Etiqueta: Vivienda Digna

Burbulla Aluguer II : 10 propostas para regular os alugueres

Para as novas xeracións, alugar xa non é tirar o diñeiro.Pero existe toda unha politica e presión para reverter esta opción

A maioría prefire a opción do Aluguer a época da “sociedade de propietarios “saldouse” cunha cifra de desafiuzamentos no noso pais terrible

Os dias onde os Desafiuzamentos por Hipoteca e as imaxes de mulleres ,nenos e anciáns sacados pola forza das súas casas calou fondo no imaxinario colectivo

Volve o Alugar é tirar o diñeiro ?

A/ Aínda que a dia de hoxe para pechar unha Hipoteca necesítanse de aforro,Xa aparecen algúns bancos xa ofrecen créditos hipotecarios polo 100% da vivenda.

B/ Segun estudo de Fotocasa pasamos do 44% que pensaba que “comprar é un bo investimento a un 53% en 2018

C/ A presenza de particulares no mercado do Aluguer pasouse do 28% en 2017 ao 23% en 2018 . Os fundos voitre e os grandes garfos de vivenda fixéronse co mercado do Aluguer impoñendo as súas condicións e subindo os prezos do Aluguer.

Non fai falta ser un lince para saber quen está detrás desta burbulla do aluguer», “o patrimonio inmobiliario concentrou-se en mans de fondos de investimento e detrás destes fondos están os bancos».

A acumulación de patrimonio en poucas mans xera uns índices de desigualdade extremos; vender vivenda pública,coma fixo o PP, a entidades privadas e fondos voitre non xerou en ningún momento un mercado inmobiliario equilibrado senón todo o contrario; facer oídos xordos ao tema inmobiliario trae consigo grandes burbullas especulativas que aínda estamos a sufrir todas.

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Para que o Aluguer sexa unha opción alcanzable, mais estable ,socialmente sustentable con menos impacto ambiental, facémonos eco das propostas do Sindicato de Inquilinos:

– 10 propostas de mínimos que pensamos que son imprescindibles para regular os alugueres e garantir o dereito á vivenda.

Propostas do Sindicato de Inquilinos
Aluguer Estable e Asequible

1 Fai falta estabilidade e unha maior duración dos contratos para poder desenvolver proxectos vitais. Propoñemos contratos de 12 e 6 anos para as vivendas de grandes e pequenos propietarios, respectivamente. E que se renoven automáticamente (agás se a propiedade ten unha necesidade familiar).

2 Os incrementos nas rendas de aluguer estarán suxeitos a índices obxectivos como o IPC ou índices de tipo municipal que teñan en conta o custo da vida e non os intereses especulativos do mercado.

3 A fianza para arrendar unha vivenda non poderá ser superior a un mes de renda, e un segundo mes en concepto de mobles e enseres no caso de vivendas amuebladas. Non se debe poder retirar a fianza depositada no rexistro público sen documento que acredite a extinción do contrato de arrendamento e o acordo asinado por arrendador e arrendatario.

4 É necesario un índice de prezos do aluguer construído de xeito participativa (entre todos os axentes sociais implicados), referido a variables socioeconómicas como a renda familiar dispoñible, e que sexa vinculante, con penalizaciones polos propietarios que o excedan. Necesitamos un índice que nos permita regular os prezos e garantir o dereito á vivenda de xeito efectivo.

5 As administracións públicas únicamente promoverán a vivenda de aluguer de titularidad pública. Un mecanismo fundamental para a ampliación do parque de vivenda pública de aluguer será a movilización dos pisos baleiros que se atopan en mans das entidades bancarias.

6 Obrigación das administracións públicas de realojar ás persoas desafiuzadas pola imposibilidad de pagar o aluguer, como se contempla na Lei 24/2015 (art. 5.6). Hai que derrogar o procedemento de «desahucio exprés» establecido pola última reforma da LEC.

7 Eliminación do réxime especial tributario das SOCIMI (Sociedades Anónimas cotizadas de Investimento no Mercado Inmobiliario), que actualmente tributan ao 0% no imposto de sociedades.

8 Rexistro obligatorio de todas as vivendas, solares e propiedades verticais desocupadas por un periodo superior a un ano. Expropiación daqueles solares e propiedades verticais que estean baleiros durante dous anos (como xa se contempla na Lei de Urbanismo).

9 O arrendador debe asumir os honorarios dos APIs ou administradores de leiras de forma total. Entendemos que é quen fai o encargo de comercialización dun inmoble quen debe asumir os gastos derivados.

10 Ante as actuais situacións de vulneración do dereito á vivenda, e á espera dos cambios lexislativos e as políticas públicas que enderecen a situación, apoiamos e consideramos como lexítimas aquelas resistencias inmediatas practicadas polos e as arrendatarias, incluíndo a permanencia na vivenda «en precario» cando o propietario rexeite a renovación do contrato e a ocupación de propiedades verticais que se atopen baleiras.

Adeus sr Rajoy Benvida # leiPahVivenda

O PP e Rajoy ríronse do dereito á vivenda A vivenda converteuse no problema social máis grave dunha parte significativa da sociedade española. Os mozos son agora os máis prexudicados. O modelo da saída da crise para algúns se baseou de novo na especulación sobre a vivenda eliminando os dereitos que protexían aos cidadáns.

Para miles de persoas o Acceso a unha vivenda ou un Aluguer estable ,alcanzable e adecuado converteuse nun reto imposible .

A pesar de que en 2013 a PAH recolleu máis de 1.5 millóns de firmas de apoio ao seu ILP para cambiar as leis inxustas -incluíndo a dación en pago retroactiva- pero que o PP bloqueou.

A medida estrela de Rajoy para liberar ás familias da débeda é o voluntario e ineficaz Código de Boas Prácticas ( CBP), «que o deixa todo en mans da boa vontade da banca, aínda que a esta nin lla coñece nin lla espera».Desde a vixencia do CBP iniciáronse 323.186 execucións hipotecarias, e só liberou da débeda a un 1.8% de familias

Os 100.000 millóns como rescate á banca española serviron para iso… para a banca. Catro anos despois, os cidadáns apenas viron melloras. As medidas do Goberno foron ineficaces, non se protexeu aos afectados por produtos tóxicos da banca e non existe unha política pública de vivenda que cubra as necesidades

Desde 2009, xa se acumulan case medio millón de desafiuzamentos e 600.000 execucións hipotecarias iniciadas, segundo a PAH. Mesmo se alcanzaron os 184 desafiuzamentos ao día

Aluger ,Cidade Dual. Segregacion

Asistimos á venda de miles de pisos como sucedeu no Concello gobernado por Ana Botella vendeu 1.860 vivendas sociais a fondos voitre ,nunha operación onde “actuaron con desprezo absoluto aos arrendatarios» Estamos a asistir co Aumento do Prezo dos Alugueres que acceder a unha vivenda é un luxo

A parte da renda destinada ao aluguer xa se sitúa case no 50% de media

O aluguer vacacional, a entrada dos fondos de investimento pola porta grande no negocio do aluguer, a reforma da Lei de Arrendamentos Urbanos e a falta de parque público de vivenda en aluguer son as causas máis repetidas dun problema que afecta a todo o Estado.

Desde 2013, o TJUE ditou dúas sentenzas e catro autos corrixindo o sistema de execución hipotecaria español, que obrigaron a sucesivas modificacións da nosa lexislación. O tribunal europeo ha ditado tamén sete resolucións en materia de intereses de demora abusivos. Agora hai varias cuestións prexudiciais presentadas polos xuíces españois, incluído o Tribunal Supremo sobre o procedemento hipotecario.con todo o PP segue presentando remiendos ao ditado da banca que o empeoran a situación actual.:Non permite a dación en pago, encarece os intereses de demora e non afronta a cuestión fundamental que é o recoñecemento dos dereitos cidadáns.

A expulsión de mozas das cidades está a ter uns terribles efectos sociais Non se respeta o dereito a arraigo Os cada vez mais precarios soldos , o aumento imparable de , os alugueres,xunto coa ausencia de Vivenda social e a concepción mesma da cidade :Unha para os podentes e as perefiferias para os humildes ou menos favorecidos , e está provocando, máis aló dos desahucios, desprazamentos invisibles de poboación

E a época das «cidades dual » convértese, para determinados barrios, na trastienda . Uns son desprazados cara ás periferias sociais. É urxente deter este proceso.

Adeus sr Rajoy Benvida # leyPahVivienda

A.T

La riqueza del país y la burbuja del alquiler

Por Carlos Sánchez Mato y Eduardo Garzón*

“Toda la riqueza del país en sus distintas formas y sea cual fuere su titularidad está subordinada al interés general.” Puede parecer extemporáneo citar el artículo 128 de la Constitución Española pero no vemos forma mejor de proponer un marco que habría evitado el grave problema del alquiler.

En los últimos años los precios del alquiler están incrementándose en buena parte de las localidades españolas a un ritmo frenético, causando un enorme perjuicio social a su paso que adopta el rostro de numerosos y crecientes desahucios (ya son 6 de cada 10 desahucios los provocados por impagos de alquileres según los datos del Consejo General del Poder Judicial) e intensos procesos de gentrificación. Además, esta tendencia no hace sino coger más y más fuerza (sólo en los últimos doce meses el precio medio del alquiler se ha disparado casi un 20% en ciudades como Barcelona, Madrid, Palma o Málaga, según datos de portales inmobiliarios) y no hay visos de que esta tendencia vaya a cambiar si no se adoptan medidas pertinentes por parte de las administraciones públicas. Y para saber qué actuaciones serían las más eficaces para combatir esta enorme burbuja del alquiler es imprescindible conocer bien las causas que la han originado.

La aparición de la burbuja se explica por una combinación de dos fenómenos: un incremento de demanda de alquiler de viviendas y, sobre todo, una disminución de la oferta en este sector.

Por el lado de la demanda, ésta se ha incrementado por muchos motivos.

1) El elevado nivel de pobreza que existe en nuestro país incluso en el colectivo de los trabajadores (según la OCDE el 14,8% de los trabajadores son pobres, récord en la Unión Europea) conlleva que una buena parte de la población no tenga posibilidades de acceder a la compra de una vivienda y no le quede más remedio que acudir al alquiler.

2) La baja concesión de créditos hipotecarios que están llevando a cabo las entidades bancarias en nuestro país (el saldo hipotecario se ha reducido desde máximos un 20% y las condiciones para recibir una hipoteca se han endurecido).

3) Las ayudas al alquiler que ha aprobado recientemente el gobierno, que lejos de resolver la situación la agravan aún más porque incrementan la demanda del alquiler sin afectar a la oferta, provocando mayor presión sobre los precios. Hay estudios que señalan que el 75% de las ayudas públicas concedidas a los arrendatarios suelen acabar en el bolsillo de los arrendadores a través de incrementos en el precio del alquiler.

4) También es de destacar el importante proceso de emigración que se está produciendo desde las zonas rurales y pequeñas y medianas localidades (con menores oportunidades de formación y de trabajo) a las grandes urbes (con mayores oportunidades)

Por el lado de la oferta, ésta se mantiene muy baja por muchos motivos entre los que destacan los siguientes.

1) Hay demasiadas viviendas vacías (el 18% del total de viviendas según la OCDE) a las que no se les está dando ningún uso porque fundamentalmente pertenecen a bancos (se lleva la palma la SAREB, el banco malo) que no tienen capacidad para darle salida.

2) Los importantes récords de entradas de turistas y la explosión del negocio de las viviendas de uso turístico a través de plataformas digitales como la de Airbnb han provocado que las viviendas se orienten a un muy rentable alquiler estacional y no al habitual, hundiendo la oferta de pisos para este segundo tipo de uso.

3) Las importantes ayudas fiscales (como exención en el impuesto de sociedades) que se le conceden a las SOCIMI (Sociedades anónimas Cotizadas de Inversión en el Mercado inmobiliario) han tenido como consecuencia una importante concentración en el sector del alquiler (9 empresas acumulan más del 90% de los activos) que provoca una merma en la competencia y por lo tanto un mayor margen para establecer precios elevados.

Las soluciones pasan, en general, por abordar con actuaciones concretas las causas señaladas:

1Incrementar la oferta de viviendas en alquiler a través de la conformación de un importante parque público de inmuebles orientados al alquiler.

2Orientar las viviendas vacías de grandes propietarios hacia el alquiler social.

3Controlar los precios de los alquileres para impedir que escalen a niveles inasumibles.

4 Estabilizar más los alquileres volviendo al menos al plazo mínimo de 5 años en los contratos.

5Regular las viviendas de uso turístico, estableciendo, entre otras cosas, un máximo de viviendas por zonas y un máximo número de días al año en alquiler.

6 Retirar las ayudas fiscales a las SOCIMI, evitando así la competencia asimétrica que generan estas empresas en el sector e impidiendo que tengan suficiente poder de mercado como para establecer precios a su conveniencia.

7 Combatir el fraude laboral que existe en nuestro país, legislar para incrementar el poder de negociación de los trabajadores y crear empleo público en todas las ciudades y zonas para eliminar el número de trabajadores pobres que se ven obligados a alquilar y la desertificación de determinadas zonas y localidades del país.

8Disponer de una banca pública potente que conceda financiación para muchas familias que desean acceder a una vivienda en propiedad.

9 Reorientar las políticas ultraexpansivas del Banco Central Europeo para que dejen de inundar de dinero los mercados financieros y pasen a financiar políticas públicas productivas y sociales.

Las administraciones públicas no pueden ser meros espectadores ante esta burbuja porque los efectos causan ya actualmente graves daños. Toca actuar y hacerlo de manera contundente.

 

#VigoNonSeVende #AlugerEstableAsequibleDigno

 

Con unos precios de alquiler cada vez más altos y unas administraciones que hasta el momento se han negado de regular un mercado fuera de control, es el momento de asumir como nuestro el objetivo de defender el derecho a la vivienda y un alquiler “asequible, estable, seguro y digno”,

En Vigo hay muchísimas familias viviendo de Alquiler y muchas de ellas sujetas a contratos que los sujetan a Viviendas de escasa calidad cuando no ,directamente infra vivienda

El precio para alquilar un piso varía de unas ciudades a otras en Galicia con Vigo a la cabeza. El mismo piso de 90 metros cuadrados costaría en Vigo 605 euros al mes, Debemos combatir esta nueva burbuja inmobiliaria que ataca a nuestra ciudad, basada en el incremento especulativo y abusivo del precio de los alquileres

Los últimos datos son esclarecedores en este sentido: Los desahucios por impago de alquiler  suben hasta constituir el 60% mientras bajan los de hipotecas.

El modelo de crecimiento de nuestra ciudad expulsa al vecindario hacia las afueras Hacia  barrios marginales donde son abundantes las viviendas inadecuadas,o vivienda de escasa superficie ,es norma el abandono de espacios públicos y aislamiento infraestructuras el alto índice de hacinamiento y fuerte presencia de núcleos de infravivienda con ausencia de infraestructuras eficientes pero si en cambio alta presencia vertederos, incineradoras, áreas industriales degradadas, etc

Con frecuencia carecen de servicios básicos como los de abastecimiento de agua, saneamiento, suministro de electricidad y alumbrado público. A menudo, la delincuencia es endémica

Los conflictos con el vecindario es frecuente así como la sensación de inseguridad

Los fondos buitre ,“están atacando a lo bestia la vivienda

Los Fondos Buitre hacen se estan adueñando de la totalidad de la oferta inmobiliaria. De hecho es ,la vivienda uno de los más rentables y atractivos para este tipo de organizaciones especulativas. Por a ello, en este instante los fondos buitre están “comprando miles y miles de viviendas” en distintas ciudades de España. “La vivienda es un derecho, nos están estafando y en estos momentos volvemos a estar peor que en 2008: gente asustada que no sabe cuáles son sus derechos, cientos de inquilinos saliendo de sus edificios, con miles de desahucios invisibles en estos momentos”,

 Ante esta situación, que lleva al colapso de la ciudad, es necesario que las vecinas y vecinos levantemos nuestra voz y nos sigamos organizando, uniendo nuestras fuerzas para cerrar el paso a los “enemigos de la ciudad”.

Todas aquellas personas que sufrimos las consecuencias de las políticas neoliberales, de los fondos de inversión y de los grandes tenedores que controlan la ciudad tenemos que salir a la calle a dejar bien claro que los buitres no son bienvenidos en Barcelona. Nosotras hemos decidido luchar por quedarnos en nuestros barrios, y no pararemos de luchar hasta conseguir que la ciudad sea para vivir dignamente y no para especular con los barrios y nuestras vidas.

Por todo ello, exigimos a las administraciones y nos comprometemos a luchar por:

• Derogar la actual LAU. Asegurar contratos estables, con renovación automática, excepto cuando haya necesidad familiar de primer grado de la propiedad. Ningún desahucio más sin alternativa habitacional. Acabar con los privilegios fiscales de las SOCIMI, que no pagan impuesto de sociedades. Multar y expropiar todas las viviendas en manos de grandes propietarios que hayan permanecido vacíos durante 2 años, para hacer vivienda pública de alquiler.

• Derogar las reformas laborales que han promovido la inestabilidad y el aumento de los trabajos precarios, mal remunerados, sin derechos laborales y con recortes de los derechos sociales.

• Un turismo respetuoso con la convivencia vecinal.

• Un espacio público para disfrutar de la ciudad y convivir, no para hacer negocio.

• Detener la destrucción del comercio de proximidad.

• Detener la destrucción del medio ambiente por la contaminación que generan los vehículos privados y los cruceros del puerto y promover el transporte público eficiente y no contaminante, y los medios alternativos como la bicicleta.

• Políticas activas y decididas de igualdad de género.

• Derogar la ley mordaza que reprime a las que luchan por los derechos políticos, sociales y laborales.

1º de Maio :Os MMSS

Como todos os anos convocamos a todas as persoas que desexen a unidade na loita contra a precariedade laboral e os salarios de miseria .Contra a perdida de dereitos e a destrucion do Estado do Benestar

O dereito á vivenda é xa unha ilusion Se eres dos que queres a unidade ven connosco

Os MMSS.

En España, o 13,2% dos traballadores atópanse en risco de pobreza e exclusión social

No añou 2016, un total de 12.989.405 persoas, que supoñen o 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza e/ou Exclusión Social os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente (polo menos en 2,4 puntos porcentuais), iso non pode interpretarse máis que cunha frase que xa se utilizou en informes anteriores: “non calquera traballo protexe da pobreza”.

Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. O 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa”

A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída

Os MMSS

Os MMSS pedimos a altura de miras necesaria e esiximos a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade .Os MMSS perderon fol ,son diversas as causas ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que «A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. «. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos

É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o «Eu» e pensar mais en «Nós» .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva

A esta tarefa de promover os acordos debemos dedicar os nosos esforzos A posición debe ser ,fortalecer o que nos une e posicionarnos lonxe das ideas ultra pretenciosas e uniformadoras.

A Saida da Crise e a Vivenda

Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago . Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza

Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.

Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido

Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.

Lexislouse a favor da propiedade fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo

Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos

As 12 am Na Plza San Fernando (No Bar Leon ) Marcha Solidaria ate   os 4B Vigo