Etiqueta: stop desafiuzamentos

A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias

Hoxe os alugueres alcanzan tales prezos que fan difícil que mesmo as persoas con salarios dignos póidanos pagar e por outra banda conséntese que contratos “privados” esten cheos de clausulas abusivas como o pedir un “ sobreaval” como é o aval propietario para asinar un contrato de aluguer .

Se xa é difícil adquirir un Alquler digno e estable para quen goza de emprego estable ,imaxinarvos para cada vez mais numerosa poblacion que traballa en precario ou vive por exemplo dunha RISGA

A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias

Isto dá lugar a abusos ,a ter que recorrer a mercados de aluguer non regulado ,que son infravivendas ,cheas de humidades e situacións insalubres cando non perigosas para habitar neses pisos Os alugueres alcanzan tales prezos que fan difícil que mesmo as persoas con salarios dignos póidanos pagar

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

So o 46 % dos caseiros declaran a facenda Hai outros 1,25 millóns de propietarios (54%) que non declaran os arrendamentos cobrados. Son unha enorme bolsa de fraude calculada contorna a 3000 millóns anuais polos inspectores de FacendaPor tanto, o peto de caseiros é un pozo sen fondo visto que as políticas de fomento do aluguer foron un fracaso histórico que só enriqueceu aos rentistas pero non lograron mobilizar as vivendas infrautilizadas ou baleiras para vivenda social

O desmedido aumento do aluguer eleva a falta de pagamentos

O incremento dos desafiuzamentos por incumprir os pagos forza aos propietarios para blindarse ante a morosidade con seguros ou estudos de solvencia do inquilinoLa enorme brecha creada entre rendas e salarios acrecenta o número de inquilinos que deixan de pagar o aluguer.

Case seis de cada dez desafiuzamentos executados foron por este asunto, un 4,3% máis que un ano antes.

Estamos a vivir unha burbulla inmobiliaria. Os prezos dos alugueres dispáranse, pero a economía das familias e do país segue sen recuperarse. O máis rechamante non é que esteamos ante un novo ciclo de especulación inmobiliaria, senón que fose as Administracións publicas quen crease a burbulla a través de mecanismos lexislativos.En 2018 apenas se fixeron 3.500 casas de prezo limitado en España, o que condena a este mercado a desaparecer O tempo que Blackstone aumenta as súas posicións como o maior caseiro de España.

Basta NinDictaduraDoBanqueroNinDoCaseros

ASEMBLEA da PAHVigoTui_BM

Ademais s os altos prezos do Aluguer e a ditadura do os grandes caseiros e Fondos están a deseñar unha Cidade Dual onde se despraza a cara a a periferia aos sectores sociais que non alcanzan o alto nivel adquisitivo para vivir nos centros urbanos . O Observatorio de Medio Ambiente Urbano ( OMAU) xa advertiu do risco de que o centro da capital acabase convertido nun parque temático de bares e terrazas para turistas

Fronte á Vivenda entendida como negocio financeiro nós vemos a Vivenda como un dereito .

Ou crecente aumento dos prezos do Aluguer ,ata un 40 % no Centro de Vigo e a estabilidade da Precariedade Laboral xunto a unha alta taxa de Paro e que a esto sumase o muro burocrático no acceso as Axudas «Levaba seis meses esperando por unha Risga e denegáronlla porque traballou un mes». Fan que os desafiuzamentos por Aluguer non paren de crecer O fenómeno das execucións hipotecarias atenuouse, algo aínda que o descenso non obedece á eficacia das políticas de vivenda, na súa maioría paliativas, senón á incipiente recuperación económica e a que a gran escabechina de desaloxos xa se produciu. Pero están aumentado os desafiuzamentos de Aluguer Os xulgados emiten máis de cen ordes de desafiuzamento diarias a inquilinos, o 7% máis que hai dous anos.En Vigo emítense dúas denuncias por dia

Te esperamos

Necesitamos mais activistas que se sumen a causa da PAH Polo dereito a Vivenda. Unete Non Faltes .

Los desahucios siguen en aumento hasta niveles históricos según el CGPJ

Según datos hechos públicos hoy por el CGPJ, en el tercer trimestre de este año, se han producido en España 11.547 nuevos desahucios, de los cuales 3.404 son consecuencia de ejecuciones hipotecarias, 7.518 de impagos de alquiler y 625 por otras causas. La aparente reducción con respecto al trimestre anterior, se debe exclusivamente a que en este trimestre se incluye el mes de agosto, inhábil judicialmente, y en el que no se ejecutan desahucios. En total, de enero a septiembre de 2018, ambos incluidos, se han producido 44.606, y, dado que desde el Gobierno, y pese a su reiterada retórica al respecto, no se ha adoptado medida alguna, podríamos acabar el año en cifras cercanas a las mayores de los años en crisis, como las de 2013

Con estos datos, que ratifican nuevamente las valoraciones efectuadas por la PAH sobre la situación de emergencia habitacional, las burbujas del alquiler y la compra de viviendas, de las que ya alerta incluso el FMI, la gente en este país se enfrenta por un lado a la inacción del Gobierno, que podría haber aprobado ya decretos que paliasen en parte los efectos de la LAU del PP o cumpliendo con sus compromisos internacionales en materia de Derechos Humanos; por el contrario, constatamos una posición negativa del PSOE en relación con la Ley de Crédito Inmobiliario, blanqueando o moderando cláusulas ya declaradas abusivas por los tribunales como la importante del Vencimiento Anticipado y excluyendo la dación en pago así como la limitación de la responsabilidad, lo que va a permitir que la gente pueda seguir siendo desahuciada y permanecer después endeudada, en lugar de haber aprovechado para hacer una ley cumplidora de los estándares europeos.

Además, nos enfrentamos al bloqueo de hecho de la Ley de Vivienda de la PAH por parte de PP y Cs, que, mediante el fraudulento reglamento del Congreso, andan pidiendo cada semana prórroga del plazo de presentación de enmiendas, impidiendo que se inicie su trámite en comisión y se avance en hacer realidad una Ley de la ciudadanía que da respuesta real a esta situación gravísima de emergencia habitacional.

Es por todas estas cosas, que la PAH hemos aprobado este fin de semana en la XXIV Asamblea Estatal realizada en Valencia, lanzarnos a movilizaciones ante este estado de cosas, buscando aunar fuerzas mediante la colaboración y convocatoria con otros colectivos y movimientos sociales que, como nosotras, defienden Derechos Sociales que son transversales para toda la ciudadanía y que están en grave riesgo, como consecuencia de las políticas neoliberales, y de sumisión a la banca, que se vienen efectuado desde los poderes públicos.

¡Sí se puede!

Publicado en la pagina de la PAH

El poder de la banca y la nueva ley de crédito inmobiliario

Esta regulación se opone a toda la jurisprudencia del TJUE y sus consecuencias son graves. La retroactividad permitiría a los bancos tramitar miles de demandas por vencimiento anticipado, por impago de nueve cuotas, cuando ahora no pueden hacerlo sin que les archiven el procedimiento, o que se aplique el nuevo interés de demora cuando ahora no pueden cobrar nada porque los tribunales están declarando de oficio la nulidad de las cláusulas abusivas.

Recientemente hemos asistido a una demostración del poder de los banqueros en nuestro país. En pocos días han conseguido que el Tribunal Supremo se rectifique a si mismo, declarando que el impuesto de las hipotecas deben pagarlo los hipotecados. Una decisión que ahorra a la banca miles de millones de euros, porque no tendrán que devolver retroactivamente este impuesto en millones de hipotecas.

Pero esto no es nada comparado con otra gran estafa. De todas las cláusulas abusivas impuestas por los bancos en los contratos hipotecarios, el vencimiento anticipado es la más criminal y la más injusta. Es el derecho que se otorga el banco de reclamar la totalidad del préstamo cuando dejas de pagar la cuota hipotecaria. Es una cláusula presente en la práctica totalidad de los seis millones de hipotecas actualmente vigentes, y es la responsable de más de 600.000 desahucios en los últimos años.

En aplicación de la doctrina del Tribunal de Justicia de la Unión Europea, los juzgados estaban declarando nula esta cláusula y archivando los procedimientos, hasta que el año pasado el Tribunal Supremo, con una nueva maniobra a favor de la banca, preguntó al tribunal europeo si las ejecuciones hipotecarias debían archivarse o no, a pesar de la nulidad del vencimiento anticipado. Más de 80.000 procedimientos de ejecución hipotecaria están suspendidos esperando una resolución del TJUE, y los bancos están reteniendo miles de hipotecas impagadas, y presionando para que la nueva Ley de Credito Inmobiliario resuelva a su favor el agujero en el que se han metido. He aquí la explicación de la bajada espectacular de las ejecuciones hipotecarias, un 40% menos en un año. La banca tiene comprometidos 500.000 millones de euros en prestamos hipotecarios y está moviendo todos los hilos para que el estropicio lo paguemos los de siempre.

Según informa la Comisión de Economía del Congreso de los Diputados, que esta debatiendo la ley, y según las propuestas de PP, Ciudadanos, PSOE, o PNV, esta norma se quiere tramitar con urgencia, que regule el vencimiento anticipado y otras cláusulas abusivas y que apruebe la retroactividad de su aplicación. De hecho, el proyecto presentado por el PP va mas allá del cumplimiento de la Directiva Europea 2014/17 y persigue claramente blanquear las cláusulas abusivas de los bancos.

La nueva regulación del vencimiento anticipado establece nueve cuotas impagadas en la primera mitad del préstamo y doce cuotas en la segunda, y la disposicion transitoria primera establece la retroactividad del vencimiento anticipado para todas las hipotecas no judicializadas, y de toda la ley a las hipotecas que se renueven o subroguen. Incluso se plantea que afecten a las hipotecas judicializadas sin sentencia de nulidad del vencimiento anticipado.

Esta regulación se opone a toda la jurisprudencia del TJUE y sus consecuencias son graves. La retroactividad permitiría a los bancos tramitar miles de demandas por vencimiento anticipado, por impago de nueve cuotas, cuando ahora no pueden hacerlo sin que les archiven el procedimiento, o que se aplique el nuevo interés de demora cuando ahora no pueden cobrar nada porque los tribunales están declarando de oficio la nulidad de las cláusulas abusivas. La nueva regulación y la retroactividad facilitarian a los bancos blanquear sus clausulas abusivas acogiendose a la nueva ley, e imponer sus intereses, una vez mas, en perjuicio de toda la sociedad.

Sería además un nuevo fraude, porque el TJUE ha dejado claro que la declaración de abusividad de estas cláusulas significa que no se pueden aplicar. Tampoco pueden ser moderadas por una resolución judicial, ni sustituidas por una norma imperativa posterior. Es así, porque los efectos de la abusividad se imponen a los bancos como una sanción, para que dejen de incorporar a los contratos cláusulas abusivas. La retroactividad en la nueva ley de credito inmobiliario sería contraria a la Directiva 93/13 cee, al principio de protección de la parte más débil del contrato, y al principio de efectividad de la directiva. Además, sólo el juez puede y debe determinar en cada caso, valorando las circunstancias, si una cláusula es abusiva o no, y no puede el legislativo sustituir al juez mediante una norma general.

Jose Arturo Val del Olmo y Marcelino García Carpio

Burbulla Aluguer II : 10 propostas para regular os alugueres

Para as novas xeracións, alugar xa non é tirar o diñeiro.Pero existe toda unha politica e presión para reverter esta opción

A maioría prefire a opción do Aluguer a época da “sociedade de propietarios “saldouse” cunha cifra de desafiuzamentos no noso pais terrible

Os dias onde os Desafiuzamentos por Hipoteca e as imaxes de mulleres ,nenos e anciáns sacados pola forza das súas casas calou fondo no imaxinario colectivo

Volve o Alugar é tirar o diñeiro ?

A/ Aínda que a dia de hoxe para pechar unha Hipoteca necesítanse de aforro,Xa aparecen algúns bancos xa ofrecen créditos hipotecarios polo 100% da vivenda.

B/ Segun estudo de Fotocasa pasamos do 44% que pensaba que “comprar é un bo investimento a un 53% en 2018

C/ A presenza de particulares no mercado do Aluguer pasouse do 28% en 2017 ao 23% en 2018 . Os fundos voitre e os grandes garfos de vivenda fixéronse co mercado do Aluguer impoñendo as súas condicións e subindo os prezos do Aluguer.

Non fai falta ser un lince para saber quen está detrás desta burbulla do aluguer», “o patrimonio inmobiliario concentrou-se en mans de fondos de investimento e detrás destes fondos están os bancos».

A acumulación de patrimonio en poucas mans xera uns índices de desigualdade extremos; vender vivenda pública,coma fixo o PP, a entidades privadas e fondos voitre non xerou en ningún momento un mercado inmobiliario equilibrado senón todo o contrario; facer oídos xordos ao tema inmobiliario trae consigo grandes burbullas especulativas que aínda estamos a sufrir todas.

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Para que o Aluguer sexa unha opción alcanzable, mais estable ,socialmente sustentable con menos impacto ambiental, facémonos eco das propostas do Sindicato de Inquilinos:

– 10 propostas de mínimos que pensamos que son imprescindibles para regular os alugueres e garantir o dereito á vivenda.

Propostas do Sindicato de Inquilinos
Aluguer Estable e Asequible

1 Fai falta estabilidade e unha maior duración dos contratos para poder desenvolver proxectos vitais. Propoñemos contratos de 12 e 6 anos para as vivendas de grandes e pequenos propietarios, respectivamente. E que se renoven automáticamente (agás se a propiedade ten unha necesidade familiar).

2 Os incrementos nas rendas de aluguer estarán suxeitos a índices obxectivos como o IPC ou índices de tipo municipal que teñan en conta o custo da vida e non os intereses especulativos do mercado.

3 A fianza para arrendar unha vivenda non poderá ser superior a un mes de renda, e un segundo mes en concepto de mobles e enseres no caso de vivendas amuebladas. Non se debe poder retirar a fianza depositada no rexistro público sen documento que acredite a extinción do contrato de arrendamento e o acordo asinado por arrendador e arrendatario.

4 É necesario un índice de prezos do aluguer construído de xeito participativa (entre todos os axentes sociais implicados), referido a variables socioeconómicas como a renda familiar dispoñible, e que sexa vinculante, con penalizaciones polos propietarios que o excedan. Necesitamos un índice que nos permita regular os prezos e garantir o dereito á vivenda de xeito efectivo.

5 As administracións públicas únicamente promoverán a vivenda de aluguer de titularidad pública. Un mecanismo fundamental para a ampliación do parque de vivenda pública de aluguer será a movilización dos pisos baleiros que se atopan en mans das entidades bancarias.

6 Obrigación das administracións públicas de realojar ás persoas desafiuzadas pola imposibilidad de pagar o aluguer, como se contempla na Lei 24/2015 (art. 5.6). Hai que derrogar o procedemento de «desahucio exprés» establecido pola última reforma da LEC.

7 Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI (Sociedades Anónimas cotizadas de Investimento no Mercado Inmobiliario), que actualmente tributan ao 0% no imposto de sociedades.

8 Rexistro obligatorio de todas as vivendas, solares e propiedades verticais desocupadas por un periodo superior a un ano. Expropiación daqueles solares e propiedades verticais que estean baleiros durante dous anos (como xa se contempla na Lei de Urbanismo).

9 O arrendador debe asumir os honorarios dos APIs ou administradores de leiras de forma total. Entendemos que é quen fai o encargo de comercialización dun inmoble quen debe asumir os gastos derivados.

10 Ante as actuais situacións de vulneración do dereito á vivenda, e á espera dos cambios lexislativos e as políticas públicas que enderecen a situación, apoiamos e consideramos como lexítimas aquelas resistencias inmediatas practicadas polos e as arrendatarias, incluíndo a permanencia na vivenda «en precario» cando o propietario rexeite a renovación do contrato e a ocupación de propiedades verticais que se atopen baleiras.