Unha ser sen fogar é un excluído; e esta exclusión é froito de sucesivas rupturas, familiares, laborais e sociais que, paulatinamente, vanlle afastando do mundo do traballo, dos sectores que perciben rendas, condenándolle a unha vida de illamento, carente de interrelaciones e caracterizada pola total ausencia de perspectivas de futuro. Sobrevive, sen máis, e precisa de axuda externa para saír dese abismo. Poderiamos dicir que o proceso de exclusión persoal é o resultado final dunha sucesiva concatenación de acontecementos traumáticos que, cal si tratar de insalvables obstáculos, deixan á marxe da participación na vida social ao individuo. 
 

As persoas sen Fogar,os chamados sen teito non son só o que en sentido estrito carecen del , pódense englobar nesta definición catro categorías en orde á súa gravidade: 

1. Sen teito. 
   
2. Sen vivenda. 
   
3. Vivenda insegura. 
   
4. Vivenda inadecuada.

Os desafiuzamentos  seguen sendo un goteo constante en España. Así o corrobora o informe estatístico publicado este martes polo Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ), que revela o número de lanzamentos practicados no segundo trimestre de 2015. Entre abril e xuño deste ano, producíronse 18.739 desahucios,

Estímase que en España 332.529 persoas carecen dun teito. Por todo iso, nestes anos de crises véñense esixindo medidas ás administracións, entre elas, por exemplo, os alugueres sociais. Logo de todo, a Constitución recolle o dereito á vivenda de todo español. E con todo hai 13.504 vivendas de protección oficial baleiras.

E todo isto no medio dunha situación paradoxal ,e inmoral :que o estado español é o país de Europa con máis vivendas baleiras, 13.7% do parque total  3 millóns e medio de pisos   e cun parque social de vivendas claramente insuficiente  menos dun 2% da vivenda existenter son un «recurso potencialmente utilizable á hora de garantir o dereito á vivenda recollido na Constitución».

E isto contrasta cunha SUPOSTA falta de recursos das administracións LOCAL e XUNTA para facer fronte á problemática contrasta cos milleiros de pisos en desuso que acumulan as entidades financeiras e as súas inmobiliarias, actores principais e parte responsable da burbulla inmobiliaria. 

Estes inmueble, a miúdo obtidos como consecuencia de execucions hipotecarias, mantéñense baleiros

  
Por iso solicitamos que de forma inmediata as Administracions Autonómicas e Locales soliciten e esixan que : 

As vivendas que formen parte dos activos aportados á Sociedade de Xestión de Activos Procedentes da Reestructuración Bancaria serán destinadas a vivenda pública en aluguer a prezo protexido, formalizando convenios con axencias de vivenda estatais, autonómicas ou locais, ou con entidades sen ánimo de lucro e con redes de intermediación social. En ningún caso o pago mensual do importe da renda poderá superar o 30 por cento dos ingresos líquidos mensuales da unidade familiar. 

 Establecer, igualmente, convenios coas comunidades autónomas e as corporacións locais para recuperar todas as vivendas con protección pública desocupadas propiedade das entidades financeiras e/ou de diferentes organismos das administracións públicas, para a súa reconversión en vivendas con protección pública en aluguer con prezos de módulo axustados á baixa. En ningún caso o pago mensual do importe da renda poderá superar o 30 por cento dos ingresos líquidos mensuales da unidade familiar.Edit