Etiqueta: Vivienda Digna

Marco dunha Lei Galega da Vivenda

O Artigo 87 da Constitución que di:

As Asembleas das Comunidades Autónomas poderán solicitar do Goberno a adopción dun proxecto de lei ou remitir á Mesa do Congreso unha proposición de lei, delegando ante o devandita Cámara un máximo de tres membros da Asemblea encargados do seu defensa”.

En base a ese artigo da Constitución solicitamos que o Parlamento Galego inste o Goberno do Reino de España á aprobación da Lei de Vivenda da PAH.

No estado español hai máis de 173 desafiuzamentos cada día, e 5 millóns de fogares sufrirán frío este inverno por non poder facer fronte ás facturas. Os prezos dos alugueiros están totalmente descontrolados. E mentres tanto, o goberno continúa poñendo facilidades á banca, aos grandes especuladores e ás compañías subministradoras para enriquecerse.

Unha lei que faga efectivo o dereito que establece a Constitución que todos os españois teñen dereito a gozar dunha vivenda digna e axeitada

Unha lei que asegure a función social da vivenda

Unha lei que que regule, por un lado o desorbitado numero de vivendas baleiras ,vivendas sen uso ou infrautilizado e doutro, unha demanda insatisfeita cunha oferta insuficiente e a prezos non adecuados, así como numerosos procesos de privación da mesma. Preténdese poñer fin ás prácticas especulativas como privatizar ou externalizar a súa xestión de Vivenda Públicas ou VPO

Una lei que mellore a definición da función social da propiedade da vivenda e das consecuencias do incumprimento de devandita función e os Usos Antisocias da Vivenda

Unha lei que aposte decidamente polo ALUGER como alternativa habitacional estable ,e defenda o Aluger Social na Vivenda habitual en casos de desafiuzamentos .

É imprescindible desenvolver políticas que prioricen a adopción de medidas que tendan á posta no mercado de vivendas baleiras e a rehabilitación sobre a construción, nunha clara aposta pola sostibilidade e a conservación do medio ambiente ,que aposte por Parque Publico da Vivenda :

* Vivenda Social

* Alugueres Sociais non superiores ao 30% dos ingresos da unidade familiar.  É velará polo Dereito a arraigamento:

*Movilización de vivenda baleira mediante a cesión obrigatoria e recuperación da vivenda en mans da SAREB, expropiación das vivendas en m ans da banca pública rescatada, expropiación de vivenda baleira dos grandes garfos de vivenda

As nosas propostas son:

1) Dación en Pago Retroactiva, para acabar coas débedas para sempre que deixan os bancos.

2) Alugueiro accesible e estable, para regular os prezos como se fai noutras partes de Europa.

3) Moratoria dos Desafiuzamentos, ata conseguir complementar medidas que permitan garantir ás familias un teito.

4) Vivenda Social, para que a Administración Pública poida utilizar os pisos baleiros da banca reacollendo a familias vulnerables.Creación dun parque galego para a xestión de vivendas baleiras e posta en marcha da axencia publica de alugueiro.

5 Subministracións Básicas Garantidas, impedindo que se corte o acceso a auga, luz e gas a familias vulnerables E unha Renda Basica de Inclusión Social 1

Unha lei Galega da Vivenda como un factor de inclusión social, non de exclusión .

 

(1) Xa temos ,denunciado desde estas mesmas paxinas que a actual RISGA do PP Galego non serve como punto de partida entre elas porque non axuda a solucionar os problemas de aloxamento nin do Aluguer , pois o complemento de aluguer previsto era equivalente ao 10% do IPREM (situado hoxe nos 537 euros), é dicir, de pouco máis de 50 euros ao mes

Veto del PP a LeyViviendaPAH : #PPvetaElFuturo

img_6897Hoy el gobierno del Partido Popular, encabezado por M. Rajoy, ha registrado un veto para bloquear la Ley Vivienda PAH: un texto que, de aprobarse, acabaría con los desahucios, los cortes de suministros y los alquileres imposibles. Este veto supone una afrenta directa a la democracia. Ahora que el gobierno ha registrado un veto, el próximo martes 20 de marzo tocará a la Mesa del Congreso evaluar si aceptan el veto o no.  Tanto PSOE como Podemos ya se comprometieron a que se opondrían al veto del PP. Por lo que recae en Ciudadanos la decisión de que la ley sea debatida por todos los grupos parlamentarios, y no sólo escrutada por el PP en boca de todos. Y es que la unión del PP y Ciudadanos cortaría con la razón por la que el Congreso existe, y es que la democracia se ejerza en base al debate de iniciativas de ley. En este caso, silenciarían no sólo a la ciudadanía que reclama su Derecho a Vivienda, sino también al resto de grupos políticos que nos dan apoyo. La PAH denunciamos que había un problema: la estafa de hipotecas ahora se convertía en la incapacidad de acceder a un alquiler, con facturas de suministros por las nubes que ahogan a las familias y dificultan más aún costearse una vivienda. Denunciamos la falta de parque público, con un 1% mientras la media europea ronda el 15%. Denunciamos el medio millón de familias desahuciadas desde la explosión de la burbuja. Denunciamos que cada 8 minutos se produce un desahucio en el estado español. Y la ciudadanía organizada hemos ofrecido soluciones. Mientras el Gobierno callaba, pusimos nuestros cuerpos en desahucios; mientras el gobierno callaba, defendimos a familias que sólo luchaban por un derecho básico a riesgo de ser llevadas a la cárcel. Y mientras el gobierno callaba, logramos dar respuesta, dando vida a un país que iba a la deriva. Y para que todas las familias pudieran gozar de esas pequeñas grandes victorias, decidimos poner soluciones sobre la mesa ante la mudez de nuestro gobierno. El texto de Ley de Vivienda que la PAH registramos procede del conocimiento acumulado en nuestras asambleas durante estos 9 años.  Tras ser avalados por multitud de colectivos sociales alrededor del mundo, un abrumador apoyo social, el beneplácito de la ONU, y haber demostrado que Sí Se Puede proteger derechos básicos, dimos la oportunidad a nuestras instituciones a posicionarse del lado de los Derechos Humanos debatiendo y aprobando la Ley Vivienda PAH.  Durante el último año, hemos presentado informes, actas, negociado con todos los partidos políticos, registrado el texto en tiempo y forma. En definitiva, hemos dado todos los pasos que debían darse para encontrarnos que el PP veta la ley sin justificación alguna. ¿Cuáles son los motivos de veto? Nuestro texto de ley fue diseñado para que el rescate a la ciudadanía no procediese de las arcas públicas, sino que fueran los responsables de la emergencia habitacional que padecemos, quienes ofrecieran los recursos. Hablamos de los bancos, que estarían forzados a parar los desahucios y conceder alquileres sociales. Hablamos de las suministradoras, que ya no podrían cortar el agua, la luz y el gas a familias vulnerables. Hablamos de los fondos buitre, ya no podrían imponer alquileres desorbitados a las familias. Y por si quedaba alguna duda, para no dar motivos de veto, se añadió una cláusula que permitía retrasar las medidas que afectarán a los presupuestos generales del Estado al ejercicio siguiente de los presupuestos. Por ello sentenciamos que NO hay justificación formal para vetar nuestra propuesta de ley. Y más aún, si el Gobierno puede paralizar cualquier propuesta que permita el desarrollo social del estado, nuestro futuro está en gran riesgo. Un partido político se ha adueñado de las funciones de todo un Estado. M. Rajoy ha hablado en voz de todos los partidos políticos, como si pretendiera ser él mismo todo el Congreso. La Ley de Vivienda de la PAH ofrece vida, mientras que el PP ofrece miseria. Ahora Ciudadanos debe escoger con quien se posiciona. Si con las familias, o con el gobierno de la corrupción y los desahucios. Si con los derechos humanos, o con la precariedad. Y que tengan muy cuenta que siempre recordaremos el resultado de su decisión. Por eso, llamamos a toda la ciudadanía a concentrarnos el próximo lunes 19 de marzo frente a las sedes de Ciudadanos, para llevarles la realidad que el PP ha ignoradoPor último, dejamos claro que a pesar de cómo finalice la Ley Vivienda PAH, desde la PAH lo tenemos muy claro. No vamos a dejar solas a las familias. Ya conseguimos lo más difícil, romper el silencio y el miedo de las afectadas. Y por muy difícil que se ponga la situación, seguiremos desobedeciendo leyes injustas hasta que las consigamos cambiar. Es imprescindible que el pueblo continúe salvando al pueblo. ¡Sí Se Puede!Pero no quieren

#PPvetaElFuturo

Mame Maybe

Publicado en El Diario

Mbaye adoitaba reunirse na praza Nelson Mandela cos seus amigos tras regresar de vender perfumes na manta, segundo lembran os seus compañeiros.”Sempre estabamos aquí falando, chanceando. Ía da praza á súa casa”, di Ousmane sinalando un portal de cálea Mesón de Paredes, a escasos metros do lugar. Mbaye tiña 34 anos e naceu en Senegal, de onde saíu para buscar un futuro mellor en Europa e axudar á súa familia. Hai 14 anos chegou a España con ese obxectivo e, segundo contan o seu compañeiros, tentara varias veces regularizar a súa situación e obter un permiso de residencia. Fontes da Asociación de Sen Papeis de Madrid indican que o mozo chegou en patera ás Illas Canarias.”Nunca tivo papeis, nada”, insiste Modou, outro compañeiro que prefire non revelar o seu nome real. “Tiña unha vida moi difícil, os seus pais morreran”, sinala. Os seus achegados comentan que o mozo tiña irmáns en Senegal. Tamén contaba con familiares en España que, segundo confirman desde a Asociación de Inmigrantes Senegaleses ( AISE), xa foron informados da morte de Mbaye. “Era moi responsable coa súa familia, moi traballador e moi simpático connosco”, recalca Ousmane. “Chegamos aquí o mesmo día, durmiamos na mesma cama, estivemos anos vivindo xuntos en cálea Ave María. Tiña moita personalidade e nunca tivo ningún problema con ninguén”

Se non sentan ,levantámonos

Nove anos pasaron desde que naceu a PAH. Nove anos loitando para facer real o dereito á vivenda. Nove anos nos que paramos miles de desahucios e realojado por centos de familias. Nove anos nos que cambiamos leis e presentado mociones en concellos e comunidades autónomas. Nove anos cheos de trabas por parte do Partido Popular para que ese dereito á vivenda non sexa efectivo.

Pouco mellorou a situación estes nove anos, agora enfrontámosnos/enfrontámonos a unha nova burbulla inmobiliaria e por iso rexistramos no Congreso unha lei de todas, a Lei de Vivenda PAH. Unha lei para que as familias non estean indefensas, unha lei con cinco demandas básicas:

  • · DACIÓN EN PAGO RETROACTIVA
  • · ALUGUER ASEQUIBLE E ESTABLE
  • · STOP DESAHUCIOS
  • · VIVENDA SOCIAL
  • · SUMINISTROS GARANTIDOS (Luz, auga e gas)

Unha vez rexistrada esta Lei de Vivenda PAH no Congreso, estamos á espera de que o Partido Popular non a vaiche e volva, de novo, a tombar as ilusións e o dereito a teito de miles de familias. É hora de dicirlle ao Partido Popular que xa BASTA, por iso invitámosvos a todas o próximo 3 de marzo á GRAN MANIFESTACIÓN que estamos preparando en Madrid.

Ademais de vir podes facer moitas máis cousas. preparamos este KIT GRÁFICO DE DIFUSIÓN con todos os carteis para que os imprimas e péguelos no teu barrio, compártalos nas túas redes sociais e/ou que os pases por todos os teus grupos de Whatsapp ou Telegram.

¡Esperámosche o 3 de marzo en Madrid!

¡Si se pode!

AS MULLERES SEN FOGAR

O sinhogarismo estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres e, por tanto, as súas experiencias subxectivas. Por iso, é fundamental analizar a exclusión social tendo en conta a perspectiva de xénero.

Se lle preguntase a alguén que fixese un retrato robot dunha persoa sen fogar seguramente a describiría da seguinte maneira: é un home, de entre 45 e 60 anos, dorme nun caixeiro ou nunha beirarrúa, non ten familia, consome alcol e esmoleira

O concepto de «sen fogar» asóciase a estar á rúa ou a durmir en albergues, espazos dos que se adoitan sacar as estatísticas e nos que as mulleres son unha minoría xa que se atopan noutras manifestacións do sinhogarismo máis difíciles de detectar e de cuantificar: vivir nunha vivenda sen título legal, baixo ameaza de violencia machista, vivir nunha chabola, nunha vivenda insegura, por exemplo. Por ese motivo fálase de que o sinhogarismo encuberto é a situación de aloxamento máis frecuente entre as mulleres sen fogar.

Diciamos desde estas consentes paginas que o concepto de sen teito ,ao contrario do que se adoita manexar é mais amplo e é algo mais que vivir na rúa

As mulleres, simplemente polo feito de ser mulleres, tentan sortear de calquera xeito o ter que durmir na rúa: “Non es unha persoa na rúa, es unha muller na rúa”. En xeral as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas).

Se cuantificamos o número de mulleres que viven nunha vivenda insegura (baixo ameaza de desafiuzamento, en réxime de tenencia inseguro –acollida por familiares/amizades, subarrendamiento, ocupación ilegal-) ou baixo ameaza de violencia machista por parte da súa parella ou familia, é moito maior que o dos homes.

Un recente estudo do Instituto da Muller vasco vén corroborar isto .    No País Vasco ao redor de 500 mulleres estanse sen teito ou sen vivenda (en recursos específicos para persoas sen fogar) pero algo máis de 120.000 mulleres atópanse sen fogar (vivenda insegura ou inadecuada).

As mulleres tentan sortear  de calquera xeito o ter que durmir na rúa ou en albergues porque son espazos moi violentos nos que se multiplica o risco de sufrir algún tipo de agresión sexual ou de violencia machista en xeral. Antes de chegar a esta situación as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas), etc.

* Hai máis mulleres en situación de exclusión residencial pero son menos visibles que os homes polo seu menor presencia na rúa

* Fronte á opción da rúa ou o albergue, as mulleres optan por estratexias como durmir en casa de familiares ou intercambiar coidado por aloxamento

Una das conclusións do estudo, por tanto, é a invisibilidade das mulleres sen fogar, que optan na súa maioría por alternativas á rúa ou o albergue como poden ser durmir en casa de familiares ou amizades, manter relacións de parella insatisfactorias, ou intercambiar compañía ou coidado por aloxamento

FACTORES E EXCLUSION , FACTOR DE XENERO

A menor presenza das mulleres nas situacións máis graves de exclusión social débese a diferentes factores de contención moi relacionados coas atribucións de xénero:

  • Adaptación  á precariedade laboral: As mulleres souberon adaptarse ás peores condicións que lles ofreceu o mercado laboral
  • Prestacións, protección social, coidado: Benefícianse en maior medida de determinadas prestacións e teñen menos reparos á hora de solicitar axuda institucional. As mulleres teñen maior tendencia ao coidado e a solicitar axuda
  • Maior apoio familiar e social, pero con límites: As mulleres reciben máis axuda das súas redes familiares e sociais pero habitualmente con contrapartidas que poden coartar a súa autonomía.
  • A maternidade como capital social e económico: Existen recursos específicos para as nais en situación de exclusión social.

Medo á victimización: Case una de cada tres mulleres que dormen ou durmiron na rúa foron vítimas de agresións físicas e máis dunha de cada catro foron obxecto de agresións sexuais, unhas porcentaxes moito máis altas que no caso dos homes.

O estigma asociado ás mulleres sen teito é moito maior que o que sofren os homes. Vivimos nun sistema dominado polo patriarcado e o sinhogarismo, a pobreza e a exclusión social non ían ser alleos a iso. O sinhogarismo habitualmente estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres.

A.T