternativa adecuada.

Encarecemento da compra e o aluguer

A morosidade nos pagos de hipotecas e alugueres que habitualmente está na orixe dos desafiuzamentos ten que ver coa confluencia de dous procesos: o encarecemento da vivenda e a precarización do emprego, nun contexto de crecente desigualdade social e endebedamento dos sectores empobrecidos.

Entre 2001 e 2007 o prezo de venda do m2 de vivenda libre en España creceu un 76% en euros constantes, o que supuxo un enriquecemento masivo das empresas da construción –con beneficios colaterais para as institucións financeiras e os concellos- á conta de endebedar aos compradores, a maioría familias traballadoras cuxo salario medio creceu nese tempo dez veces menos (7,4%). Entre 2007 e 2014, a raíz da picada da burbulla inmobiliaria, o prezo da vivenda baixou un 37% mentres os salarios perderon un 10% de poder adquisitivo.

En canto ao mercado do aluguer o custo medio dos Alugueres non parou de crecer Tendo en conta que salario medio subiu só o 3% ata 2016, isto significa que alugar unha casa volveuse moito máis difícil para as persoas con salarios medios e baixos.

A burbulla especulativa do aluguer expulsa a xente que sofre precariedade laboral . O prezo medio a subido ao redor do 30% do valor do piso).por metro cadrado en 8,9 euros O que supón para un piso de 85 m2 756 ,6€ En Vigo estamos sobre os 550-600 € -Se queres outro prezo hai que saír do mercado digamos oficial ou regulado .Moitísimas persoas buscas piso para aluguer en anuncios e notas nos mais variados lugares ,iso lévanos a poder alugar vivendas con humidades, mal condicionadas ou simplemente infravivenda Todo este mercado non está vixiado ,nin se perseguen a multitude de atropelos que se producen cando a necesidade dunha vivenda obrígache a asinar calquera cousa á que chaman vivenda

Mais desposuídos ,máis endebedados

Sen dúbida o factor máis influente na pobreza dos fogares, e por tanto no risco de desafiuzamento, é o paro e o emprego precario dos seus membros en idade activa. Por iso é polo que exista unha estreita correlación entre a evolución da taxa de morosidade dos créditos hipotecarios para a adquisición de vivenda e a taxa de paro

Pero nos últimos anos vimos como esta relación tambien é moi estreita entre traballo precario e desafiuzamentos e morosidade O que parece indicar que unha parte do emprego creado é tan precario que non resolve os problemas de liquidez dos fogares .

No seu informe O dereito á vivenda e o impacto sobre as mulleres en España da ONU di :“As mulleres poden sufrir a perda non só das súas vivendas, senón tamén dos seus medios de vida, das súas relacións e dos sistemas de apoio, así como a ruptura dos contactos coa súa contorna social máis inmediato, traumatismos psicolóxicos e físicos e mesmo unha maior morbilidad e mortalidade”.

Paralelismo entre as taxas de desemprego e de morosidade para pagar o crédito hipotecario en España (2001-2017)

Por tanto o trazo máis destacado da economía española nas últimas décadas antes, e despois do ciclo de crise- sexa unha persistente e crecente desigualdade na repartición da riqueza e de como se repartiu o custo da crise económica : Os ricos fixéronse mais ricos e os fogares mais pobres perderon poder adquisitivo O  principal compoñente da débeda dos fogares pobres é a vivenda

Entregar as chaves ,Entregar a vida.

Tal como lembra a Coordinadora de Vivenda de Madrid:  “A lei española é anómala porque a execución hipotecaria non implica a cancelación da débeda, así que a caída no prezo da vivenda supuxo que moitas familias hipotecadas nin tan sequera puidesen escapar da débeda vendendo a súa casa. Por este motivo, non ofrece ningún beneficio aos debedores aceptar voluntariamente unha execución hipotecaria Entregas as chaves si ,mais entregas a vida de traballo para pagar un ben que é un dereito vendéronche o dereito a un crédito

A pesar do relato do Goberno de que as previsións de crecemento indican que “saímos da crise” isto non deixa de ser un conto, ao contrario a maioría social non sente que as cousas vaian mellor A crise ,a desigualdade e as dificultades no acceso á vivenda dista moito de terminar

Pola nosa banda non descansaremos ata que se garanta que ningunha persoa queda sen fogar por culpa dun desaloxo.

Por Unha LeiGalegaVivendaPAH

AS MULLERES SEN FOGAR

O sinhogarismo estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres e, por tanto, as súas experiencias subxectivas. Por iso, é fundamental analizar a exclusión social tendo en conta a perspectiva de xénero.

Se lle preguntase a alguén que fixese un retrato robot dunha persoa sen fogar seguramente a describiría da seguinte maneira: é un home, de entre 45 e 60 anos, dorme nun caixeiro ou nunha beirarrúa, non ten familia, consome alcol e esmoleira

O concepto de «sen fogar» asóciase a estar á rúa ou a durmir en albergues, espazos dos que se adoitan sacar as estatísticas e nos que as mulleres son unha minoría xa que se atopan noutras manifestacións do sinhogarismo máis difíciles de detectar e de cuantificar: vivir nunha vivenda sen título legal, baixo ameaza de violencia machista, vivir nunha chabola, nunha vivenda insegura, por exemplo. Por ese motivo fálase de que o sinhogarismo encuberto é a situación de aloxamento máis frecuente entre as mulleres sen fogar.

Diciamos desde estas consentes paginas que o concepto de sen teito ,ao contrario do que se adoita manexar é mais amplo e é algo mais que vivir na rúa

As mulleres, simplemente polo feito de ser mulleres, tentan sortear de calquera xeito o ter que durmir na rúa: “Non es unha persoa na rúa, es unha muller na rúa”. En xeral as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas).

Se cuantificamos o número de mulleres que viven nunha vivenda insegura (baixo ameaza de desafiuzamento, en réxime de tenencia inseguro –acollida por familiares/amizades, subarrendamiento, ocupación ilegal-) ou baixo ameaza de violencia machista por parte da súa parella ou familia, é moito maior que o dos homes.

Un recente estudo do Instituto da Muller vasco vén corroborar isto .    No País Vasco ao redor de 500 mulleres estanse sen teito ou sen vivenda (en recursos específicos para persoas sen fogar) pero algo máis de 120.000 mulleres atópanse sen fogar (vivenda insegura ou inadecuada).

As mulleres tentan sortear  de calquera xeito o ter que durmir na rúa ou en albergues porque son espazos moi violentos nos que se multiplica o risco de sufrir algún tipo de agresión sexual ou de violencia machista en xeral. Antes de chegar a esta situación as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas), etc.

* Hai máis mulleres en situación de exclusión residencial pero son menos visibles que os homes polo seu menor presencia na rúa

* Fronte á opción da rúa ou o albergue, as mulleres optan por estratexias como durmir en casa de familiares ou intercambiar coidado por aloxamento

Una das conclusións do estudo, por tanto, é a invisibilidade das mulleres sen fogar, que optan na súa maioría por alternativas á rúa ou o albergue como poden ser durmir en casa de familiares ou amizades, manter relacións de parella insatisfactorias, ou intercambiar compañía ou coidado por aloxamento

FACTORES E EXCLUSION , FACTOR DE XENERO

A menor presenza das mulleres nas situacións máis graves de exclusión social débese a diferentes factores de contención moi relacionados coas atribucións de xénero:

  • Adaptación  á precariedade laboral: As mulleres souberon adaptarse ás peores condicións que lles ofreceu o mercado laboral
  • Prestacións, protección social, coidado: Benefícianse en maior medida de determinadas prestacións e teñen menos reparos á hora de solicitar axuda institucional. As mulleres teñen maior tendencia ao coidado e a solicitar axuda
  • Maior apoio familiar e social, pero con límites: As mulleres reciben máis axuda das súas redes familiares e sociais pero habitualmente con contrapartidas que poden coartar a súa autonomía.
  • A maternidade como capital social e económico: Existen recursos específicos para as nais en situación de exclusión social.

Medo á victimización: Case una de cada tres mulleres que dormen ou durmiron na rúa foron vítimas de agresións físicas e máis dunha de cada catro foron obxecto de agresións sexuais, unhas porcentaxes moito máis altas que no caso dos homes.

O estigma asociado ás mulleres sen teito é moito maior que o que sofren os homes. Vivimos nun sistema dominado polo patriarcado e o sinhogarismo, a pobreza e a exclusión social non ían ser alleos a iso. O sinhogarismo habitualmente estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres.

A.T

SEN TEITO e DESAFIUZAMENTOS [OS PISOS DA SAREB]

Unha ser sen fogar é un excluído; e esta exclusión é froito de sucesivas rupturas, familiares, laborais e sociais que, paulatinamente, vanlle afastando do mundo do traballo, dos sectores que perciben rendas, condenándolle a unha vida de illamento, carente de interrelaciones e caracterizada pola total ausencia de perspectivas de futuro. Sobrevive, sen máis, e precisa de axuda externa para saír dese abismo. Poderiamos dicir que o proceso de exclusión persoal é o resultado final dunha sucesiva concatenación de acontecementos traumáticos que, cal si tratar de insalvables obstáculos, deixan á marxe da participación na vida social ao individuo. 
 

As persoas sen Fogar,os chamados sen teito non son só o que en sentido estrito carecen del , pódense englobar nesta definición catro categorías en orde á súa gravidade: 

  1. Sen teito. 
  2. Sen vivenda. 
  3. Vivenda insegura. 
  4. Vivenda inadecuada.

Os desafiuzamentos  seguen sendo un goteo constante en España. Así o corrobora o informe estatístico publicado este martes polo Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ), que revela o número de lanzamentos practicados no segundo trimestre de 2015. Entre abril e xuño deste ano, producíronse 18.739 desahucios,

Estímase que en España 332.529 persoas carecen dun teito. Por todo iso, nestes anos de crises véñense esixindo medidas ás administracións, entre elas, por exemplo, os alugueres sociais. Logo de todo, a Constitución recolle o dereito á vivenda de todo español. E con todo hai 13.504 vivendas de protección oficial baleiras.

E todo isto no medio dunha situación paradoxal ,e inmoral :que o estado español é o país de Europa con máis vivendas baleiras, 13.7% do parque total  3 millóns e medio de pisos   e cun parque social de vivendas claramente insuficiente  menos dun 2% da vivenda existenter son un «recurso potencialmente utilizable á hora de garantir o dereito á vivenda recollido na Constitución».



E isto contrasta cunha SUPOSTA falta de recursos das administracións LOCAL e XUNTA para facer fronte á problemática contrasta cos milleiros de pisos en desuso que acumulan as entidades financeiras e as súas inmobiliarias, actores principais e parte responsable da burbulla inmobiliaria. 

Estes inmueble, a miúdo obtidos como consecuencia de execucions hipotecarias, mantéñense baleiros

  
Por iso solicitamos que de forma inmediata as Administracions Autonómicas e Locales soliciten e esixan que : 


As vivendas que formen parte dos activos aportados á Sociedade de Xestión de Activos Procedentes da Reestructuración Bancaria serán destinadas a vivenda pública en aluguer a prezo protexido, formalizando convenios con axencias de vivenda estatais, autonómicas ou locais, ou con entidades sen ánimo de lucro e con redes de intermediación social. En ningún caso o pago mensual do importe da renda poderá superar o 30 por cento dos ingresos líquidos mensuales da unidade familiar. 

 Establecer, igualmente, convenios coas comunidades autónomas e as corporacións locais para recuperar todas as vivendas con protección pública desocupadas propiedade das entidades financeiras e/ou de diferentes organismos das administracións públicas, para a súa reconversión en vivendas con protección pública en aluguer con prezos de módulo axustados á baixa. En ningún caso o pago mensual do importe da renda poderá superar o 30 por cento dos ingresos líquidos mensuales da unidade familiar.Edit